test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

3 ต.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 423 生意 การซื้อขาย


พวกประธานหลินจากสมาคมการค้าหลงซีที่อยู่โดยรอบจับจ้องมาที่เนี่ยลี่
พวกเขานั้นพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

คนที่อยู่รอบกายประธานหลินล้วนแต่เป็นยอดฝีมือระดับวิถีแห่งมังกร ขั้นที่สามเป็นอย่างน้อย


ถ้าหากความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ พวกเขาจะกล้าที่จะเกลือกกลั้วอยู่ในสถานที่เช่นนี้หรือ? แม้ว่าเนี่ยลี่ เพิ่งจะทำการซื้อเหล่าเด็กหนุ่มจากชนเผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์ แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นถึงประธานของสมาคมการค้าหลงซี สมาคมการค้าหลงซีนั้นมีอิทธิพลในเขตชายแดนนี้ยิ่งนัก แน่นอนว่า คงไม่ง่ายที่จะรับมือได้


และเนี่ยลี่นั้นก็มีความแข็งแกร่งแค่เพียงระดับดาราสวรรค์เท่านั้น ทั้งสองฝ่ายเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตรึงเครียด

“เจ้าเด็กผู้นี้ กล้าที่จะทำการซื้อขายตัดหน้าสมาคมการค้าหลงซี นั่นเป็นการแสวงหาความตายอย่างแท้จริง!

“เขาไม่รู้เลยหรือว่า สมาคมการค้าหลงซี ควบคุมการซื้อขายในเขตชายแดนนี้ แค่พวกเขาพูดขึ้นมาคำเดียว ยอดฝีมือระดับวิถีแห่งมังกรหลายร้อยคน เว้นแต่ว่าเจ้าเด็กผู้นี้จะเดินทางมาพร้อมกับยอดฝีมือระดับเทพสงคราม ถ้าไม่เช่นนั้นก็คงเป็นเรื่องยากที่เจ้าเด็กผู้นี้จะวิ่งหนีความตายได้พ้น”

“เมื่อเดินเข้ามายังโลกแห่งนี้ คนที่โง่เขลาก็มักจะต้องตายอย่างน่าอนาถ”


เหล่าฝูงชนที่จับจ้องมาที่เนี่ยลี่ บางคนก็แสงความเห็นอกเห็นใจ บางคนก็รู้สึกมีความสุขกับการที่ได้เห็นความโชคร้ายของผู้อื่น


ดวงตาของประธานหลินจากสมาคมการค้าหลงซีเป็นประกายให้เห็นถึงจิตสังหาร แม้ว่าพันธสัญญาข้ารับใช้จะอยู่ในมือของเนี่ยลี่ แต่พวกเขาจะไม่ยอมให้เนี่ยลี่ได้ลงนามในพันธสัญญาให้สมบูรณ์อย่างแน่นอน


ประธานหลินจากสมาคมการค้าหลงซีโบกมือขวาของเขา ให้ผู้ติดตามของเขาเดินเข้าไปใกล้เนี่ยลี่อย่างช้า ๆ


เนี่ยลี่มองด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย มิได้มีกังวลอันใด

ฝูงชนที่อยู่โดยรอบเริ่มทำการคาดเดา หรือว่าที่เนี่ยลี่กล้าทำเช่นนี้เพราะเขามีทักษะอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็เป็นแค่คนตาบอดที่มีความเชื่อมั่นเท่านั้น หรือว่าเนี่ยลี่เพียงคนเดียว จะสามารถเอาชนะยอดฝีมือที่อยู่ในระดับวิถีแห่งมังกรของสมาคมการค้าหลงซีได้? ซึ่งเรื่องนี้เป็นไปได้ยากยิ่งนัก!


“ที่ชายแดนพื้นที่รกร้างที่ไร้ที่สิ้นสุด ไม่ควรที่จะท้าทายอำนาจของสมาคมการค้าหลงซี เจ้าเด็กบ้า เจ้ามีคำพูดสุดท้ายใด ๆ ที่ต้องการจะพูดหรือไม่?” ประธานหลินจากสมาคมการค้าหลงซีมองดูเนี่ยลี่ด้วยท่าทีที่ดูถือตัว ใบหน้าของเขาดูเป็นประกาย เนี่ยลี่นั้นมีความแข็งแกร่งน้อยกว่าเขา แต่เนี่ยลี่กลับสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ หรือว่าเขานั้นจะมั่นใจว่าจะสามารถรับมือกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดนี้ได้


ประธานหลินเป็นคนที่มากด้วยประสบการณ์ เขาทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง เนี่ยลี่นั้นสามารถโยนศิลาจิตวิญญาณไปถึงสามแสนก้อนได้อย่างง่ายดาย จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่ เขาจึงยังรู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้าง


แต่สมาคมการค้าหลงซีไม่อาจที่จะยอมให้ใครมาท้าทายที่ชายแดนพื้นที่รกร้างที่ไร้ที่สิ้นสุด ถ้าไม่เช่นนั้น ชื่อเสียงและอำนาจในการปกครองด้านการค้าของสมาคมการค้าหลงซีจะถูกลากลงบ่อโคลน!


ประธานหลินขยิบตาให้สัญญาณ เขาเตรียมที่จะทำการจับกุมเนี่ยลี่ หลังจากนั้นค่อยสอบปากคำถามภูมิหลังของเนี่ยลี่อย่างช้า ๆ เป็นการหลีกเลี่ยงถ้าหากว่าเนี่ยลี่นั้นมีภูมิหลังไม่ธรรมดา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการ ที่จะทำอะไรที่รุนแรงจนต้องแค้นเคืองใจกันในภายหลัง


เหล่าฝูงชนที่ห้อมล้อมอยู่กำลังจับตามองเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า


เมื่อเห็นว่าคนของประธานหลินค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ เนี่ยลี่ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มในทันที และพูดขึ้นว่า “ข้าไม่ทราบมาก่อนว่าชายแดนพื้นที่รกร้างที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้ เป็นพื้นที่เขตการค้าที่ถูกควบคุมโดย สมาคมการค้าหลงซี ข้าต้องอภัยสำหรับหรับความผิดพลาดที่ข้าได้ล่วงเกินท่าน นี่เป็นการแสดงความขอโทษจากข้า โปรดอภัยให้ข้าด้วย!


หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเนี่ยลี่ สายตาของประธานหลินจับจ้องไปที่ร่างกายของเนี่ยลี่ สายตาที่กวาดมองด้วยความรู้สึกสงสัย เขาไม่คิดเลยว่าเนี่ยลี่จะเป็นผู้เอ่ยปากขอโทษขึ้นมาก่อนเช่นนี้


ประธานหลินพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา แน่นอนว่าเขาไม่มีทางที่จะยอมปล่อยเนี่ยลี่ไป เนี่ยลี่นั้นแย่งชิง เด็กหนุ่มจากชนเผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์ไปถึงหกคน เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ในตอนนี้เนี่ยลี่ยังไม่ได้ลงนามในพันธสัญญาอย่างสมบูรณ์ เขายังสามารถที่จะแย่งชิงหนังสือพันธสัญญาทั้งหกฉบับนั้นกลับมาได้!


ถ้าหากหนังสือพันธสัญญาข้ารับใช้อยู่ในมือของ เผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์ พวกเขาก็คงไม่คิดที่จะแย่งชิง เพราะสมาคมการค้าหลงซีได้มีข้อตกลงกับเผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์เอาไว้ แต่ทว่า เมื่อหนังสือพันธสัญญาอยู่ในมือของเนี่ยลี่ หากพวกเขาจะแย่งชิงมา ก็ไม่ได้ทำผิดข้อตกลงอันใด


“เจ้ามีอะไรที่ต้องการพูดเช่นนั้นหรือ?” ประธานหลินเอ่ยถามอย่างเย็นชา


“ชื่อของสมาคมการค้าหลงซี นั้นกู่ก้องฟ้าไม่ว่าผู้ใดก็ต้องเคยได้ยิน ข้าไม่ทราบว่า ท่านประธานหลินยินดีที่จะทำการค้ากับข้าหรือไม่?” เนี่ยลี่ยิ้มพร้อมกับพูดออกไป


“ธุรกิจเช่นนั้นหรือ ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้านั้นพูดเรื่องตลกหรืออย่างไร?” ประธานหลินหัวเราะ เขาเอามือกอดหน้าอกและจ้องมองที่เนี่ยลี่


“เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเรื่องตลกแต่อย่างใด ข้าเดินทางมายังชายแดนแห่งนี้ เพราะได้ยินเรื่องการซื้อขายของสมาคมการค้าหลงซี หวังว่าสมาคมการค้าหลงซีจะไม่ปฏิเสธที่จะทำการค้ากับผู้ที่เดินทางมาไกลด้วยความจริงใจใช่หรือไม่?” เนี่ยลี่ขมวดคิ้วและพูดออกไป


 ประธานหลินรู้สึกแปลกใจและยังคงจับจ้องไปที่เนี่ยลี่ เขาไม่เข้าใจเลยว่า เนี่ยลี่คิดจะพูดสิ่งใดกันแน่

เป็นเรื่องจริงหรือที่เนี่ยลี่ตั้งใจที่จะมาทำการค้ากับสมาคมการค้าหลงซี? เมื่อคิดดูว่าเนี่ยลี่สามารถที่จะโยนศิลาจิตวิญญาณจำนวนสามแสนก้อนออกไปได้อย่างง่ายดาย ดวงตาของประธานหลินละออกไปจากเนี่ยลี่ เขาเริ่มที่จะรู้สึกลังเลเล็กน้อย


เป้าหมายของสมาคมการค้าหลงซีคิดคือเรื่องของการค้า การที่เนี่ยลี่มาขัดขวางการค้าของเขา ทำให้เขานั้นรู้สึกไม่ค่อยพอใจ เพราะการกระทำเช่นนั้นก็ไม่ต่างจากการปล้นเงินไปจากพวกเขา ในฐานะที่เป็นพ่อค้า การกระทำเช่นนั้นทำให้แค้นเคืองไม่ต่างจากการสังหารบิดาเลยทีเดียว


แต่ถ้าหากเนี่ยลี่ให้เขานั้นได้เงิน นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง


แต่ทว่า ใบหน้าของประธานหลินก็ดูไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก


“เจ้าเด็กน้อย เจ้าต้องการที่จะทำการค้าเรื่องใดกับข้า?” ประธานหลินนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่จะเอ่ยถามเนี่ยลี่ด้วยท่าทีที่เหยียดหยัน


“ในเมื่อการค้าได้มาเคาะประตูถึงหน้าบ้าน สมาคมการค้าหลงซีคงจะไม่หาหนทางปฏิเสธหรอกนะ?” เนี่ยลี่ยิ้มและพูดต่ออีกว่า “ดูเหมือนว่าท่านประธานหลิน จะยังคงมีความแค้นเคืองต่อข้าอยู่ ก็แค่เด็กหนุ่มเพียงหกคนเท่านั้น เหตุใดท่านประธานหลินจึงต้องใส่ใจด้วย ข้าได้ยินมาว่าสมาคมการค้าหลงซี ทั่วทั้งชายแดนพื้นที่รกร้างที่ไร้ที่สิ้นสุดพวกท่านมีพื้นที่การค้า เกินกว่าครึ่งหนึ่ง หวังว่าแค่เรื่องเด็กหนุ่มแค่เพียงหกคน ท่านคงจะไม่คิดที่จะปิดกั้นการทำการค้าครั้งใหญ่กับข้า ถ้าหากเป็นเช่นนั้น ข้าก็คงจะดูท่านประธานหลินผิดไปแล้ว!

“ระวังคำพูดของเจ้าด้วย?” หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเนี่ยลี่ คนที่ห้อมห้อมเขาอยู่ ก็รู้สึกโกรธและให้คนที่ล้อมอยู่ก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวหนึ่ง

เนี่ยลี่ยังคงนิ่งสงบ และไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย


“ช้าก่อน พวกเจ้าถอยกลับมาได้แล้ว!” ประธานหลินพูดขึ้นมาพร้อมกับกวักมือเรียกคนของเขาให้กลับไป เขามองไปที่เนี่ยลี่ เด็กหนุ่มจากชนเผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์หกคน ถ้าหากซื้อขายในที่แห่งนี้ก็อยู่ที่คนละสามหมื่นศิลาจิตวิญญาณ แต่ถ้านำไปขายต่อยังพื้นที่อื่น อย่างน้อยที่สุดก็ขายได้กว่าห้าหมื่นศิลาจิตวิญญาณ การที่เนี่ยลี่บอกว่า แค่เด็กหนุ่มเพียงหกคนเท่านั้น คำพูดของเนี่ยลี่นั้นฟังดูใหญ่โตจนเกินไป


“ขอรับ” ผู้ติดตามของประธานหลินตอบกลับไป พร้อมกับโค้งคำนับ จากนั้นก็ถอยออกมาทางอีกด้านหนึ่ง


“ข้าสงสัยว่า ว่าน้องชายตัวน้อย ต้องการทำการค้าใดกับสมาคมการค้าหลงซีของข้า?” ประธานหลินพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่เนี่ยลี่


“มันก็แค่การค้าทั่ว ๆ ไป ข้าต้องการให้สมาคมการค้าหลงซี รวมรวมยอดฝีมือจากชนเผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์จำนวนสองร้อยคน ก็เพียงเท่านั้น!” เนี่ยลี่พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ


สองร้อยคนเช่นนั้นหรือ?


หลังจากได้ยินคำพูดของเนี่ยลี่ คนที่ได้ยินต่างก็รู้สึกเย็นยะเยือก แม้แต่ประธานหลิน ก็ยังอดที่จะตกใจไม่ได้


สองร้อยคนไม่ใช่แค่เพียงตัวเล็กที่เล็กน้อย แม้ว่าจะต้องจ่ายในราคาที่ถูกที่สุดคือสามหมื่นศิลาจิตวิญญาณ ก็ต้องจ่ายออกไปถึงหกล้านศิลาจิตวิญญาณ! น่ากลัวว่าทั่วทั้งอาณาจักรซากมังกร คนมีแค่เพียงไม่กี่คนที่สามารถจ่ายได้ และมีเพียงนิกายศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่เท่านั้น

“น้องชายตัวน้อย กำลังพูดล้อเล่นกับข้าใช่หรือไม่?”  
ประธานหลินจ้องมองไปที่เนี่ยลี่


สุดท้ายแล้ว เขารู้สึกว่าคำพูดของเนี่ยลี่นั้นมีความน่าเชื่อถือ

“ล้อเล่นเช่นนั้นหรือ?” เนี่ยลี่หัวเราะออกมา และพูดต่อไปว่า

“พูดล้อเล่นกับท่านประธานหลิน และข้าจะได้ประโยชน์อันใด?

“ข้าจะเชื่อได้เช่นใดว่า น้องชายตัวน้อย ต้องการที่จะซื้อยอดฝีมือจากชนเผ่าแห่งเทพเมฆาสวรรค์เป็นจำนวนมากจริง?” ประธานหลินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“นี่คือศิลาจิตวิญญาณจำนวนห้าแสนก้อน!” เนี่ยลี่สะบัดมือขวาของเขา และโยนแหวนห้วงมิติไปให้กับประธานหลิน และพูดขึ้นว่า

“ข้าขอฝากศิลาจิตวิญญาณเหล่านี้ไว้กับท่าน ถ้าหากท่านประธานหลินสามารถตอบสนองความต้องการของข้าได้  พวกเราจะสามารถทำการค้าร่วมกันได้”………….จบตอน

แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง