Jawa

test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

13 พ.ย. 2559

Tales of Demons & Gods Next Legend บทที่ 444.19 บริวารแห่งเทพ




        

          จินตานบินมาหาเนี่ยลี่ แต่หาได้อยู่ในรูปร่างอ้วนกลมเช่นเดิมใหม่ บัดนี้รูปร่างของจินตานเป็นดั่งวิหคเพลิงที่มีขนสีทอง เป็นเรื่องที่แปลกยิ่งนัก ปกติหากคนธรรมดาทานผลไม้แห่งพระเจ้าเข้าไป ร่างกายจะต้องระเบิดเพราะพลังสวรรค์เอ่อล้นทะลักออกมา คงเป็นเพราะจินตานเป็นสัตว์อสูรวิญญาณ ห้งขอบเขตวิญญาณของมันจึงกว้างใหญ่กว่ามนุษย์มากนัก เมื่อจินตานกินผลไม้แห่งพระเจ้าลงไป จินตานจึงเปลี่ยนรูปร่างได้เช่นนี้ ตอนนี้ขนาดตัวของมันใหญ่เพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น





          เนื่องจากเนี่ยลี่เชื่อมโยงไว้ด้วยห้วงขอบเขตวิญญาณ มันจึงเชื่อฟังเนี่ยลี่ แต่สัตว์อสูรวิญาณที่มีพลังระดับขอบเขตแห่งพระเจ้านี่เป็นเรื่องมหัศจรรย์ยิ่งนัก


          “เจ้าจงอาศัยอยู่ในภาพจิตกรรมหมื่นขุนเขาและสายน้ำไปก่อน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมข้าจะพาเจ้าออกไป” เนี่ยลี่พูดพร้อมกับลูบหัวจินตานที่มาคลอเคลีย


          “คูลล คูลล” จินตานส่งเสียงตอบกลับมา


          “เมื่อมีเวลาข้าจะเข้ามาข้างในนี้ ตอนนี้ข้าขอตัวออกไปด้านนอกก่อน” เนี่ยลี่บอกแก่เซี่ยวหยู่และเทพธิดายู่หยาน ก่อนที่จะนึกอีกเรื่องขึ้นมาได้


          “ตอนนี้เหล่าสหายจากโลกใบเล็กของข้ามารวมตัวกัน และจะเดินทางกลับไปยังโลกใบเล็กด้วยกัน” เนี่ยลี่พูดพร้อมกับยิ้ม


          “บอกพวกเขาว่า ข้าขออภัยที่ไม่อาจออกไปพบได้” เซี่ยวหยู่ตอบกลับไป เนื่องจากนางนั้น บรรลุเทคนิคทำนายชะตาสวรรค์ หากออกไปด้านนอกจักรพรรดิปราชญ์ก็จะสามารถสัมผัสถึงนางได้ทันที


          “ข้าจะบอกแก่พวกเขาเอง ท่านพี่ยู่หยานต้องการออกไปพบพวกเขาหรือไม่?” เนี่ยลี่หันไปทางเทพธิดายู่หยานและเอ่ยถาม


          “ข้าจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเซี่ยวหยู่ จงบอกพวกเขาว่ารอเจอกันตอนที่เดินทางกลับถึงโลกใบเล็ก” เทพธิดายู่หยานยิ้มและตอบกลับมา


          “ข้าว่ามีวิธีที่ง่ายกว่านั้น คือให้พวกเขาเข้ามาในภาพจิตรกรรมหมื่นขุนเขาและสายน้ำพร้อมกับข้าในคราวหน้า” เนี่ยลี่พูดขึ้นมา เรื่องง่าย ๆ เช่นนี้เขาลืมไปได้เช่นใดกัน


          “ถ้าเช่นนั้นก็ตามแต่ใจเจ้า” เทพธิดายู่หยานยิ้มและตอบกลับมา


          “ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” เนี่ยลี่พูดและออกจากภาพจิตรกรรมหมื่นขุนเขาและสายน้ำ


          เมื่อกลับออกมาที่ตำหนักเนี่ยลี่ก็พบว่า เอียจื่ออวิ๋นกับเซี่ยวหนิงเอ๋อนั่งพูดคุยกันอย่างสนิทสนม หัวเราะหยอกล้อกัน แม้ว่าเขาจะแปลกใจ แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี ส่วนคนอื่น ๆ นั้นพวกเขาไปเดินเยี่ยมชมนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ นับว่าเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขยิ่งนัก


          ในยามที่สงบสุขเช่นนี้ เนี่ยลี่ก็ต้องการที่จะมอบหมายงานต่าง ๆ เอาไว้ล่วงหน้า จึงได้ขอให้กู้เบ่ยเชิญกู้หลานมาที่ตำหนักผู้นำนิกาย


          “กู้เบ่ยบอกแก่ข้าว่า ประมุขเนี่ยเรียกหาข้า” กู้หลานประสานมือคารวะอย่างมีมารยาท ในยามนี้นางไม่จำเป็นที่จะต้องนั่งรถเข็นเพื่อแสร้งทำว่าเจ็บป่วยอีกต่อไป เดิมทีนางก็เป็นหญิงสาวที่งดงามอยู่แล้ว หลังจากที่หายป่วย หน้าตาของนางจึงสดใสชวนให้หลงไหลยิ่งนัก


          “ท่านพี่กู้หลานอย่าได้มากพิธี ท่านเป็นพี่สาวของสหายข้า ก็นับว่าเป็นพี่สาวคนหนึ่งของข้าเช่นกัน” เนี่ยลี่พูดขึ้นมาพร้อมกับเชิญให้กู้หลานนั่งลง


          “ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องเสียมารยาทแล้ว มีเรื่องอันใด เจ้าถึงเรียกข้ามาพบ” กู้หลานยิ้มและเอ่ยถาม


          “อีกไม่นานข้าและสหายจะกลับไปยังโลกใบเล็ก และคิดว่าจะต้องใช้เวลาไม่น้อย ณ ที่แห่งนั้น” เนี่ยลี่พูดออกไป แล้วหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดต่อไปอีกว่า


          “ยามที่ข้าไม่อยู่ ข้าต้องการให้พี่กู้หลานเป็นผู้ดูแลนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ในตำแหน่งรักษาการผู้นำนิกาย” เนี่ยลี่พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง


          “เหตุใดจึงต้องเป็นข้า?” กู้หลานถามด้วยความสงสัย


          “ท่านพี่หลี่ชิงอวิ๋น กู้เบ่ย และหลงยู่อิน ต่างต้องทำหน้าที่ผู้นำตระกูล คนที่ข้าเชื่อใจได้ที่สุด ก็เหลือเพียงแค่ท่านพี่กู้หลานเท่านั้น” เนี่ยลี่พูดพร้อมกับหัวเราะ


          “ถ้าหากเจ้าเชื่อใจข้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง” กู้หลานตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง บุญคุณของเนี่ยลี่นั้นมากล้นฟ้า การที่จะได้ช่วยเหลือตอบแทนกลับไปบ้าง นางย่อมรู้สึกยินดี แต่นางก็เป็นกังวลอยู่บ้างเพราะนับว่าเป็นงานใหญ่ไม่น้อย


          “ท่านอย่าได้กังวล ข้าจะให้ท่านปรมาจารย์ทั้งห้าช่วยเหลือท่านด้วย” เนี่ยลี่ยิ้มและพูดออกไปเมื่อเห็นท่าทีที่เป็นกังวลของกู้หลาน ปรมาจารย์เทียนอู่เองก็เป็นอดีตผู้นำนนิกาย จะต้องช่วยเหลือกู้หลานในการดูแลนิกาย ยามที่เขาไม่อยู่ได้อย่างแน่นอน


          “ถ้าเช่นนั้นข้าก็เบาใจ” กู้หลานตอบกลับมาพร้อมกับยิ้ม


          “น่าเสียดายยิ่งนักที่สหายจากโลกใบเล็กของข้า มิได้อยู่พร้อมหน้ากันที่นี่ ไม่เช่นนั้นข้าคงจะได้แนะนำพวกเขาให้ท่านพี่กู้หลานได้รู้จัก” เนี่ยลี่พูดออกไปด้วยความเสียดาย ตอนนี้ในตำหนักมีเพียงเอียจื่อวิ๋นและเซี่ยวหนิงเอ๋อ ที่นั่งคุยกันอยู่ในห้องรับรอง เนี่ยลี่จึงไม่ต้องการที่จะไปรบกวนพวกนาง


          “หากมีโอกาสคงได้พบเจอกัน หากเจ้าไม่มีธุระอื่นใด ข้าคงต้องขอกลับกลับก่อน” กู้หลานลุกขึ้นยืนและพูดอย่างสุภาพ แม้ว่านางจะมิได้เป็นผู้นำตระกูล แต่นางก็ช่วยเหลือกู้เบ่ยในการดูแลด้านการค้าของตระกูล จึงมิได้มีเวลามากนัก เมื่อถึงเวลาที่ต้องรักษาการในตำแหน่งประมุขนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์นางคงต้อง แบ่งงานด้านการค้าในตระกูลให้ผู้อื่นช่วยดูแล


          “ข้าจะไปส่ง ท่านพี่กู้หลานเอง” เนี่ยลี่เดินไปส่งกู้หลานที่ประตู การกระทำเช่นนี้ของเนี่ยลี่ทำให้กู้หลานรู้สึกชื่นชมเขามากยิ่งขึ้น


[การเดินไปส่งที่หน้าประตูถือเป็นมารยาทของเจ้าบ้าน แต่โดยปกติแล้วผู้มีตำแหน่งใหญ่ มักจะไม่ทำกับผู้น้อย]


          นิกายเทพอสูร


          “ในวันนี้พวกเราต้องพูดกันให้ชัดเจนแล้ว ว่าจะทำสงครามครั้งใหญ่กับพวกมนุษย์หรือไม่” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง [เต่าดำ]  พูดขึ้นมา ในวันนี้เห็นใบหน้าอันโกรธเกรี้ยวของเขาอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขานั้นเป็นเต่า แต่ร่างขายของเขาก็เป็นดั่งมนุษย์เพียงแค่ตัวใหญ่กว่ามาก และมีกระดองสีดำและมีหนามแหลมอยู่ด้านหลัง ส่วนหางของเขานั้นเป็นงู 


          “เหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้นด้วย หากเป็นเรื่องของ นิกายห้าอสูรสายฟ้า และ นิกายจันทราโลหิตข้าเองก็ทราบมาว่า พวกเขาเป็นฝ่ายบุกไปที่นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์และถูกสังหารจนหมด หากคิดดูแล้วพวกเขาเป็นฝ่ายที่เริ่มสงครามกับมนุษย์เอง” ปรมาจารย์เทพชิงหลง [มังกรคราม] พูดขึ้นมา ส่วนหัวของเขานั้นเป็นมังกร มีหนวดตรงหน้าผาก แต่มีร่างกายเป็นดั่งมนุษย์เช่นกัน ทั่วทั้งตัวของเขามีเกล็ดสีครามอยู่โดยรอบ และมีหางของมังกรอยู่ทางด้านหลังเช่นกัน


          “ไม่เกี่ยวว่าผู้ใดเป็นฝ่ายเริ่ม แต่การที่พวกมันทำเช่นนี้เป็นการหยามเผ่าอสูรของพวกเรา” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงทุบมือลงบนโต๊ะหินอย่างรุนแรง


          “เรื่องนี้ข้าเองก็เห็นว่าเจ้ามนุษย์นั้นก็ทำเกินไป” ปรมาจารย์เทพไป๋หู่ [พยัคฆ์ขาว] พูดขึ้นมาบ้าง ใบหน้าของเขาเป็นดั่งพยัคฆ์ขาว แต่ก็ยืนได้ด้วยสองขาไม่ต่างจากมนุษย์ ทั่วตัวของเขานั้นเป็นไปด้วยขนสีขาว มีลายสีดำคาดเล็กน้อย ลำตัวของเขานั้นสวมเกราะสีเงิน


          “หากมีการทำสงครามครั้งใหญ่ มันจะไม่จบลงง่าย ๆ เป็นแน่” ปรมาจารย์เทพจูเชวี่ย [วิหคสีชาด] พูดขึ้นมาหลังจากนิ่งเงียบเป็นเวลานาน ร่างกายของเขานั้นเป็นมนุษย์แต่มีหัวเป็นนกและมีปีกสีแดงเพลิงอยู่ด้านหลัง มือและเท้าของเขาเป็นดั่งกรงเล็บของวิหคเช่นกัน


          “พวกเจ้าลองคิดดูให้ดี เมื่อพวกมันทำลายนิกายอสูรไปแล้วถึงสองนิกาย มีหรือว่า พวกมันจะไม่มาบุกนิกายเทพอสูรของเรา” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง พูดด้วยน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราด


          “ถ้าหากพวกมนุษย์บุกมา ข้าก็ยินดีที่จะเข้าร่วมต่อสู้ด้วย แต่หากจะให้พวกเราเป็นฝ่ายบุกไป ข้านั้นก็ขอปฏิเสธ” ปรมาจารย์เทพจูเชวี่ยพดพร้อมกับส่ายหน้า


          “ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกว่า สามารถหาข่าวจากนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ได้ ไม่ทราบเป็นเช่นใดบ้าง” ปรมาจารย์เทพไป๋หู่หันไปถามปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง


          “ลืมเรื่องนั้นไปซะ!” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ เพราะเขานั้นเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเหตุใดหลงเทียนหมิงจึงไม่ติดต่อกลับมาเลยแม้แต่น้อย


          “ข้านั้นสืบทราบมาว่า ยามที่ต้าเหลย และ เซวี่ยซินเยวี่ย บุกไปยังนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์นั้น ผู้นำนิกายศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดไปรวมตัวกันที่นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์” ปรมาจารย์เทพชิงหลงพูดขึ้นมา


          “เจ้าจะบอกว่าการที่ ที่ต้าเหลย และ เซวี่ยซินเยวี่ยเป็นเพราะผู้นำนิกายศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกเช่นนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นที่ต้าเหลย และ เซวี่ยซินเยวี่ยก็โง่เง่ายิ่งนัก ที่บุกไปไม่ดูตาม้าตาเรือเช่นนั้น” ปรมาจารย์เทพจูเชวี่ยพูดขึ้นมาพร้อมกับถอนหายใจ


          “หาเป็นเช่นนั้นไม่ เหล่าลูกศิษย์ที่คืนชีวิตกลับมา และมาขอเข้าร่วมกับนิกายเทพอสูรของเราบอกว่าผู้ที่ซินเยวี่ยต่อสู้จนพ่ายแพ้เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุราวยี่สิบปีใช้นามว่าเทพดาบเมฆา ส่วนต้าเหลยนั้นประลองกับเด็กหนุ่มที่ใช้นามว่าเทพกระบี่ แต่ไม่มีผู้ใดได้เห็นผลลัพธ์ของการต่อสู้ด้วยตา เนื่องจากถูกสังหารกันไปก่อน” ปรมาจารย์เทพชิงหลงพูด [เนื่องจากยังไม่บรรลุระดับวิถีแห่งมังกรเมื่อตายไปจึงกลับไปคืนชีพที่ห้องโถงวิญญาณของพวกเขา]


          “เทพดาบ เทพกระบี่ อวดอ้างตัวเองถึงเพียงนั้น ข้าต้องการที่จะสู้กับพวกมันดูสักครา” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก


          “อย่าได้ทะนงตนนักเสวียนหมิง เดิมทีเจ้านั้นมีพลังในระดับเทพสงครามขั้นที่เก้า แต่บัดนี้พลังเจ้าเหลือเพียงระดับเทพสงครามขั้นที่ห้าเท่านั้น อย่าคิดว่าพวกข้านั้นดูไม่ออก” ปรมาจารย์เทพชิงหลงพูดออกไป แม้จะสงสัยว่าปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงไปทำอันมาระดับพลังจึงได้ถดถอยถึงเพียงนี้ แต่ถึงจะเอ่ยถามออกไปก็คงไม่ได้คำตอบเป็นแน่ เขาจึงได้เงียบไป


          “เจ้าจะให้ข้านั่งรอพวกมนุษย์บุกเข้ามาที่นิกายเทพอสูรหรืออย่างไรกัน!” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงพดด้วยความไม่พอใจ


          “หากเจ้าต้องการทำสงครามกับพวกมนุษย์ ก็จงไปขออนุญาตต่อบริวารแห่งเทพ ของท่านจักรพรรดิปราชญ์ก่อน ถ้าไม่เช่นนั้นข้าคงต้องปฏิเสธ” ปรมาจารย์เทพจูเชวี่ยพูดขึ้นมา


          บริวารแห่งเทพเป็นเหล่าผู้รับใช้คนสนิทของจักรพรรดิปราชญ์ เล่าขานกันว่าระดับพลังของพวกเขานั้นสูงส่งกว่าระดับเทพสงคราม แต่ก็ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นพวกเขามาก่อน ในการติดต่อกับพวกเขานั้น จะต้องไปยังตำหนักเทพอสูร ซึ่งจะทำได้เพียงแค่พูดคุยกับเหล่าบริวารแห่งเทพเท่านั้น


          “ถ้าหากบริวารแห่งเทพ ประสงค์เช่นนั้นข้าก็จะไม่ปฏิเสธเช่นกัน” ปรมาจารย์เทพชิงหลงพูดขึ้นมาบ้าง


          “ตกลง ข้าจะเดินทางไปยังตำหนักเทพอสูร เพื่อขอความเห็นชอบจากบริวารแห่งเทพ” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง


          การเดินทางไปยังตำหนักเทพอสูรนั้นแม้จะอยู่ไม่ไกลนัก แต่ต้องยอมรับการทดสอบจากค่ายกลลวงตาของเหล่าบริวารแห่งเทพ เพื่อแสดงความมุ่งมั่น ซึ่งนั่นต้องใช้เวลาหลายวัน


          ณ ตำหนักเทพอสูร


          “ผู้ใดกันที่มารบกวนข้า” มีเสียงดังก้องกังวาลมาจากด้านบนตำหนัก เมื่อมองขึ้นไปจะมองเห็นเพียงท้องฟ้า ราวกับเป็นเสียงที่ดังลงมาจากสวรรค์


          “ข้าคือเสวียนหมิง หนึ่งในสี่ประมาจารย์เทพแห่งนิกายเทพอสูร ข้าต้องการขอความเห็นชอบจากพวกท่านเหล่าบริวารแห่งเทพขอรับ” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง ประสานมือและพูดออกไปด้วยความเคารพ แม้แต่คนระดับเขาก็ไม่อาจที่จะกล้าอวดดีกับบริวารแห่งเทพ


          “จงพูดมา!” เสียงพูดดังลงมาอีกครั้ง


          “บัดนี้เหล่ามนุษย์กำแหงยิ่งนัก ได้ทำลายนิกายอสูรไปถึงสองแห่ง ข้าจึงมาขอความเห็นชอบในการเปิดสงครามครั้งใหญ่กับพวกมนุษย์!” ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงพดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง


          “บังอาจ!”เสียงดังลงมา กึกก้องยิ่งกว่าในคราวแรก ดังเสียจนปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงรู้สึกหวาดกลัว ...................................จบตอน

         

         

แต่งโดย นายมะพร้าว





เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง