test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

4 พ.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 445 附属宗门 นิกายย่อย


ชายหนุ่มที่สวมชุดสีขาวขมวดคิ้ว ชื่อของเขาคือ หลิงคง [凌空] เขาเป็นประมุขน้อยแห่งนิกายมหาเมฆา [凌云]

นิกายมหาเมฆาแม้ว่าจะไม่อาจเทียบกับนิกายระดับสูงเช่นนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็นับได้ว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง เนื่องจากมียอดฝีมือระดับเทพสงครามอยู่ผู้หนึ่ง


นิกายมหาเมฆาได้รับการยกย่องให้เป็นนิกายย่อยของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ แต่ในปีที่ผ่านมา มีความร่วมมือจากนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ลดน้อยลง ทำให้ความเชื่อมั่นระหว่างนิกายทั้งสองลดลง และถ้าหากนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอลงจริง นิกายมหาเมฆาเองก็คิดที่จะตีตัวออกห่าง นิกายมหาเมฆามักจะถูกนิกายเทพอสูรรุกรานอยู่เสมอ ดังนั้นนิกายมหาเมฆาจึงต้องมองหาผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง เพื่อหลีกเลี่ยงต่อการถูกนิกายเทพอสูรเข้ายึดครอง


แต่ด้วยการที่ต้องรักษาชื่อเสียงของนิกาย นิกายมหาเมฆาจึงยังมิได้บอกเรื่องนี้แก่นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์


หลิงคงมองดูประตูนิกายที่ปิดอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ในคราวนี้สถานการณ์ของนิกายมหาเมฆานั้นยังเรียกได้ว่าล่อแหลม เดิมทีเขาเองก็ต้องการที่จะขอความช่วยเหลือจากนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ในเวลานี้ แม้จะช่วยเหลือตนเองยังไม่อาจที่จะทำได้ ทำให้เขารู้สึกเป็นกังวล

เหยียนซานนำใบผ่านไปให้พวกเขา!” หลิงคงสั่งการลงไป

“ขอรับ!เหยียนซานตอบกลับ และเดินไปที่ประตูและมอบใบผ่านให้แก่ผู้เฝ้าประตู

ศิษย์ที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูมองดูคนกลุ่มนี้และ พูดขึ้นมาว่า “ได้โปรดรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะรีบนำไปแจ้งแก่ท่านประมุขของเรา”

“นี่ก็ครึ่งปีแล้วที่นิกายมหาเมฆาของเรา ไม่ได้ติดต่อกับนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ ไม่ทราบว่าท่านประมุขซื่อถูเป็นเช่นใดบ้าง?เหยียนซานเอ่ยถามพร้อมกับยิ้ม


“โอ้! ท่านอาจจะยังไม่ทราบ ท่านประมุขซื่อถูได้ส่งมอบตำแหน่งให้แก่ประมุขคนใหม่แล้ว!” ศิษย์ผู้เฝ้าประตูนั้นยิ้มและตอบกลับไป


หลังจากที่ได้ยินคำตอบจากศิษย์ผู้เฝ้าประตู หลิงคงรู้สึกตกใจยิ่งนัก เขาถามออกไปว่า


“ไม่ทราบว่า สามารถแจ้งชื่อประมุขคนใหม่ให้ข้าทราบได้หรือไม่?


“ประมุขคนใหม่ของเราคือท่านประมุขเนี่ยลี่!” ศิษย์ผู้เฝ้าประตูตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มเขาต้องการที่จะบอกให้คนเหล่านี้ทราบเหลือเกินว่า ท่านประมุขเนี่ยลี่ นั้นยอดเยี่ยมเพียงไหน ภายใต้การชี้นำของท่านประมุขเนี่ยลี่ ความแข็งแกร่งของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์เพิ่มสูงขึ้นจนเรียกได้ว่าน่าหวั่นเกรง อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากเหล่าผู้อาวุโสให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เขาจึงไม่อาจที่จะพูดอะไรออกไปมากนักได้


“อะไรกัน!” หลิงคงถอนหายใจ นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ตกต่ำอย่างเห็นได้ชัด ให้คนไร้ชื่อเสียงขึ้นเป็นผู้นำนิกาย ภายในนิกายจะต้องมีความขัดแย้งมากเป็นแน่ ไม่น่าแปลกใจที่ต้องปิดประตูนิกายเช่นนี้

“ท่านโปรดรอสักครู่ ข้าจะรีบไปรายงานแก่ท่านประมุข” ศิษย์ผู้เฝ้าประตูรีบวิ่งเข้าไปข้างใน

เหยียนซานหันไปมองหลิงคงและเอ่ยถามว่า 

“ท่านประมุขน้อย ในตอนนี้เราควรทำเช่นใดกัน?

หลิงคงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ประกายความคิดเข้ามาในหัวของเขา เขาตอบกลับไปว่า

“เมื่อได้พบกับประมุขคนใหม่ อย่าได้บอกกับเขาว่าเรามาขอความช่วยเหลือ และจงบอกเขาว่า พวกเรามาเพื่อทำการสู่ขอ!

“สู่ขอ เช่นนั้นหรือ?เหยียนซานอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

“ถูกต้อง หลงยู่อิน จากตระกูลผนึกมังกร!” หลิงคงพยักหน้าตอบกลับไป

เหยียนซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเบิกโพลง และพูดขึ้นมาว่า

“ประมุขน้อยฉลาดยิ่งนัก หากได้แต่งงานกับหลงยู่อิน ก็เทียบเท่ากับเราเป็นญาติของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ เราสามารถที่จะหยิบยืมกำลังจากตระกูลอื่น ๆ ได้อีกด้วย นับว่าได้รับประโยชน์ถึงสองทาง”


“ถูกต้อง!” หลิงคงพยักหน้า เขาจ้องมองไปยังประตูที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า นอกเหนือไปจากภารกิจที่เขาได้รับมา ยังมีอีกเหตุผลที่สำคัญ ในครั้งแรกที่เขาได้มาในงานเลี้ยง นับตั้งแต่ที่เขาได้ชำเลืองมองหลงยู่อิน เขาก็ไม่เคยที่จะลืมเลือน ใบหน้าของหลงยู่อินปรากฏขึ้นในใจของเขาเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด


เดิมทีด้วยความแข็งแกร่งของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์และตระกูลผนึกมังกร เขาจึงทำได้เพียงแค่คิด แต่ในตอนนี้ในใจของเขาไม่อาจที่จะหยุดเพียงแค่ความคิดได้อีกแล้ว


หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อศิษย์ผู้เฝ้าประตูของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์กลับมา เขาประสานมือคารวะและพูดว่า “ท่านประมุข ได้เชิญให้ท่านเข้าไปพบ!


“ต้องลำบากเจ้าแล้ว!” หลิงคงเขาดูดีและสุภาพยิ่งนัก


ที่ห้องโถงใหญ่นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์


เนี่ยลี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้นำนิกาย ในตอนนี้เขาสงบนิ่งเป็นอย่างมาก และดุเหมือนว่ากลิ่นอายลมปราณรอบ ๆ ตัวเขาก็สงบและดูกลมกลืนไปกับสภาพโดยรอบ

ภายในห้องโถงใหญ่มีเพียงหลี่ชิงอวิ๋น ลู่เพียว กู้เบ่ย และคนอื่น ๆ อีกราวสิบคนเท่านั้น


หลิงคงชำเลืองมองผู้คนโดยรอบ และจับจ้องไปที่ร่างกายของเนี่ยลี่ จิตใจของเขาสงบลงเล็กน้อย


เนี่ยลี่แหละคนอื่น ๆ ยังคงเป็นเด็กในวัยหนุ่มสาว แต่เขากลับขึ้นครองตำแหน่งสูงสุดของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ได้ นั่นทำให้เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ไม่มีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเขาที่จะมานั่งในตำแห่งผู้นำหรืออย่างไร? และอีกเรื่องที่เขานั้นประหลาดใจ แม้ว่าเนี่ยลี่จะยังอยู่ในวัยหนุ่มสาว แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ธรรมดา เขามีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับวิถีแห่งมังกร


แต่การที่ให้ยอดฝีมือระดับวิถีแห่งมังกรขึ้นเป็นผู้นำนิกาย หรือว่านิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ไม่มียอดฝีมือระดับเทพสงครามเช่นนั้นหรือ? เป็นไปได้ว่า ยอดฝีมือในระดับเทพสงครามของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดนั้น.............


แค่เพียงคิดหลิงคงก็หวาดกลัวจนเหงื่อไหล ถ้าหากเป็นเช่นนั้น เขาก็เข้าใจเหตุผลที่ต้องปิดประตูนิกาย


“นี่คือประมุขน้อยแห่งนิกายมหาเมฆาเช่นนั้นหรือ?” เนี่ยลี่จ้องมองไปที่หลิงคง เขาพอจะรู้ว่านิกายมหาเมฆานั้นคิดเช่นใด ในวันนี้ความแข็งแกร่งของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์นั้นลดน้อยลง และไม่ได้ให้ความช่วยเหลือพวกเขา นอกจากจะมาดำเนินการในบางเรื่องแล้ว ดูเหมือนว่าหลิงคงจะมีเป้าหมายอื่นอยู่ด้วย


ดวงตาของหลิงคงจับจ้องไปยังหญิงสาว ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกาย นางคือหลงยู่อินที่เขาเฝ้าฝันถึงทั้งในยามกลางวันและยามค่ำคืน


ดูเหมือนว่าหลงยู่อินจะงดงามกว่าที่เคย เขาไม่เคยได้จ้องมองนางอย่างชัดเจนถึงเพียงนี้ แก้มแดงระเรื่อราวกับสีของดอกกุหลาบ ดูชุ่มชื้น ท่าทางของนางดูราวกับมีเสน่ห์อันไร้ที่สิ้นสุด รูปร่างอันสมส่วน เป็นสิ่งที่ยั่วเย้าสายตาของเขาเป็นอย่างมาก


หลิงคงไม่อาจที่จะละสายตาไปจากนางได้เลย


“ไม่ทราบว่านิกายมหาเมฆา มีธุระอันใดจึงได้เดินทางมา? หากมีสิ่งใดจะผายลมออกมาก็จงรีบพูด อย่าได้ทำให้ข้าต้องเสียเวลา!” ลู่เพียวขดริมฝีปาก และทำท่าทีอวดดียิ่งนัก เนี่ยลี่เป็นคนให้เขาพูดเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าเหตุใด เนี่ยลี่จึงให้เขาพูดจาดูถูกเช่นนี้ออกไป แต่เขาเชื่อว่าเนี่ยลี่จะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน!


“เหตุใดเจ้าจึงพูดจาหยาบคายเช่นนี้!เหยียนซานขมวดคิ้วและจะก้าวไปด้านหน้า แต่ถูกหลิงคงขวางเอาไว้


หลิงคงประสานมือคารวะเนี่ยลี่ แลดูเป็นผู้มีน้ำใจและไม่สนใจกับคำพูดของลู่เพียว เขาพูดขึ้นว่า “นี่ก็เป็นเวลาหกเดือนแล้ว ที่ไม่ได้ติดต่อกับนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ และพวกข้าไม่ทราบเลยว่าอดีตประมุขได้สละตำแหน่งแล้ว สำหรับท่านประมุขเนี่ยลี่ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เราได้พบกัน ข้าขอยินดีที่ได้รู้จักกับท่าน เรามายังนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากมีบางสิ่งที่ต้องการร้องขอ”


 หลิงคงพยายามที่จะมองดูเนี่ยลี่ด้วยความรอบคอบ เขายังไม่เข้าใจเนี่ยลี่อยู่บ้างเล็กน้อย


การที่ลู่เพียวเสียมารยาทเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะคำสั่งของเนี่ยลี่ เนี่ยลี่ต้องมีวัตถุประสงค์อะไรบางอย่างเป็นแน่?


“โอ้! ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องอันใด ที่ทำให้ประมุขน้อยหลิงคง เดินทางมาเร่งด่วนเช่นนี้ น้องชายของข้าลู่เพียว เขาเสียมารยาทไปเล็กน้อย ประมุขน้อยหลิงโปรดอภัยให้ด้วย!” เนี่ยลี่พูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

“มิได้ นิกายมหาเมฆาและนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ เราเป็นนิกายที่เป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันมาเสมอ....” หลิงคงกำลังพูด แต่ก็ถูกเนี่ยลี่โบกมือขัดจังหวะ


“ประมุขน้อยหลิง ตรงส่วนนี้ข้าจำเป็นที่จะต้องแก้ไข นิกายมหาเมฆานั้นเป็นเพียง นิกายย่อย ๆ ของนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น” เนี่ยลี่ตอบกลับไป พร้อมกับยิ้มไปทางหลิงคง ดวงตาของเขาเป็นประกาย


หลิงคงขมวดคิ้วเล็กน้อย เนี่ยลี่พูดประโยคนี้ออกมาอย่างชัดเจน ถ้าหากนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอลงจริง เขาจะต้องไม่กล้าพูดเช่นนี้เป็นแน่! หรือว่าเนี่ยลี่ต้องการที่จะพูดเพื่อแสดงอำนาจเช่นนั้นหรือ....จบตอน

  แปลโดย นายมะพร้าว




เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง