test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

23 ก.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 407 无可奈何 ไม่มีทางเลือก



เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า เหล่าคนที่วางแผนที่จะซุกซ่อนสมบัติเอาไว้ก็ถึงกับตัวสั่น
ถ้าหากพวกเขาต้องการจะออกจากที่นี่ ก็ต้องตอมทิ้งสมบัติทั้งหมดไว้


อู๋หยาจื่อบินขึ้นไปหาดูทั่วทั้งสี่ทิศ เพื่อมองหาเนี่ยลี่และเซี่ยวหยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง เป็นคนที่รับมือได้ยากมาก เป็นหนึ่งคนในนิกายเทพอสูรที่เขาไม่อยากจะพบเจอเป็นที่สุด 


อู๋หยาจื่อรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก แม้ว่าเขาจะสังหารเนี่ยลี่และยึดสมบัติของเนี่ยลี่มาทั้งหมด แต่สุดท้ายสมบัติเหล่านั้นก็จะต้องตกไปอยู่ในมือของปรมาจารย์เทพเสวียน หมิง แม้แต่ของวิเศษที่เขาสวมใส่อยู่ก่อนหน้า ก็ต้องถูกบังคับให้ถอดออกมา!


หรือว่าเขาจะไม่ได้อะไรกลับไปเลย ต้องกลับไปมือเปล่าเช่นนั้นหรือ?


อู๋หยาจื่อรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก เรื่องเช่นนี้มันเกินกว่าที่เขาจะยอมทำใจรับได้!


ในตอนที่อู๋หยาจื่อบินอยู่ด้านบนนั้น เขาเห็นชายสองคนทะยานออกมา นั่นคือเนี่ยลี่และเหยียนหยาง เนี่ยลี่ในตอนนี้อยู่ในรูปลักษณ์ของมนุษย์


เมื่อเห็นเนี่ยลี่ อู๋หยาจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาบินไปทางเนี่ยลี่ไปและพูดขึ้นมาว่า “เนี่ยลี่ พบกันอีกแล้วนะ!


เหยียนหยางและเนี่ยลี่หยุดเคลื่อนไหวทันที เหยียนหยางมองไปที่เนี่ยลี่ และใช้เทคนิคลอบส่งเสียงไปว่า “อสูรตนนี้เป็นศัตรูเจ้าหรือไม่ เจ้าจะให้ข้าสังหารเขาไหม?


เนี่ยลี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า และลอบส่งเสียงกลับไปว่า “อย่าได้สังหารเขา!


อู๋หยาจื่อมองไปที่เนี่ยลี่และเหยียนหยางด้วยความระมัดระวัง เขามีประสบการณ์ได้เห็นความแข็งแกร่งของเหยียนหยางมาแล้ว ถ้าเหยียนหยางยื่นมือเข้ามาเขานั้นก็ไม่อาจรับมือ      เหยียนหยางได้


เนี่ยลี่หัวเราะและพูดออกไปว่า “ท่านพี่อู๋หยาจื่อ ข้อตกลงของเราได้จบสิ้นแล้ว จากนี้ไปเราก็คงจะต้องแยกทางกัน ข้าหวังว่าการพบกันคราวหน้า เราคงจะมิได้เป็นศัตรูกัน!


อู่หยาจื่อชำเลืองไปโดยรอบ เขาแปลกใจเล็กน้อย เหตุใดเซี่ยวหญู่จึงมิได้อยู่กับเนี่ยลี่ หรือว่าที่เขาคิดไว้ก่อนหน้านี้ไม่ถูกต้อง เซี่ยวหยู่นั้นมิได้ถูกเนี่ยลี่พาตัวออกมา หรือว่าเซี่ยวหยู่จะตายไปข้างในนั้นจริง ๆ?


“ก่อนหน้านี้ข้อตกลงของเรา เมื่อได้รับสมบัติมาทั้งหมดเราจะแบ่งกัน!” อู๋หยาจื่อมองไปที่เนี่ยลี่และพูดต่ออีกว่า “แต่ข้ายังมิได้รับส่วนแบ่งของข้าเลย”


เนี่ยลี่ยิ้มพร้อมกับโบกมือและพูดออกไปว่า “สำหรับเรื่องนี้มันคงจะไร้ความหมายไปแล้วใช่หรือไม่? ยอดฝีมือระดับเทพสงครามของนิกายเทพอสูรได้ควบคุมตำหนักซีอิงเสิ่นนี้เอาไว้แล้ว แม้ว่าข้าจะมอบสมบัติครึ่งหนึ่งให้แก่ท่าน ท่านก็ไม่อาจที่จะนำออกไปได้!

“นำออกไปได้หรือไม่นั้นมิใช่ปัญหาของเจ้า!” อู๋หยาจื่อขมวดคิ้วและพตอบกลับไป

“ข้าเกรงว่าจะไม่อาจทำตามที่ท่านต้องการได้ ข้านั้นหาได้นำสมบัติใด ๆ ออกมาจากตำหนักซีอิงเสิ่นไม่” เนี่ยลี่พูดตัดบทไป และพูดต่ออีกว่า

“แม้ว่าท่านจะตรวจดูทั่วตัวของข้า ก็จะไม่พบสิ่งใดที่ข้าสามารถมอบให้แก่ท่านได้!


ถึงอย่างไรเนี่ยลี่ก็ไม่ให้อู๋หยาจื่อค้นตัวอย่างแน่นอน เพราะอู๋หยาจื่อเองก็ได้เห็นว่าเขาเก็บเอาสมบัติไปด้วยตาของเขาเอง ถ้าหากไม่มีสิ่งใดอยู่ในแหวนห้วงมิติสำหรับเก็บของ อู๋หยาจื่อก็ต้องรู้สึกสงสัยเป็นแน่


“ข้าไม่เชื่อสิ่งที่เจ้าบอกแน่!” อู๋หยาจื่อรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก เดิมทีเขาคิดว่าเขาสามารถจัดการเนี่ยลี่ได้โดยแค่ใช้ปลายนิ้วสัมผัส แต่ในตอนนี้เขารู้แล้วว่า เนี่ยลี่นั้นได้วางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้ว และในตอนนี้เขาก็มีเหยียนหยางอยู่ข้าง ๆ อีกด้วย อู๋หยาจื่อนั้นไม่อาจที่จะทำอะไรเนี่ยลี่ได้อีกแล้ว


ที่เขาต้องทำคือ จะต้องไม่ปล่อยให้เนี่ยลี่ นำพลังที่ได้จากการสังเวยเลือดอสูรออกไปจากตำหนักนี้ แต่จะด้วยวิธีใดกัน?


“ข้าจะยอมปล่อยเจ้ากับสมบัติไป แต่เจ้าต้องคืนพลังที่ได้จากการสังเวยเลือดอสูรให้แก่ข้า” อู๋หยาจื่อใช้เทคนิคลับในการส่งเสียงไปหาเนี่ยลี่


อู๋หยาจื่อชำเลืองมองเหยียนหยาง เขาคิดว่าจะหาทางจัดการเนี่ยลี่ก่อนที่เหยียนจะทันได้ขยับตัว


แต่ด้วยสายตาของเหยียนหยางที่จับจ้องมา อู๋หยาจื่อก็เข้าใจได้ในทันทีว่า เขาไม่มีโอกาสทำเช่นนั้นเป็นแน่


    “การที่จะให้ข้าคืนพลังจากการสังเวยเลือดอสูรให้แก่ท่านนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าหากท่านคิดจะขัดขวางมิให้ข้าออกไปจากตำหนักซีอิงเสิ่นนี้ ก็ลองไปหารือกับปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง กับ โอรสศักดิ์สิทธิ์ หลีหั่ว ดูก่อนจะเป็นเช่นใด?” เนี่ยลี่ตอบกลับพร้อมกับมองไปที่อู๋หยาจื่อ เขาหยิกไปที่จุดอ่อนของของอู๋หยาจื่อ [ภาษาจีนจะใช้หยิก แต่ถ้าสำนวนไทยก็ จี้ไปที่จุดอ่อน]


อู๋หยาจื่อถึงกับหน้าซีด การไปบอกเรื่องนี้กับ ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิง และ โอรสศักดิ์สิทธิ์ หลีหั่ว ก็เป็นการแสวงหาความตายอย่างชัดเจนมิใช่หรือ?


ถ้าหากมีผู้ใดรู้ว่าเขานั้นได้ทำการสังเวยเลือดอสูรให้แก่มนุษย์ นั่นคือวิถีแห่งความตายที่ไม่รู้จักจบสิ้นที่เขาต้องเผชิญเป็นแน่


  “ข้ารู้ว่าท่านคิดสิ่งใดอยู่  ท่านยังคงคิดที่จะหาทางกำจัดข้า แม้ว่าเหยียนหยางจะคอยปกป้องข้าอยู่ แต่ท่านก็ยังคงมีโอกาสที่จะทำได้ ท่านก็คิดจะไปหาคนที่มีฝีมือเหนือกว่าเยียนหยางมาจัดการแทน แต่ท่านไม่รู้สึกสงสัยเลยหรือ? ว่าเซี่ยวหยู่นั้นหายไปไหน?” เนี่ยลี่ใช้เทคนิคลับส่งเสียงตอบกลับไป และพูดต่ออีกว่า


  “เซี่ยวหยู่นั้นได้ออกจากตำหนักนี้ไปแล้วด้วยการเตรียมการของข้า หากท่านและข้าไม่พูดเรื่องนี้ออกไป และไปจัดการกับเรื่องอื่น ๆ ในภายภาคหน้าดั่งว่ามิได้มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าท่านไม่ต้องการให้ข้านั้นสร้างปัญหา ท่านก็อาจที่จะไม่ต้องตายก็เป็นได้!


เหยียนหยางนั้นไม่รู้ว่าเนี่ยลี่และอู๋หยาจื่อกับลังพูดคุยอะไรกัน แต่ด้วยท่าทีของอู๋หยาจื่อนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าเนี่ยลี่นั้นกำลังต่อรองอะไรบางอย่างกับอู๋หยาจื่ออยู่


   “เป็นไปไม่ได้ ปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงควบคุมตำหนักซีอิงเสิ่นนี้เอาไว้ทั้งหมดแล้ว เจ้าไม่มีทางที่จะส่งให้เซี่ยวหยู่ออกไปได้อย่างแน่นอน เพราะถ้าหากว่าเจ้าสามารถส่งเซี่ยวหยู่ออกไปได้ เหตุใดเจ้าจึงยังมิได้ออกไปด้วย?” อู๋หยาจื่อตอบกลับไปพร้อมกับจ้องไปที่เนี่ยลี่


“ไม่มีสิ่งใด ที่เป็นไปไม่ได้?” เนี่ยลี่เผยรอยยิ้มพร้อมกับตอบกลับอู๋หยาจื่อไป


อู๋หยาจื่อครุ่นคิดถึงเทคนิคต่างของเนี่ยลี่ที่ผ่านมา ในใจของเขาก็รู้สึกขัดแย้งขึ้นมาอย่างรุนแรง ถ้าหากว่าเซี่ยวหยู่รอดออกไปแล้วจริง ๆ แม้ว่าเขาจะฆ่าปิดปากเนี่ยลี่ เซี่ยวหยู่ก็จะทำให้เขาไม่อาจหลีกหนีความตายได้อยู่เช่นเดิม


“เจ้าบอกว่าจากนี้ไป พวกเราจะเป็นดั่งน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ใช่หรือไม่?
 [สำนวนจีน 井水不犯河水 (จิ่งสุ่ยปู๋ฟ่านเหอสุ่ย) น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง มีความหมายว่า ต่างคนต่างทำเรื่องของตน ไม่ยุ่งหรือขัดขวางกัน]


“ถูกต้อง!” เนี่ยลี่พยีกหน้าตอบกลับไป
อู๋หยาจื่อกรอกตาไปรอบ ๆ แล้วก็พยักหน้า พร้อมกับตอบกลับไปว่า“เช่นนั้นก็ดี!


“หวังว่าท่านคงจะไม่คิดที่ยืมมือปรมาจารย์เทพเสวียนหมิงให้มาสังหารข้าหรอกนะ ถ้าหากว่าข้านั้นไม่อาจที่จะรอดชีวิตกลับไป ข้าจะให้เซี่ยวหยู่ทำการกระจายข่าวเกี่ยวกับการสังเวยเลือดอสูร ท่านอยากจะลองดูก็ได้นะ!” เนี่ยลี่พูดพร้อมกับเผยรอยยิ้มให้กับอู๋หยาจื่อ


อู๋หยาจื่อนั้นหดหู่ยิ่งนัก ไม่ว่าเขาจะคิดอะไร เนี่ยลี่ก็สามารถที่จะมองทะลุได้ทั้งหมด


   “แม้ว่าเจ้าจะทำเช่นนั้น ข้าเองก็แค่ตาย แต่เจ้าก็ไม่อาจที่จะอยู่รอดได้ต่อไป เมื่อใดก็ตามที่มีผู้รู้ว่า มีการสังเวยเลือดอสูรให้แก่มนุษย์ เผ่าอสูรจะทุ่มกำลังทั้งหมดโดยไร้ซึ่งความลังเล เพื่อสังหารคนผู้นั้น! 


    ถ้าหากข้านั้นพูดเรื่องของพวกเจ้าออกไป แม้แต่ปลายสุดขอบโลก พวกเจ้าก็ไม่อาจที่จะอยู่ได้ ประตูนิกายของพวกเจ้าก็ไม่อาจที่ปกป้องพวกเจ้าเอาไว้ได้!” อู๋หยาจื่อ พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา เขาหันหลังกลับไปโดยที่ไม่หันกลับมามอง


“ท่านพี่อู๋หยาจื่อ ข้าไม่ต้องการที่จะให้ท่านตายหรอกนะ หลังจากนี้ไปเราคงจะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันอีกก็เป็นได้ พวกเรานั้นหาได้เป็นศัตรู ตอนนี้เราเป็นสหายกันแล้ว” เนี่ยลี่ใช้เทคนิคลับส่งเสียงไปพร้อมกับยิ้มอู่หยาจื่อแทบจะเดินสะดุด การที่เนี่ยลี่ใช้วิธี ผลักเขาลงหลุม นี่เหรอที่สหายเขาทำกัน?


เมื่อเห็นว่าอู๋หยาจื่อจากไปแล้ว เหยียนหยางก็มองมาที่เนี่ยลี่และเอ่ยถามว่า “เจ้าแก้ไขปัญหาระหว่างพวกเจ้าแล้วงั้นหรือ?


“อืม!” เนี่ยลี่พยักหน้าตอบ พร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย เขามองดูอู๋หยาจื่อวิ่งจากไป เนี่ยลี่รู้สึกว่า อีกไม่ช้าเขากับอู๋หยาจื่อนั้นจะต้องได้พบกันอีก


เหยียนหยางนั้นไม่รู้ว่าเนี่ยลี่และอู๋หยาจื่อนั้นเจรจากันในเรื่องใด แต่เขารู้สึกได้ว่า อู๋หยาจื่อนั้นจะต้องถูกเนี่ยลี่หลอกใช้ เขาไม่รู้ว่าเนี่ยลี่ใช้วิธีใดกัน จึงทำให้อสูรยอมมาปกป้องเขา เหยียนหยางต้องการที่จะรู้ถึงตื้นลึกหนาบางของเนี่ยลี่ขึ้นมาบ้างแล้ว


“พวกเราคงต้องรีบไปแล้ว ถ้าหากโอรสศักดิ์สิทธิ์ หลีหั่ว มาเจอพวกเรา อาจจะเกิดปัญหาขึ้นมาได้!” เนี่ยลี่พูดขึ้นมา


“เข้าใจแล้ว!



พวกเขาทั้งสองจึงทะยานออกไปจากจุดที่ยืน.............จบตอน


แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง