test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

18 ต.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 437 梦境 โลกแห่งความฝัน




เนี่ยลี่รู้สึกราวกับว่ากำลังจมอยู่ในโลกแห่งความฝัน


เขาฝันว่า ถูกหลุมดำดูดเขาเข้าไปข้างใน


มีเสียงตะโกนเรียกเขาดังอย่างต่อเนื่อง


มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่อ่อนหวาน และเขารู้สึกคุ้นเคย


มันเป็นเสียงของ อาจารย์ของเขา


“อาจารย์ ท่านอยู่ที่ไหน?” เนี่ยลี่ตะโกนออกไป ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เขาพยายามที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองให้สูงขึ้นมากที่สุด เขาแทบไม่กล้าที่จะหยุดพัก เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าหากเขาไม่พยายามเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของตนเองให้รวดเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ถ้าไม่เช่นนั้น อาจารย์ของเขาอาจจะถูกคนในนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ลอบสังหารได้


แม้ว่าหลงยู่อินจะเปลี่ยนไปแล้ว และไม่อาจที่จะเป็นภัยคุกคามได้อีก แต่ในนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ยังมีคนบางกลุ่มที่ปกปิดความชั่วร้ายเอาไว้


เนี่ยลี่จึงต้องการที่จะขึ้นครองตำแหน่งผู้นำนิกายเพื่อปกป้องอาจารย์ของเขา


“เนี่ยลี่ ตอนนี้ข้าได้ใช้ เทคนิคการส่งเสียงแห่งฟ้าดิน เพื่อที่จะพูดคุยกับเจ้าในความคิดได้ ชะตาของเจ้า สร้างความผกผันให้แก่จักวาลมากเกินไป ถ้าหากข้าไม่ทำสิ่งใด เมื่อเจ้าบ่มเพาะพลังจนถึงระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์ จักพรรดิปราชญ์ก็จะสามารถรับรู้ได้ และอีกไม่นาน จักพรรดิปราชญ์ จะส่งบริวารแห่งเทพไปสังหารเจ้า ดังนั้นข้าจึงใช้เคล็ดวิชา พลิกชะตาสวรรค์ แลกเปลี่ยนชะตาของเจ้ากับข้า!


“เมื่อใช้วิธีนั้น จะเกิดสิ่งใดกับท่านอาจารย์?


“เนี่ยลี่ ก่อนที่เจ้าจะทะลวงผ่านระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์ ข้าได้ออกจากนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ และได้เดินทางไปหาเหล่าสหายของเจ้าในนิกายศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ ข้าได้ให้คำชี้แนะบางอย่างแก่พวกเขา ในภายภาคหน้าพวกเขาจะเป็นกำลังให้กับเจ้าได้ สำหรับข้าแล้ว ก่อนที่บริวารแห่งเทพจะมาสังหารข้า ข้าได้ซ่อนตัวอยู่ในค่ายกลวิญญาณลวงตา เพื่อปกปิดกลิ่นอายของข้าจากพวกเขา แต่ก็คิดว่าคงไม่อาจที่จะปกปิดได้นานนัก”


“ท่านอาจารย์ ข้าได้ทำสิ่งต่าง ๆ มากมาย เพื่อให้ท่านนั้นได้ปลอดภัย ตราบเท่าที่ท่านยังคงปลอดภัย ยังมีสิ่งใดที่ข้าสามารถทำได้อีก.........”


“เจ้าศิษย์ผู้โง่เขลา งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา......เจ้ายังมีภารกิจสำคัญที่เจ้าต้องทำ เจ้าจะต้องทำเรื่องนั้น และไม่มีเวลาที่จะมาสนใจผู้ใด หากสังหารจักรพรรดิปราชญ์ได้ ก็นับว่าเป็นการปกป้องสิ่งมีชีวิตทั้งมวลเอาไว้ได้ แม้ว่าข้าจะต้องตายเพื่อสิ่งนั้นก็ตาม วันเวลาอันยาวนาน มีผู้ใช้เทคนิคทำนายชะตาสวรรค์เป็นจำนวนมาก เหล่าผู้มีพรสวรรค์ที่สามารถล่วงรู้ชะตากรรม ที่ได้ต่อต้านจักรพรรดิปราชญ์ แต่สุดท้ายก็ร่วงหล่นจากท้องฟ้า และไม่อาจที่จะต่อต้านสิ่งใดได้อีก อาจารย์ของข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ถ้าหากการสละชีวิตของข้ามีค่าถึงเพียงนั้น เหตุใดข้าจึงจะไม่ทำเช่นนั้นกันเล่า?


เนี่ยลี่รู้สึกได้ถึงภาพที่กระจายเข้ามาทั่วทั้งความคิดของเขา


เขารู้สึกราวกับว่าอาจารย์ได้มาจูบที่หน้าผากของเขา เป็นความรู้สึกที่อบอุ่น ราวกับอ้อมกอดของมารดา


อิงเยว่ลู่ลุกขึ้นยืน เมฆหมอกเจ็ดสีม้วนวนอยู่รอบ ๆ ร่างกายของนาง ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาร่างกายของนางอยู่ท่ามกลางภาพลวงตานับไม่ถ้วน นางนั้นราวกับเทพธิดาแห่งชะตากรรม แก้มสีขาวที่ดูเป็นธรรมชาติ ดูแล้วช่างเต็มไปด้วยเสน่ห์อันไร้ที่สิ้นสุด นางมองไปที่เนี่ยลี่พร้อมกับยิ้ม ใบหน้าของนางราวกับว่าละทิ้งแล้ว ซึ่งห่วงในโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งใดที่งดงามไปกว่าการดับสูญของมนุษย์


ตลอดมา ในใจของเนี่ยลี่นั้น อิ่งเยว่ลู่ก็ไม่ต่างจากนางฟ้า ดังนั้นเขาจึงมักจะ คอยแกล้งให้นางยิ้ม และภาพเหล่านั้นก็ได้ประทับลงในใจของเนี่ยลี่


อย่างไรก็ตาม ในใจของเนี่ยลี่นั้นหาได้คิดล่วงเกินใด ๆ ไม่ เขานั้นมีเพียงแค่ความเคารพที่มอบให้แก่อิงเยว่ลู่ เขาแค่ต้องการที่จะทุ่มกำลังทั้งหมดเพื่อปกป้องนางเท่านั้น


เนี่ยลี่ต้องการที่จะก้าวขาไปข้างหน้า แต่ราวกับว่าร่างของเขานั้นถูกขังอยู่ในกรง ไม่อาจที่จะเคลื่อนย้ายไปไหนได้


นี่คือความฝัน!


ภายในความฝันนี้ เนี่ยลี่ไม่อาจที่จะทำสิ่งใดได้!


ในตอนนั้นเอง มีรูปร่างขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ด้านนอกของเมฆหมอกเจ็ดสี รูปร่างของพวกมันสูงกว่าร้อยเมตร แต่งกายในชุดสีเงินและสวมเกราะสีดำ ในมือของพวกมันถือหอกขนาดใหญ่ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ราวกับ ซิวหลัว ที่ออกมาจากคุกนรก [ อ่านว่า ซิวหลัว หมายถึง อาชูรา] ชายผู้นี้คือ บริวารแห่งเทพของจักรพรรดิปราชญ์


นอกจากนี้ยังมีสัตว์อสูรที่อยู่ในระดับขอบเขตแห่งพระเจ้า จักรพรรดิปราชญ์มีบริวารแห่งเทพที่อยู่ในระดับขอบเขตแห่งพระเจ้า พวกเขามีหน้าที่ดูแล ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ เป็นสุนัขรับใช้ของจักรพรรดิปราชญ์ ความแข็งแกร่งของเขานั้นเป็นรองแค่สัตว์อสูรที่อยู่ในระดับขอบเขตแห่งพระเจ้าเท่านั้น [ตรงส่วนนี้กล่าวถึงซิวหลัว]


“อิงเยว่ลู่ จักรพรรดิแห่งข้า ได้ส่งข้ามาเอาชีวิตเจ้า ชะตาของเจ้าได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว!” บริวารแห่งเทพพูดด้วยท่าทีที่ขึงขัง เสียงก้องกังวาลราวกับเสียงฟ้าผ่า ราวกับว่าจะระเบิดสมองของเนี่ยลี่ได้เลยทีเดียว


เนี่ยลี่ตะโกนออกไปด้วยความโศกเศร้า ดวงตาของเขานั้นมองผ่านเมฆหมอกออกไป เขามองเห็นแค่เพียงราง ๆ มีขนาดใหญ่ที่เอื้อมมาจับเมฆหมอกเจ็ดสีเหล่านั้น


“ไม่นะ! ท่านอาจารย์ รีบหนีไป!


เขามองเห็นอิงเยว่ลู่มองกลับมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสงบ เป็นรอยยิ้มที่สดใสราวกับท้องฟ้า ราวกับว่าทั้งโลกนี้และโลกแห่งความตาย ไม่อาจที่จะทำสิ่งใดแก่นางได้


ในวัยเยาว์ของอิงเยว่ลู่นั้น ก็ได้แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาอันโดดเด่น นางรู้ซึ้งเกี่ยวกับโลกใบนี้เกินกว่าเด็กทั่ว ๆ ไป เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชีวิตและความตาย นางจึงมิได้รู้สึกเป็นกังวลแม้แต่น้อย


“สาบานต่อสวรรค์ จักรพรรดิปราชญ์นั้นได้สังหารข้าได้ แต่เขาก็ไม่อาจที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ ชะตากรรมที่ต้องเผชิญหน้ากับนับรบที่จะมากำจัดจักรพรรดิปราชญ์ เจ้าอาจจะดูถูกวีรบุรุษบนพื้นพิภพได้ แต่อย่าได้ดูถูกสวรรค์ เมื่อจักรพรรดิปราชญ์เป็นภัยคุกคามต่อสิ่งมีชีวิตทั้งมวล สวรรค์ก็ต้องส่งคนลงมากำจัดเขาอย่างแน่นอน!


เมื่อได้ยินคำพูดของอิงเยว่ลู่ บริวารแห่งเทพก็หัวเราะออกมาและพูดว่า “ฮ่าฮ่าฮ่า คนที่สวรรค์คิดจะกำจัด คงจะเป็นเจ้านะ อิงเยว่ลู่ เจ้าควรที่จะลองคำนวนชะตาชีวิตของตัวเจ้าเอง ท่านจักรพรรดิปราชญ์เคยกล่าวเอาไว้ว่า ถ้าหากสวรรค์คิดจะกำจัดข้า ข้าก็จะทำลายมัน ท่านจักรพรรดิปราชญ์สามารถที่จะปิดผนึกพื้นที่และห้วงเวลาได้ เพียงแค่สองร้อยปี สวรรค์จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างสมบูรณ์ วิถีฟ้าที่ยิ่งใหญ่อะไรกัน สิ่งที่ควรทำคือการมุ่งสู่เกียรติยศสูงสุด ส่วนสิ่งที่พวกเจ้าทำไม่ต่างกับว่ากำลังหลอกตนเองอยู่!


“ฟ้าและดินต่างมีศีลธรรมปกคลุมอยู่ และเป็นผู้ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง ข้าจะรอดู ผู้ที่คิดจะทำลายล้างทั้งฟ้าและดิน จิตใจของจักรพรรดิปราชญ์ช่างไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเลยหรืออย่างใด?


“จิตใจของท่านจักรพรรดิปราชญ์เช่นนั้นหรือ แล้วเจ้าสามารถเข้าใจถึงจิตใจของพวกมดปลวดได้หรือไม่? อิงเยว่ลู่ หมดเวลาของเจ้าแล้ว!


มือขนาดใหญ่เอื้อมออกไป


ฟู่วว! ฟู่วว! ฟู่วว!


เมฆหมอกเจ็ดสีถูกพัดกระจายออกไป


เมื่อเนื่ยลี่ได้เห็น อิงเยว่ลู่กำลังถูกจับเอาไว้ด้วยมือขนาดใหญ่ จากนั้นเลือดก็กระจายออกมาในทันที


“ไม่.....................!” เนี่ยลี่ตระโกนออกมาอย่างสุดเสียง ภาพต่าง ๆ ปรากฏขึ้นมาในใจของเขา เป็นภาพตอนที่เขาได้อยู่ร่วมกับอาจารย์ของเขา เมื่อได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาคิดว่าจะสามารถแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องนางได้ แต่ทว่า ถึงแม้จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่อาจารย์ของเขาก็ต้องตายไปเช่นเดิม


ในหัวของเนี่ยลี่ยังได้ยินเสียงอันแผ่วเบา เป็นเสียงถอนหายใจยาว ๆ ของอิงเยว่ลู่


“ทุกสิ่งบนโลกล้วนมีชะตากรรม เป็นสิ่งที่ต้องเข้าใจ เหตุผลของการเกิดและดับล้วนเป็นเรื่องที่น่าเศร้า เนี่ยลี่ เจ้าจงทำในสิ่งที่เจ้าควรทำ ส่วนข้าก็ต้องไปยังที่ที่ข้าควรไป”


เป็นเสียงที่แผ่วเบาและฟังดูแล้วรู้สึกสิ้นหวัง หดหู่ หัวใจของเนี่ยลี่ราวกับว่าจะฉีกขาด


จักรพรรดิปราชญ์ เป็นปฏิปักษ์ต่อทั้งสองโลก [ฟ้าและดิน] ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไป หัวใจของเนี่ยลี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ร่างกายของเขามีกลิ่นอายลมปราณที่น่ากลัวราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ


ความฝันนี้จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย เนี่ยลี่เข้าสู่การนอนหลับพักผ่อนอย่างไร้ที่สิ้นสุดอีกครั้ง [หลับสนิท] ห้วงขอบเขตวิญญาณของเขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว


ในตอนนี้หลงยู่อิน และคนอื่น ๆ มายืนล้อมรอบเนี่ยลี่ เสียงร้องไห้และคร่ำครวญของเนี่ยลี่ ทำให้พวกเขารับรู้ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สามารถรับรู้ได้ว่า เนี่ยลี่นั้นรู้สึกเศร้ายิ่งนัก หลงยู่อินเองก็รู้สึกเจ็บปวดใจที่สุด นางไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วเนี่ยลี่เป็นอะไรกันแน่!

อย่างไรก็ตาม การดิ้นรนของเนี่ยลี่ก็หยุดลง ใบหน้าของเขาก็ดูสงบลง ราวกับว่ากำลังจมอยู่ในช่วงของการหลับสนิท

บางที มันอาจจะเป็นแค่เพียงความฝัน...................จบตอน

แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง