test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

1 ต.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 417 追杀 ล่าสังหาร




ลู่เพียวและกู้เบ่ย ยังคงตกตะลึงกับเทคนิค ค่ายกลลับ เก้ามังกรสวรรค์ ที่มีประสิทธิภาพสูงยิ่งนัก เสียงคำรามของมังกรสวรรค์ยังคงดังกึกก้อง อยู่ในห้วงขอบเขตวิญญาณของพวกเขา


เนี่ยลี่ได้ควบคุมพลังจากการสังเวยเลือดอสูร และศิลาจิตวิญญาณจำนวนหนึ่งล้านก้อน ที่ใช้สร้าง ค่ายกลลับ เก้ามังกรสวรรค์ ป้องกันเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้มันออกจากในห้วงขอบเขตวิญญาณ ของลู่เพียวและกู้เบ่ย


เวลาได้ผ่านไปสามวันอย่างรวดเร็ว


ที่โลกภายนอกอันกว้างใหญ่


ภายใต้การคุ้มกันจากผู้คุ้มกันของหลี่ชิงอวิ๋น หลี่ชิ่งอวิ๋นได้กลายเป็นลำแสงทะยานออกไป

ห่างออกไปไม่ไกลนักจากทางด้านหลังของพวกเขา ผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่งของตระกูลเถ้าอัคคี หลี่ยื่อฟง กำลังไล่ตามมา

ในตอนนี้หลี่ชิงอวิ๋นราวกับสุนัขป่าที่กำลังบาดเจ็บ แขนขวาเขาถูกตัดขาด เหลือแค่เพียงผ้าพันแผลที่พันเอาไว้ ชุดเกราะบางส่วนได้รับความเสียหาย ไม่รู้ว่าหลี่ยื่อฟงใช้ของวิเศษอะไร ที่สามารถทะลวงชุดเกราะวิเศษของเขาได้

หลี่ชิงอวิ๋นรู้สึกแค้นเคืองยิ่งนัก กองกำลังของหลี่ยื่อฟงนั้น มีกำลังน้อยกว่ากองกำลังของเขาอย่างเห็นได้ชัด แต่จู่ ๆกองกำลังของหลี่ยื่อฟงกลับมียอดฝีมือระดับแก่นแท้สวรรค์จำนวนมาก หลี่ชิงอวิ๋นจึงรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก กองกำลังเส้นทางสวรรค์กำลังได้รับความเดือดร้อนเป็นอย่างมาก ทะเลสาบแห่งเทพของเขาสองแห่ง ก็ตกไปอยู่ในมือของหลี่ยื่อฟง

หลี่ชิงอวิ๋นรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก

“นายน้อย จู่ ๆ พวกเขาก็มียอดฝีมือที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก เรื่องนี้ดูแล้วผิดปกติเป็นอย่างมาก!” ลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างของเขาพูดขึ้นมา

“ข้าเองก็คิดว่ามันแปลก ก่อหน้านี้ตอนที่เรากำลังจัดการกับพวกกู้เหิง ก็มียอดฝีมือระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์จำนวนหลายคนที่อยู่กับพวกเขา ศิษย์ในนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ คนที่มีกองกำลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้มีแค่สองคน คือ ซื่อถู เป่ยเอี๋ยน กับ หลงเทียนหมิง!” หลี่ชิงอวิ๋นพูดขึ้นมาเบา ๆ ระหว่างที่กำลังทะยานไป

“ถ้าเช่นนั้น นายน้อยคิดว่าเป็นใครกัน?

“หลงเทียนหมิงแม้ว่าจะเป็นคนที่หยิ่งทะนง แต่ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเขากับหลี่ยื่อฟงก็ไม่ได้ดีนัก มักจะมีความขัดแย้งกันอยู่บ่อย ๆ ดังนั้นหลงเทียนหมิงคงไม่ยอมช่วยหลี่ยื่อฟงเป็นแน่ ส่วน ซื่อถู เป่ยเอี๋ยน ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาจัดการกับพวกเรา! ” หลี่ชิงอวิ๋นพูดพร้อมขมวดคิ้ว

หลี่ชิงอวิ๋นยังไม่มั่นใจเท่าใดนัก ว่าสุดท้ายใครเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือกู้เหิงกับหลี่ยื่อเฟิงกันแน่? แต่ หลงเทียนหมิง กับ ซื่อถู เป่ยเอี๋ยน ก็ยังคงน่าสงสัยที่สุด แม้ว่าในตอนนี้หลี่ชิงอวิ๋นก็ยังไม่มีหลักฐานอะไรก็ตาม

หลี่ชิงอวิ๋นโดนไล่ล่าจนเหลือแค่เพียงสามสิบคนที่อยู่รอบกายเขาในตอนนี้  และหลี่ยื่อฟงก็ยังคงตามหลังเข้ามาใกล้แล้ว

เสียงหัวเราะของหลี่ยื่อฟงดังตามหลังมาแต่ไกล “ฮ่าฮ่าฮ่า หลี่ชิงอวิ๋น  เจ้าทำได้เพียงแต่หนีหัวซุกหัวซุนราวกับหนูตัวหนึ่งที่หนีไปรอบ ๆ แล้วยังคิดที่จะ ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเถ้าอัคคีอีกเช่นนั้นหรือ?


ดวงตาของหลี่ชิงอวิ๋นเผยให้เห็นประกายแห่งความเย็นชา ในวันนี้ เขาอาจจะพลาดท่าให้กับ หลี่ยื่อฟง กองกำลังเส้นทางสวรรค์ของเขาก็แตกพ่าย เหลือเพียงไม่กี่คนที่อยู่รอดข้างกายเขา แต่ก็ยังเร็วเกินไปที่หลี่ยื่อฟงจะคิดเช่นนั้น นี่ก็แค่การพ่ายแพ้ในครั้งแรกเท่านั้น

หลี่ชิงอวิ๋นนั้นเข้าใจดี ว่าเขานั้นถูกคนในตระกูลกีดกัน และไม่ได้ให้ความสำคัญเลยแม้แต่น้อย แม้แต่จิตอสูรสายเลือดมังกรที่มีระดับการเติบโตในระดับพระเจ้า ในตระกูลก็มิได้จัดหามาให้ และมีบางคนที่ได้ไปโดยใช้เล่ห์เหลี่ยม มิใช่ด้วยฝีมือแต่ทว่า หลี่ชิงอวิ๋นไม่เคยที่จะถอดใจ แม้ว่าจะไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากตระกูล


ในสักวัน เขาจะต้องทวงคืนทุกสิ่งกลับมา ถึงแม้ว่าสุดท้ายเขาไม่อาจที่จะขึ้นครอบครองตระกูลเถ้าอัคคีได้ แต่ด้วยกองกำลังของเขา ก็สามารถยืนหยัดได้ที่โลกภายนอก


เมื่อคิดถึงตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับเหล่าผู้อาวุโส ดวงตาของหลี่ชิงอวิ๋นก็เผยให้เห็นถึงความเย็นชา
เขาอาจจะพ่ายแพ้ แต่เขาจะไม่ยอมก้มหัวให้กับผู้ใด

“พวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว นายน้อย ท่านหลบหนีไปก่อน พวกข้าจะหยุดพวกมันเอาไว้เอง!


ฟุ่บบ! ฟุ่บบ! ฟุ่บบ!
  

ผู้ติดตาม นับสิบคนของหลี่ชิงอวิ๋น ทะยานไปยังพวกของหลี่ยื่อฟง


“หึ เจ้าพวกมดปลวกที่โง่เขลา ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้รู้สำนึกด้วยชีวิตของพวกเจ้า การที่คิดติดตามหลี่ชิงอวิ๋น เป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเจ้า!” ง้าวขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นมาในมือของหลี่ยื่อฟง และตวัดไปยังด้านหน้าของพวกเขา
  

ฉับบ!


ผู้ติดตาม ผู้หนึ่งของหลี่ชิงอวิ๋น ถูกฟันขาดออกเป็นสองส่วนด้วยพลังอันรุนแรง


ก่อนหน้านี้ ที่แขนของหลี่ชิงอวิ๋นถูกตัดขาด ก้เพราะอาวุธในมือของหลื่อยื่อฟงนี้เช่นนั้น กันเป็นง้าวขนาดใหญ่ เป็นอาวุธวิเศษระดับเจ็ดหรือแปดเป็นอย่างน้อย


หลี่ยื่อฟงในตอนนี้ราวกับคนที่บ้าคลั่ง เขาตวัดง้าวตัดหัวลูกน้องของหลี่ชิงอวิ๋นไปห้าถึงหกคน เลือดสาดกระเซ็นทั่วร่างกายของหลี่ยื่อฟงจนเต็มไปหมด


เมื่อมองเห็นเหล่าพี่น้องที่ภัคดีต่อเขาถูกหลี่ยื่อฟงบั่นคอ ดวงตาของหลี่ชิงอวิ๋นแดงก่ำ ในวันนี้เขานั้นประมาทศัตรูจนเกินไป จึงต้องสูญเสียพี่น้องไปเป็นจำนวนมาก เมื่อมองดูไกล ๆ เหล่ายอดฝีมือระดับแก่นแท้สวรรค์ เข้าล้อมอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงอวิ๋นหยุดที่จะทะยานต่อไป


“นายน้อย ขออภัยที่พวกเรานั้นไร้ความสามารถ!
เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า หลี่ชิงอวิ๋นมองดูเหล่าผู้ติดตามที่เหลือ ด้วยสายตาที่โศกเศร้ายิ่งนัก


หลี่ชิงอวิ๋นยิ้มเล็กน้อย และพูดขึ้นว่า “หาใช่เพราะพวกเจ้าไร้ความสามารถ นี่เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่เคยคาดคิดว่าหลี่ยื่อฟง จะมีผู้ที่ให้ความช่วยเหลือจำนวนมาก ความผิดพลาดในคราวนี้ อย่างมากที่สุดก็แค่ตายเท่านั้น หลังจากนี้สิบวัน เมื่อพวกเราพร้อม จะกลับออกมาต่อสู้กับพวกเขาอีกครั้ง!


“ขอรับ!” เหล่าผู้ติดตามรู้สึกฮึกเหิมกันอีกครั้ง

“ในการต่อสู้ครั้งนี้ ขอให้ทุกคนสู้ตาย ถ้าหากพวกเราถูกสังหารไปหนึ่งคน จงสังหารพวกมันให้ได้สองคน!” หลี่ชิงอวิ๋นพูดขึ้นมา พร้อมกับทะยานไปเป็นคนแรก พุ่งไปยังทิศทางของหลี่ยื่อฟงและพวกของเขา


การต่อสู้อันรุนแรงกำลังเริ่มที่จะประทุขึ้นมา


ด้วยเกราะหลายส่วนที่ปกป้องร่างกายของหลี่ชิงอวิ๋น  จึงสามารถที่จะเด็ดหัวยอดฝีมือระดับแก่นแท้สวรรค์ได้เป็นจำนวนหลายคน


“หนอย รนหาที่ตาย!” ดวงตาของหลี่ยื่อฟงเป็นประกายเย็นชา เขานั้นต้องการที่จะได้เกราะวิเศษของหลี่ชิงอวิ๋น แต่หลี่ชิงอวิ๋นนั้นกำลังต่อสู้ราวกับบ้าคลั่ง การที่จะยึดเอาเกราะวิเศษมาโดยสภาพที่สมบูรณ์นั้นเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก! ถ้าหากไม่อาจแย่งชิงมาได้ ก็ต้องทำลายมันไปเท่านั้น!


หลี่ยื่อฟงตวัดง้าวขนาดใหญ่ของเขา และตวัดไปที่หลี่ชิงอวิ๋นอย่างรุนแรง


ฉับบ!  

แขนอีกข้างของหลี่ชิงอวิ๋นถูกหลี่ยื่อฟงตัดขาดไปอีกข้างหนึ่ง

ดวงตาของหลี่ยื่อฟงนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหาร ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้เหนือกว่าหลี่ชิงอวิ๋นอย่างเห็นได้ชัด แต่เหล่าลูกหลานในตระกูลเถ้าอัคคี ทั้ง ๆ ที่มิได้มีอำนาจอะไร แต่พวกเขาก็ยังยินดีที่จะติดตามหลี่ชิงอวิ๋น แม้แต่พี่น้องที่ใกล้ชิดกับหลื่อยื่อฟงเป็นอย่างมาก ก็ยังหันหลังกลับไปอยู่ฝั่งหลี่ชิงอวิ๋น ด้วยเหตุนี้หลี่ยื่อฟงจึงได้เกลียดชังหลี่ชิงอวิ๋นเป็นอย่างมาก หลี่ชิงอวิ๋นนั้นเป็นดั่งหนามยอกอกเขา เขานั้นต้องการที่จะสับหลี่ชิงอวิ๋นให้เป็นหมื่นชิ้น


ความเกลียดชังระหว่างพวกเขาทั้งสอง มีการสะสมมาเป็นระยะเวลาเนิ่นนานแล้ว


แม้ว่าแขนทั้งสองข้างจะถูกตัดขาดไป หลี่ชิงอวิ๋นก็ยังคงใช้เท้าเตะสังหาร ยอดฝีมือที่ห้อมล้อมหลี่ยื่อฟงได้หลายคน


“หลี่ยื่อฟง แม้ว่าวันนี้เจ้าจะตัดแขนทั้งสองข้างออกไปได้ แต่สักวันหนึ่ง ข้าจะทวงคืนทั้งหมด แม้ว่าเจ้านั้นจะมีคนปกป้องอยู่ก็ตามที แต่ข้ามีอะไรที่จะต้องกลัว? ด้วยความสามารถของเจ้า คิดหรือว่าจะปกครองตระกูลเถ้าอัคคีได้ ทุกอย่างที่เจ้าได้มาล้วนด้วยวิธีที่น่ารังเกียจ เจ้าจะบอกลูกหลานในตระกูลว่าได้ตำแหน่งนี้มาด้วยวิธีเช่นใดกัน?” หลี่ชิงอวิ๋นจับจ้องไปที่หลี่ยื่องฟงด้วยสายตาที่เย็นชา ระเบิดลมปราณออกมาอย่างรุนแรงพร้อมกับเตะออกไป


“เจ้าสุนัขที่กำลังจะพ่ายแพ้ ยังคงกล้าเห่าออกมาอีกเช่นนั้นหรือ? ไม่ว่าข้านั้นจะทำสิ่งใดลงไป มันก็เป็นเรื่องของข้า ถ้าหากเจ้ายังกล้าที่จะก้าวขาออกจากประตูนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะใช้กองกำลังของข้า ล่าสังหารเจ้าอีก ลงนรกไปซะ! ” หลี่ยื่อฟงตวัดง้าวขนาดใหญ่ของเขา ลงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ไปที่หลี่ชิงอวิ๋นหลังจากที่ถูกฟันก็ได้ระเบิดออกมา

ตูมม!


ง้าวขนาดใหญ่ที่ตวัดลงมา ด้วยการระเบิดอย่างรุนแรงกลื่นกินร่างกายของหลี่ชิงอวิ๋นไปจนหมด………จบตอน


แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง