test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

11 ต.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 431 离开 ออกไป


          
เนี่ยลี่ไม่คิดเลยว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน เขาได้แต่เบิกตากว้างเพื่อจ้องมอง
          

เมื่อเขาได้เห็นหลงยู่อินในเวลานี้ นางราวกับเทพธิจากสวรรค์ชั้นที่เก้า ที่กำลังลงมาจุติ รูปร่างของนางช่างดูสมส่วน หน้าอกอันอวบอิ่มที่น่าภาคภูมิใจ ส่วนเว้าส่วนโค้งที่ได้รูป เป็นเรื่องยากที่จะละสายตาออกไป
          
ความแข็งแกร่งอันน่ากลัว ราวกับหลั่งไหลออกมาจากประตูสวรรค์ เลื่อนไหลเข้าไปยังร่างของหลงยู่อิน
          

หลงยู่อินยังคงกัดฟันอดทน เพื่ออดกลั้นความเจ็บปวดอันรุนแรง ที่มากเสียจนยากที่จะลืมตาขึ้นมามองสภาพโดยรอบได้ ทันทีที่มองเห็นว่าเนี่ยลี่กำลังจ้องมองดูอยู่นั้น แก้มของนางก็พลันเปลี่ยนสีแดงอย่างรวดเร็ว “เจ้า.....อย่าดูนะ!”   
          

เนี่ยลี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะละสายตาไปจากร่างกายของหลงยู่อิน แม้ว่าเนี่ยลี่จะได้มีชีวิตอยู่เป็นครั้งที่สอง แต่เมื่อได้เห็นร่างกายอันงดงามของหลงยู่อิน เขาก็ไม่อาจที่จะสงบใจได้
          
หลังจากที่เวลาผ่านไป หลงยู่อินก็สามารถที่จะควบคุมสติได้ นางรู้สึกตกใจกับพลังอันแข็งแกร่งที่ได้ครอบครองนี้
          

การบ่มเพาะพลังของนางเลื่อนจากระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์ไปสู่ระดับวิถีแห่งมังกร และเลื่อนขึ้นไปถึงระดับวิถีแห่งมังกรขั้นที่หก ในร่างกายของนางยังมีพลังอีกเป็นจำนวนมากที่ยังไม่ได้ทำการดูดซับ ถ้าหากพลังทั้งหมดนี้ถูกดูดซับไปทั้งหมด การบ่มเพาะพลังของนางก็ยังสามารถที่จะเพิ่มขึ้นอีกหลายระดับ แม้ว่าจะก้าวไปถึงระดับเทพสงครามก็ไม่ใช่เรื่องยากเท่าใดนัก
          

นอกเหนือไปจากการเพิ่มของระดับการบ่มเพาะพลัง ในห้วงขอบเขตวิญญาณของนาง ก็ยังปรากฏถ้อยคำหนึ่งประโยคที่วิเศษยิ่งนัก ซึ่งมันเป็นเทคนิคการบ่มเพาะพลังลับของจักรพรรดิเมฆาสวรรค์
          

หลงยู่อินรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทีที่เขินอาย
          

“ข้าได้ปรับเปลี่ยนเส้นชีพจรของเจ้าไปแล้ว ในภายภาคหน้าการบ่มเพาะพลังของเจ้าจะพุ่งทะยานโดยไร้ขอบเขต” จักรพรรดิเมฆาสวรรค์พูดด้วยความยินดี
          

“ข้านั้นไม่เคยรับศิษย์มาก่อน เจ้านับว่าเป็นศิษย์คนแรกของข้า!
          

ด้วยความแข็งแกร่งที่ได้รับจากจักรพรรดิเมฆาสวรรค์ เมื่อมองผ่านฝุ่นละอองสีแดง แม้ไม่ได้รับการดูแลจากธรรมชาติ และเขาก็เป็นแค่เพียงเศษเสี้ยวของความนึกคิดเท่านั้น
          

นางหันแก้มอันแดงระเรื่อชำเลืองมองดูเนี่ยลี่ เนี่ยลี่นั้นได้มองเห็นร่างอันเปลือยเปล่าของนาง ไม่ว่าเนี่ยลี่จะว่าอย่างไร แต่นางจะให้เนี่ยลี่รับผิดชอบในเรื่องนี้!
          

เนี่ยลี่หันมองไป เห็นหลงยู่อินทำท่าเขินอาย เขาสงบใจไม่ได้และคิดถึงแต่ภาพก่อนหน้านี้ เขาบอกได้เลยว่า ร่างกายของหลงยู่อิน นั้นช่างทำให้รู้สึกเร่าร้อนถึงเพียงไหน เขาเชื่อเลยว่าอีกแค่เพียงไม่กี่ปี รูปร่างของนางจะไม่ด้อยไปกว่าแม่ที่หยาบคายของนางเป็นแน่!
          

หลงยู่อินในตอนนี้สวมชุดสีฟ้าอ่อน ด้วยท่าทางที่เขินอายของนาง เรียกได้ว่างยิ่งเอียงอายยิ่งชวนให้มอง
          

เนี่ยลี่ยังคงรู้สึกสับสน  หญิงสาวที่เขาได้เห็นภาพเปลื่อยเปล่าเมื่อก่อนหน้านี้ นี่คือ แม่ทีเร็กซ์สาวหลงยู่อินคนนั้นจริง ๆหรือ? [รู้สึกขัดใจทุกครั้งที่เทียบกับทีเร็กซ์แต่ก็ขอแปลตามเจตนารมณ์ของผู้แต่งนะครับ]
          
“อะแฮ่ม!”เนี่ยลี่กระแอมออกไป เขาหันหน้าไปทางพื้นที่ที่ว่างเปล่า ตามทิศทางที่มีเสียงออกมา เขาประสานมือและพูดขึ้นว่า “ขอขอบคุณท่านผู้อาวุโสเมฆาสวรรค์!
          
“ขอขอบคุณท่านอาจารย์!” หลงยู่อินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณ หลังจากที่จักรพรรดิเมฆาสวรรค์ได้ช่วยเหลือนางอย่างแท้จริง และได้ผลักดันให้ระดับพลังของนางเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ
            

จักรพรรดิเมฆาสวรรค์หัวเราะและพูดออกไปว่า “ข้าก็แค่ทำในสิ่งที่ข้าสามารถทำได้เท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง!
          

        ถ้าหากจักรพรรดิปราชญ์ได้ทำการกำเนิดใหม่ พื้นที่และห้วงเวลาจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออสูรจะถูกลบออกไปจนสมบูรณ์ ดังนั้นในการที่จะเอาชนะจักรพรรดิปราชญ์ จึงมีสิ่งที่ต้องทำ
          

“เหล่าผู้ที่เหลือรอด ข้าจะส่งพวกเจ้าออกไป กระบี่หมื่นวิญญาณของข้า เป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของชนเผ่าเมฆาสวรรค์ สิ่งต่าง ๆ ที่ได้เห็นไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือชนเผ่าเมฆาสวรรค์ สัตว์ตัวเล็ก ๆ ถ้าหากว่าพวกเขาดื้อดึง เมื่อเจ้าได้กวัดแกว่งกระบี่หมื่นวิญญาณ พวกเขาจะเชื่อฟังเจ้า” จักรพรรดิเมฆาสวรรค์พูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะ เขากำลังมองเห็นผู้ที่แข็งแกร่ง เนี่ยลี่และหลงยู่อิน ทั้งสองได้ถูกส่งออกไป
          
เสียงของจักรพรรดิเมฆาสวรรค์ดังขึ้นมาจากที่ห่างไกลออกไป “เจ้าหนู ข้าจะรอวันที่เจ้าล้มจักรพรรดิปราชญ์ลงไปได้ จงอย่าได้ทำให้ข้าผิดหวัง!
          

จากนั้นเสียงของจักรพรรดิเมฆาสวรรค์ก็เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย
          
เนี่ยลี่และหลงยู่อิน ตาเบิกกว้างเมื่อออกมาถึงด้านนอก
          
เมื่อได้คิดว่าการหลบหนีของนาง ต้องจ่ายค่าตอบแทนเป็นชีวิตของท่านป้าทั้งสอง ใบหน้าของหลงยู่อินก็เต็มไปด้วยความเศร้าอีกครั้ง
          

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของหลงยู่อิน เนี่ยลี่ก็เข้าใจได้ในทันที เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดออกไปว่า “ท่านผู้อาวุโสทั้งสองของเจ้าที่ตายไป ตัวข้ากับในชีวิตก่อนหน้านี้ บางทีข้าอาจจะมีความหวังในการคืนชีพให้แก่พวกเขา ถ้าหากเจ้าสามารถรวบรวมจิตวิญญาณที่เหลือของพวกเขาและใส่เข้าไปในกระจกวิญญาณของข้า จนกระทั่งสามารถก้าวล้ำเกินกว่าระดับเทพสงคราม เมื่อบรรลุถึงขอบเขตแห่งพระเจ้า พวกเขาก็จะสามารถคืนชีพขึ้นมาได้!
          

“จริงหรือ?” หลงยู่อินจ้องมองไปที่เนี่ยลี่ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้นางคงจะไม่เชื่อ ว่าในโลกนี้จะมีระดับความแข็งแกร่งที่เรียกว่าขอบเขตแห่งพระเจ้า แต่หลังจากที่นางได้พบกับจักรพรรดิเมฆาสวรรค์ ในตอนนี้นางจึงรู้สึกเชื่ออย่างสนิทใจ
          

ยอดฝีมือระดับเทพสงคราม ก็แข็งแกร่งมากถึงเพียงนั้นแล้ว การที่จะบรรลุถึงระดับขอบเขตแห่งพระเจ้า มันคงจะยากลำบากจนเกินกว่าที่จะจินตนาการได้เป็นแน่
          
เนี่ยลี่และหลงยู่อินทะยานออกไป และได้พบศของผู้อาวุโสทั้งสอง เขาได้หยิบกระจกวิญญาณออกมา ฟุ่บบ! ฟุ่บบ!  เศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เหลือของพวกนางทั้งสอง ได้เข้าไปข้างในกระจกวิญญาณ
          
เมื่อมองไปที่กระจกวิญญาณ นอกจากเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เหลือเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยของทั้งสองคน ยังมีเศษเสี้ยววิญญาณของเอียเซิ่งอยู่ด้วย เขาเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะได้ฟื้นคืนชีพกลับมา?
          
เนี่ยลี่กำหมัดจนแน่น ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ!
          
“ขอบใจนะ เนี่ยลี่”หลงยู่อิน มองเห็นเศษเสี้ยวของวิญญาณทั้งสองเข้าไปในกระจกวิญญาณ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา นางโผเข้าไปกอดเนี่ยลี่เอาไว้ในอ้อมแขน
          
เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาว กลิ่นหอมของหญิงสาวแตะเข้าจมูกอย่างจัง เนี่ยลี่ก็ถึงกับตกตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ยิ้มและเอามือตบไปที่ไหล่ของหลงยู่อิน
          
หลังจากที่อยู่ในสภาพนี้เป็นเวลาพอสมควร เนี่ยลี่ยิ้มและพูดออกไปว่า
          
“พอได้หรือยัง? ข้าถูกเจ้ากอดจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้วนะ!
          
หลังจากได้ยินคำพูดของเนี่ยลี่ หลงยู่อินถึงกับหน้าแดง นางรีบปล่อยตัวเนี่ยลี่และถอยออกไป นางกระทืบเท้าเล็กน้อยก่อนที่จะทะยานออกไป
          
“นี่ ช้าก่อนแม่นาง! เจ้าบินเร็วเกินไปแล้วข้าตามไม่ทัน เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าในตอนนี้ระดับพลังของเจ้าสูงกว่าข้ายิ่งนัก?” เนี่ยลี่รีบทะยานตามไป พร้อมกับตะโกนออกไป
          
หลงยู่อินบินช้าลงเล็กน้อย ร่างทั้งสองทะยานลับไปในท้องฟ้า


ณ สถาบันวิญญาณฟ้า


ข่าวการกลับมาของเนี่ยลี่และหลงยู่อินกระจายไปทั่วทั้งสถาบันวิญญาณฟ้า กระจายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่กองกำลังอสูร กองกำลังเส้นทางสวรรค์ และกองกำลังเสียงเร้นลับจะทราบ แม้แต่คนของหลงเทียนหมิงเองก็ทราบเช่นกัน พายุใหญ่กำลังจะเริ่มระอุขึ้นมา

ในเวลาเดียวกัน ในหุบเขาของสถาบันวิญญาณฟ้า

อิงเยว่ลู่ที่ซ่อนแก้มอันงดงามของนางอยู่ภายใต้สื้อคลุม นางนั่งอยู่ในวงกลม และใช้นิ้วมือจิกพื้นดินเอาไว้ ดวงตาของนางจับจ้องไปทางด้านหน้า พร้อมกับถอนถายใจเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า 

“นี่ก็ถึงเวลาแล้ว แต่เหตุใดจึงยังไม่เห็นเขา?

“ลืมมันไปเสียเถิด พบเจอแค่ไหนก็เพียงเท่านั้น!


หลังจากที่ได้รับรู้ถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะเป็นเรื่องราวของชีวิตก่อนหน้านี้


อิงเยว่ลู่ไม่อาจที่จะยอมรับเรื่องราวของคนแปลกหน้าได้ทั้งหมด จู่ ๆ เขาก็เข้ามาในโลกของนาง และกลายเป็นศิษย์ของนาง


แม้ว่าเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเรื่องราวในชีวิตก่อนหน้านี้ แต่มันก็ช่างชัดเจนและเป็นจริงยิ่งนัก


“เมื่อเจ้าได้บรรลุระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์ อีกไม่นานจักรพรรดิปราชญ์ก็จะต้องเดินทางมาอย่างรวดเร็ว ถ้าหากข้าไม่ยอมไป นิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ก็จะล่มสลาย!” อิงเยว่ลู่มองไปด้านหน้า “เอียจื่ออวิ๋น เซี่ยวหนิงเอ๋อ ลู่เพียว..... ข้าเองก็รู้ว่าพวกเจ้าก็ต่างอยู่ในชะตาเดียวกัน การฝึกฝนบางส่วนของพวกเจ้ายังไม่ดีนัก ข้าจะช่วยเหลือพวกเจ้าให้ได้มากที่สุด!


มีเสียงดัง ฟุ่บบ! จากนั้นอิงเยว่ลู่ก็หายไปราวกับควันที่ถือเอาไว้ในมือ ดั่งว่าคนผู้นี้ไม่เคยมีอยู่จริงมาก่อน……………..จบตอน

แปลโดย นายมะพร้าว


         
  
             
         


เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง