test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

15 ก.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 397 不许拿走 ห้ามเอาไป


การต่อสู้เพื่อแย่งชิง ผลึกแก้วแห่งคงคา ยิ่งรุนแรงมาขึ้นเรื่อย ๆ

เหยียนหยางมองดูซากศพที่เกลื่อนเต็มพื้น ลมปราณของเหล่าผู้ที่ถูกสังหายค่อย ๆ ถูกดูดกลืนลงไปในพื้นดิน


เมื่อมองไปบนฟ้าก็มีแต่คนที่ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิง ผลึกแก้วแห่งคงคา เหยียนหยางขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง
 “ทุกคน ตามข้ามา! ไม่ต้องสนใจผลึกแก้วแห่งคงคา” เหยียนหยางตะโกนออกคำสั่ง และเขาก็ทะยานออกไปทางอื่น


ยอดฝีมือของนิกายเทพอัคคีรู้สึกประหลาดใจกับคำสั่ง แต่พวกเขาก็ทำตามคำสั่งนั้นและทะยานตามเหยียนหยางไปอย่างรวดเร็ว



ณ ใจกลางห้องโถงใหญ่


เนี่ยลี่ค้นหาดูทั่วทั้งสี่ทิศ แต่ก็ไม่พบอะไรในห้องโถงใหญ่แห่งนี้ ไม่มีแม้แต่ผลึกแก้วแห่งคงคาสักก้อน เขาเดินเข้าไปตรงส่วนลึกของห้องโถงใหญ่ ที่มีประตูบานเล็กอยู่ที่ปลายสุดนี้มีรูปปั้น หลายสิบรูปยืนตระหง่านอยู่ รูปปั้นแต่ละรูปเต็มไปด้วยอักษรจารึกลึกลับ


หลังจากที่เห็นรูปปั้นเหล่านี้ ที่มุมปากของเนี่ยลี่ก็เผยรอยยิ้มขึ้นมา จากที่เขาคิดไว้ ในบรรดารูปปั้นทั้งหมดนี้ จะต้องมีรูปปั้นเพียงรูปเดียวที่เป็นกุญแจสำคัญ


รูปปั้นเหล่านี้อาจจะสร้างปัญหาให้กับคนอื่น ๆ ได้ แต่ก็ไม่อาจที่จะรอดพ้นสายตาของเนี่ยลี่ไปได้ เนี่ยลี่ยืนทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง


แต่ขณะที่เนี่ยลี่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ที่ห้องโถงใหญ่ แผ่นกำแพงหยกแก้ว จู่ ๆ ก็ยุบลงบนพื้น และปรากฏเป็นอุโมงทางเข้าทอดยาวไปต่อหน้าคนพวกนั้น


เหล่าผู้คนที่นั่งทำการบ่มเพาะพลังอยู่นั้น ทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง


ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าพวกเขาจะทำเช่นใด เขาก็ไม่อาจที่จะขยับ แผ่นกำแพงหยกแก้วได้ แต่เหตุใดจู่ ๆ แผ่นกำแพงหยกแก้ว จึงได้ยุบตัวลงและเปิดเป็นทางเข้าเช่นนี้?


“ไปกันเถอะ!

“ไปลองดูกัน!


ฟุ่บบ! ฟุ่บบ! ฟุ่บบ!


เหล่ายอดฝีมือทะยานไปที่ประตูทางเข้าทีละคน และเข้าไปในนั้น พวกเขาคิดว่าในตำหนักซีอิงเสิ่นนั้นจักต้อง ซ่อนสมบัติมากมายไว้เป็นแน่


ประตูเซิงเหมิน ก็เปิดออกเช่นกัน ยอดฝีมือจำนวนมากรีบผ่านเข้าไปยังห้องโถงใหญ่ ราวกับคลื่นมนุษย์


เนี่ยลี่เดินผ่านรูปปั้นอีกรูปหนึ่ง ซึ่งเขาระบุได้อย่างชัดเจนแล้วว่า รูปปั้นเจ็ดรูปนี้มิได้เป็นส่วนที่เขามองหา


มีเสียงดังที่โกรธเกรี้ยวดังมาจากด้านในของตำหนักซีอิงเสิ่น “ใครกันที่กล้ามารบกวนข้า รีบไสหัวออกไป มิเช่นนั้น อย่าได้หาว่าข้าหยาบคาย!
เสียงนี้ดังกึกก้องเข้าไปในหูของเนี่ยลี่


 “ท่านเป็นใครกัน?” เนี่ยลี่เงยหน้าถามไปยังด้านในของตำหนักซีอิงเสิ่น


  “ข้าก็คือตำหนักซีอิงเสิ่น ทุกอย่างในตำหนักซีอิงเสิ่นแห่งนี้ถูกควบคุมโดยข้า ถ้าหากข้าต้องการ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เข้ามาในตำหนักซีอิงเสิ่นนี้ ให้เป็นเถ้าถ่านเลยก็ทำได้ และเจ้าไม่ควรที่จะเข้ามาที่นี่ กลับออกไปซะ!” เสียงที่ดังออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่จิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน


 “โอ้!” เนี่ยลี่พยักหน้า เขายังคงตรวจสอบดูรูปปั้นเหล่านั้นต่อไป


“ดูเหมือนว่าเจ้านั้นจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูด ไสหัวไปซะ ถ้าไม่เช่นนั้นข้าก็คงต้องทำอะไรที่ไม่สุภาพแล้ว!” เสียงนั้นฟังดูโกรธเกรี้ยวยิ่งขึ้นไปอีก


“แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมต้อนรับข้า ถึงอย่างไรข้าเองนั้นก็อยู่แค่เพียงระดับชะตาสวรรค์เท่านั้น แม้ว่าต้องตายไปก็มิได้เสียหายอะไรมากนัก” เนี่ยลี่ตอบกลับไปอย่างเรียบเฉย


เนี่ยลี่ในตอนนี้หาได้สนใจเรื่องความเป็นความตายไม่!


หลังจากที่เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก็มีเสียงพูดขึ้นมาอีกว่า “ถ้าหากเจ้านั้นไม่เกรงกลัวที่จะตาย เหตุใดจึงไม่ออกไปยังด้านนอก ต่อสู้และแย่งชิงผลึกแก้วแห่งคงคา จะเป็นโอกาสดีที่เจ้าจะได้รับสมบัติที่ซุกซ่อนอยู่ในตำหนักซีอิงเสิ่นแห่งนี้ ”


    “ข้านั้นอยู่แค่เพียงระดับชะตาสวรรค์ คนที่อยู่ด้านนอกนั้นอย่างน้อยก็อยู่ในระดับดาราสวรรค์ หรือไม่ก็ระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์ ข้าไม่อาจที่จะรับมือพวกเขาได้ การที่จะไปแย่งชิงผลึกแก้วแห่งคงคา นั่นก็เป็นแค่การแสวงหาความตายใช่หรือไม่? ” เนี่ยลี่ตอบกลับไป พร้อมกับตรวจสอบรูปปั้นรูปที่แปด ดูเหมือนว่ารูปปั้นรูปนี้ก็มิใช่ กุญแจสำคัญที่เขาหาอยู่


    
     “แม้ว่าเจ้าจะอยู่ในระดับชะตาสวรรค์ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส ข้าได้ซ่อนผลึกแก้วแห่งคงคา นับแสนก้อน ที่ด้านในห้องโถงใหญ่ ถ้าหากเจ้ายอมฟังคำแนะนำของข้า เจ้าก็จะสามารถหาผลึกแก้วแห่งคงคาพวกนั้นเจอได้ เพื่อให้เจ้านั้นมีสิทธิ์ที่จะได้รับสมบัติที่ซุกซ่อนในตำหนักซีอิงเสิ่นนี้ไปได้” เสียงนั้นยังคงอธิบายอย่างต่อเนื่อง


“จริงเช่นนั้นหรือ?” เนี่ยลี่ถามด้วยความประหลาดใจ

 “แน่นอน!” เสียงดังกล่าวตอบกลับ และพูดต่ออีกว่า  “ข้านั้นเป็นแค่ความนึกคิดของตำหนักซีอิงเสิ่นเท่านั้น สมบัติในตำหนักซีอิงเสิ่นแห่งนี้หาได้มีประโยชน์อันใดกับข้า เหตุใดข้าจะต้องโกหกเจ้าด้วย?


“สมบัติที่ซุกซ่อนอยู่ในตำหนักซีอิงเสิ่น มันคือสิ่งใดกัน? เนี่ยลี่เดินไปยังรูปปั้นรูปที่เก้า และดูเหมือนว่ารูปปั้นรูปที่เก้านี้ก็ไม่ได้เป็น  กุญแจสำคัญที่เขาหาอยู่เช่นกัน


   “สมบัติที่ซุกซ่อนอยู่ในตำหนักซีอิงเสิ่น มีมากมายนัก แค่เพียง ศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำก็มีกว่าพันหมื่นก้อน [สิบล้านก้อน] และของวิเศษอีกนับไม่ถ้วน แม้ว่าจะได้รับไปแค่ส่วนเล็กน้อย เจ้าก็สามารถที่จะมั่งคั่งยิ่งกว่าใคร ในหมู่นิกายศักดิ์สิทธิ์ ” [นิกายศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นคำเรียกโดยรวมของ หกนิกายใหญ่] เสียงนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ยั่วยุ

 “แต่ข้านั้นหาได้สนใจของพวกนั้นไม่!” เนี่ยลี่ตอบกลับไปพร้อมกับตรวจสอบรูปปั้นรูปต่อไป

“นอกเหนือจากสมบัติเหล่านั้นแล้ว ยังมีเครื่องรางโบราณที่ซุกซ่อนอยู่ในตำหนักซีอิงเสิ่น เครื่องรางโบราณเหล่านั้นวิเศษยิ่งนัก เพียงแค่เซื่อมโยงมันด้วยเลือด มันก็จะเพิ่มเติมความแข็งแกร่งให้เจ้าอย่างมากมาย!” เสียงนั้นยังคงพูดต่อ

 “ไม่เห็นจะน่าสนใจเลยสักนิด”เนี่ยลี่ส่ายหน้าและตอบกลับไป

 “ถ้าเช่นนั้นเจ้าสนใจสิ่งใดกันบ้าง?” เสียงนั้นเริ่มที่จะแสดงความฉุนเฉียวออกมา

“ข้ารู้สึกสนใจรูปปั้นเหล่านี้ ในตอนนี้ข้านั้นราวกับนักกวีที่กำลังหลงทาง” [คนที่หลงไหลงานศิลป์จนไม่อาจละสายตาได้] เนี่ยลี่ตอบกลับไป โดยที่ยังคงจับจ้องไปที่รูปปั้น เขายังคงทำการคำนวน ค่ายกลอักษรจารึกลึกรับที่อยู่บนรูปปั้นนี้


ในเวลานั้นเอง เนี่ยลี่ได้ก้มหน้าดูตรงเท้าข้างหนึ่งของรูปปั้น มันดูราวกับศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำ ซึ่งมันดึงดูดสายตาของเนี่ยลี่ไม่น้อย


แม้ว่าจะเป็นศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำเพียงแค่ก้อนเดียว แม้ว่าจะไม่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าใดนัก แต่ก็ดีกว่าไม่ได้สิ่งใดเลย เนี่ยลี่ก้มหยิบศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำนั้นขึ้นมา ทันทีที่เขาหยิบศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำขึ้นมา ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาว่า

 “วางศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำนั่นลงไปซะ มันเป็นของข้า!

 “ถ้าเจ้ากล้าเอาไป ข้าจะสังหารเจ้าซะ!

“ทุกสิ่งที่อยู่ในตำหนักซีอิงเสิ่นล้วนเป็นของ ของข้า! ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เอามันไป! ถ้าใครที่กล้าเอามันไป ฆ่า ฆ่า ฆ่า ข้าจะฆ่าคนพวกนั้นให้หมด ถ้าข้าไม่อนุญาตก็ไม่มีใครที่จะเอามันออกไปได้............” เสียงตะโกนออกมาราวกับคลุ้มคลั่ง เป็นเสียงที่ทะลุเข้ามาในหูของเนี่ยลี่โดยตรง เนี่ยลี่ต้องรีบเอามือปิดหูทันที


เนี่ยลี่ยังคงถือศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำเอาไว้ในมือ เสียงตะโกนเมื่อกี้ทำให้เนี่ยลี่อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ แก้วหูของเขาแทบจะฉีกขาดเสียด้วยซ้ำ


มันก็แค่เพียงศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำเพียงก้อนเดียว เหตุใดจึงกระตุ้นอารมณ์เดือดดารของเขาได้ถึงเพียงนั้น?


ดูเหมือนว่าเนี่ยลี่จะคิดอะไรขึ้นมาได้ ที่มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย เขากลับไปตรวจสอบรูปปั้นเหล่านั้นต่อ


    “เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรืออย่างไร? วางศิลาแก่นแท้จิตวิญญาณทองคำลง แล้วถอยไปให้ไกล ถ้าไม่เช่นนั้น ข้าคงจะต้องฝังศพเจ้าเอาไว้ที่นี่แล้ว!” เสียงดังกล่าวยังคงตะโกนสาปแช่ง ราวกับเป็นคำด่าของผู้หญิงปากร้ายทั่ว ๆไป


เนี่ยลี่หาได้สนใจคำขู่พวกนั้นไม่ ยังคงมุ่งมั่นอยู่กับการตรวจสอบรูปปั้นต่อไป


ใกล้ ๆ ห้องโถงใหญ่ ยอดฝีมือทะยานเข้ามาทีละคน พวกเขาแทบไม่มีอะไรที่ขัดขวาง จึงแทบไม่ได้หยุดพัก และทะยานเข้าไปยังห้องโถงใหญ่

“ที่นี่คือห้องโถงใหญ่สินะ!

“แล้วสมบัติที่ซุกซ่อนอยู่ในตำหนักซีอิงเสิ่นอยู่ไหน?

กลุ่มของพวกเขารีบค้นหาทั่วบริเวณ ก่อนที่จะเห็นประตูที่ปิดอยู่


“อาจจะเป็นไปได้ว่า มันอยู่ตรงนั้นหรือไม่?…………………..จบตอน



แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง