test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

8 ก.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 387 运气不好 โชคไม่ดี


สำหรับค่ายกลรูปแบบจารึก ผนึกสวรรค์นั้น เนี่ยลี่ได้ศึกษาตอนที่อยู่ในตำราจิตอสูรท่องเวลามาอย่างละเอียดแล้ว


รูปแบบอักษรจารึกที่ครอบคลุมทั้งห้อง เนี่ยลี่สามารถรับรู้ได้ทั้งหมดแล้ว ว่าหีบสมบัติใบไหนมีกับดักซ่อนอยู่ และหีบไหนที่ปลอดภัย การที่เนี่ยลี่ได้บอก อู๋หยาจื่อว่าหากก้าวย่างไปผิดตำแหน่งจักทำให้ค่ายกลรูปแบบจารึก ผนึกสวรรค์นั้นทำงาน นั่นก็เป็นการโกหกอย่างชัดเจน

อู๋หยาจื่อราวกับอยู่ในความมืดมิด  เพราะคำขู่ของเนี่ยลี่

ถ้าหากก้าวย่างไปผิดตำแหน่งจักถูกค่ายกลรูปแบบจารึกผนึกสวรรค์ ลากไปสู่ความตาย แล้วเขาจักกล้าเคลื่อนที่ด้วยตัวเองได้เช่นใด?


เนี่ยลี่ยืนอยู่ตรงหน้าหีบสมบัติใบที่สาม ที่อยู่ตรงใจกลางของค่ายกลรูปแบบจารึกผนึกสวรรค์ ที่สำคัญที่สุด มันถูกห้อมล้อมไปด้วยกับดักอย่างหนาแน่น มีการป้องกันที่แน่นหนาที่สุด


ดังนั้นหีบสมบัติชิ้นนี้ จักต้องมีสมบัติล้ำค่าที่สุดอยู่เป็นแน่


เนี่ยลี่ก้มมองดู ที่บนหีบมันปกคลุมไปด้วยอักษรจารึกลึกลับ ต่างจากหีบใบที่เซี่ยวหยู่และอู๋หยาจื่อได้เปิดก่อนหน้านี้ นอกจากนี้ตรงด้านข้างหีบสมบัติใบนี้ก็มีค่ายกลรูปแบบจารึกผนึกสวรรค์ อยู่ด้วยเช่นกัน ถ้าหากเปิดมันขึ้นมาโดยไม่มีการปลดผนึกค่ายกลนี้ออกก่อน เขาก็จะถูกกับดักเล่นงานทันที
เนี่ยลี่ค่อย ๆ ทำการเขียนอักษรจารึกลงไปบนหีบสมบัติ มีร่องรอยการขยับเปิดออกทีละเล็กน้อย


เซี่ยวหยู่และอู๋หยาจื่อมองดูด้วยความตกใจ ถ้าหากเป็นพวกเขา คงไม่อาจที่จะคลายผนึกค่ายกลนั้นได้เป็นแน่


กึกก! อักษรจารึกนั้นเปิดหีบสมบัติขึ้นมา


เนี่ยลี่ก้มหน้าลง และเปิดหีบสมบัติออกอย่างช้า ๆ ทันใดนั้น ก็มีแสงเรืองรองและคลื่นลมปราณแผ่ออกมาออกมาอย่างสวยงาม


พลังงานสวรรค์พุ่งออกมา จนเต็มห้องโถงด้านข้างนี้อีกครั้ง

สามารถที่จะรับรู้ได้ถึงพลังงานสวรรค์ที่พลุ้งพล่านออกมา อู๋หยาจื่อนั้นจ้องจนแทบจะตาถลน มันคือสมบัติอะไรกัน จึงได้แผ่พลังงานสวรรค์ที่ทรงอำนาจเช่นนั้นออกมาได้?


เนี่ยลี่ก้มมองดู เห็นชิ้นส่วนหยกที่ถูกแกะสลักชิ้นหนึ่งนอกอยู่ในหีบสมบัตินี้ หยกชิ้นนี้มีลวดลายของอสูรที่ชั่วร้ายอยู่ มันดูเรียบง่าย สวยงามแปลกตา แต่แผ่พลังงานออกมาอย่างเต็มที่


หลังจากที่พิจารณาดูหยกชิ้นนี้ ในตอนแรกเนี่ยลี่ก็แค่ตกใจเล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นดวงตาเขาก็เป็นประกาย เขาจดจำมันได้


เขาไม่คาดหวังเลยว่าจักค้นพบสมบัติชิ้นนี้ ณ ที่แห่งนี้


มีตำนานเล่าขานว่า มีชิ้นหยกอสูรด้วยกันทั้งหมดสิบชิ้น ชิ้นหยกเหล่านี้กระจัดกระจายไปทั่วโลก เมื่อมีการค้นพบ จักเกิดสงครามแย่งชิงอย่างรุนแรง หยกอสูรพวกนี้ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่บรรพบุรษในยุคแรก ๆ ซึ่งสิ่งที่อยู่ในหยกแต่ละชิ้น มีรูปแบบอาคมอยู่กว่าสามหมื่นหกพันรูปแบบ และมีการใช้งานที่แตกต่างกัน


สำหรับอาคมส่วนใหญ่นั้นจักใช้ในการจัดการกับเผ่าอสูร ดั่งเช่น ชิ้นหยกที่เนี่ยลี่ได้มานี้ หากทำการกระตุ้นอาคมจากหยกอสูรแล้ว ลมปราณของอสูรที่เนี่ยลี่เผชิญหน้าอยู่จักถูกปิดกั้น อย่างน้อย ๆ ก็ประมาณสามส่วน และหากเนี่ยลี่ทำการปลดปล่อยพลังอสูรจากหยก ก็จักสามารถที่จะแทรกเข้าไปในร่างของศัตรู และทำการปิดกั้นสายเลือดอสูรได้อีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีความสามารถอยู่อีกมากมาย แม้แต่ตำราโบราณก็ไม่อาจที่จะบันทึกวิธีการใช้งานของมันได้ทั้งหมด มันจึงเป็นของที่วิเศษยิ่งนัก


เนี่ยลี่ทำการสบัดมือขวา และเก็บหยกอสูรไว้ในจิตกรรมหมื่นขุนเขาและสายน้ำ หลังจากได้หยกอสูรชิ้นนี้มา ถึงแม้ว่าจักถูกอู๋หยาจื่อสังหาร ก็ยังนับว่าคุ้มค่า


อู๋หยาจื่อรีบตะโกนออกไปว่า “นี่นี่นี่ ข้ายังมิได้เห็นสมบัติที่เจ้าได้รับเลย เหตุใดจึงรีบเก็บเอาไว้ด้วยหล่ะ?


เนี่ยลี่ไม่ยอมให้เขาได้เห็นเลย!


แค่ได้เห็นพลังงานสวรรค์ที่เอ่อล้นออกมา สมบัติที่เนี่ยลี่ได้มานั้นจักต้องล้ำค่าเป็นแน่ จากนั้นเนี่ยลี่ก็รีบเก็บมันไป เขาจึงไม่อาจที่จะมองเห็นว่าเนี่ยลี่ได้สิ่งใดไป


“มันก็แค่ของที่หาได้ทั่วไป ไม่จำเป็นที่จักต้องดู!” เนี่ยลี่โบกมือปฏิเสธ


อู๋หยาจื่อแสดงท่าทีอันขมขื่น เนี่ยลี่ช่างแล้งน้ำใจยิ่งนัก แต่ถึงอย่างไร ไม่ว่าเนี่ยลี่จักได้สิ่งใดมา มันก็จักตกเป็นของเขา เขาจึงคิดว่ามันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอันใด เขาเก็บความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ และตะโกนกลับไปว่า “ถ้าเช่นนั้นหีบสมบัติใบที่สี่ข้าจักไปเปิดได้เช่นใด?


“อืม ฟังข้า! เริ่มจากไปทางซ้ายสามก้าว ด้านหน้าหกก้าว...” เนี่ยลี่เริ่มตะโกนบอกอู๋หยาจื่อ เมื่ออู๋หยาจื่อไปถึงหีบสมบัติใบที่สี่ เขาก็ก้มตัวลงไปเปิดขึ้นมา

ฟุ่บบ!


หุ่นเชิดเกราะทองคำพุ่งออกมา และโจมตีใส่อู๋หยาจื่อทันที


อู๋หยาจื่อต่อยหมัดไปที่หุ่นเชิดเกราะทองคำทันที เสียงระเบิดดังตูม หุ่นเชิดเกราะทองคำระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ


หุ่นเชิดเกราะทองคำอีกแล้ว!


นอกจากนี้ ในกล่องสมบัติก็ว่างเปล่า หาได้มีสิ่งอื่นใดอีก


อู๋หยาจื่อแทบจะร้องไห้ นี่มันอะไรกัน? หีบสมบัติที่เนี่ยลี่และเซี่ยวหยู่เปิดออก ต่างก็ได้สมบัติล้ำค่าที่น่าตื่นตาตื่นใจ แต่กล่องที่เขาเปิดกลับเจอแต่หุ่นเชิดเกราะทองคำ


“เจ้าตั้งใจให้เป็นเช่นนี้ ใช่หรือไม่?” อู๋หยาจื่อมองไปที่เนี่ยลี่ด้วยความเศร้าใจ


“อู๋หยาจื่อ ทำไมข้าจักต้องหลอกลวงเจ้าด้วย? ยังมีหีบสมบัติอีกยี่สิบกว่าใบที่ยังไม่ได้เปิด ข้าจักรู้ได้เช่นใดว่ามันจักเป็นหุ่นเชิดเกราะทองคำ หรือว่าสมบัติ มันก็ขึ้นอยู่กับโชคของใครของมันก็เท่านั้น และหีบสมบัติใบที่ข้าเปิดออกมา ก็มีผนึกจารึกอยู่ด้วย เจ้าเองก็ไม่อาจที่จะเปิดได้เสียด้วยซ้ำ!” เนี่ยลี่ตอบกลับไป พร้อมกับจ้องไปที่อู๋หยาจื่อ


เซี่ยวหยู่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เหตุใดนางจักดูไม่ออก ว่าเนี่ยลี่จงใจที่จะกลั่นแกล้งอู๋หยาจื่อ ไม่เช่นนั้นหีบสมบัติ ที่เนี่ยลี่และนางเปิดออกจึงมีสมบัติ แต่ที่อู๋หยาจื่อเปิดทั้งสองใบกลับเจอแต่หุ่นเชิดเกราะทองคำ


“เอาหล่ะ ข้าจักไม่โต้เถียงกับเจ้าแล้ว!” อู๋หยาจื่ออดไม่ได้ที่จะบ่นเสียงดัง เขาคิดอยู่ในใจว่า ไม่ว่าพวกเจ้าจักเปิดเจอสมบัติมากเท่าไหร่ ก็ไม่สำคัญ สุดท้ายมันก็จักกลับมาอยู่ในมือของเขาอยู่ดี


อู๋หยาจื่อไม่รู้ว่าสมบัติที่เนี่ยลี่ได้รับมานั้น ถูกเห็บไว้ในจิตกรรมหมื่นขุนเขาและสายน้ำ แม้ว่าเนี่ยลี่จักถูกสังหาร อู๋หยาจื่อก็ไม่มีทางที่จักได้รับไปอย่างแน่นอน


เนี่ยลี่นั้นรับรู้ได้ว่าในใจของอู๋หยาจื่อนั้นคิดเช่นใด เขาจึงได้วางแผนที่จะแกล้งอู๋หยาจื่อ อีกครั้ง ถ้าหากเขาไม่คิดที่จะสังหารเนี่ยลี่และเซี่ยวหยู่หลังจากที่ออกจากตำหนักซีอิงเสิ่น เขาจักทนดูสมบัติทั้งสองชิ้น ตกอยู่ในมือของเนี่ยลี่และเซี่ยวหยู่ได้เช่นใด?


เซี่ยวหยู่ได้เปิดหีบสมบัติอีกใบ และในนั้นมีเกราะวิเศษระดับเจ็ด ซึ่งเกราะวิเศษระดับเจ็ดนี้มีราคาอย่างน้อยหนึ่งล้านศิลาจิตวิญญาณเลยทีเดียว!


ใจของอู๋หยาจื่อถึงกับสั่นเพราะความอิจฉา!


ปล่อยไป ปล่อยไป พวกเจ้าเอาไปให้พอเลย หลังจากออกจากตำหนักซีอิงเสิ่น มันจักตกเป็นของข้าทุกชิ้น!’ อู่หยาจื่อคิดอย่างขมขื่น ทำให้ความอิจฉาลดลงไปเล็กน้อง


เนี่ยลี่เปิดหีบสมบัติใบที่ห้า ได้กระบี่วิเศษระดับเจ็ด ก็เป็นของที่ล้ำค่ายิ่งนัก แต่เนี่ยลี่นั้นมีกระบี่เทพอัสนีดาวตกอยู่แล้ว กระบี่วิเศษระดับเจ็ดนี้แม้จะได้รับไปก็คงมิได้ใช้ประโยชน์อันใด แต่ก็ยังดีกว่าที่จักไม่ได้รับสิ่งใด


อู่หยาจื่อจ้องมองจนตาแทบจะหลุดออกมา เขาทำได้เพียงแต่มองดูเนี่ยลี่หยิบกระบี่วิเศษระดับเจ็ดออกมา และเอาไปเก็บไว้ จากนั้นด้วยการบอกกล่าวจากเนี่ยลี่ เขาก็เดินไปจนถึงหีบสมบัติใบที่เจ็ด เมื่อเปิดออกก็พบกับหุ่นเชิดเกราะทองคำพุ่งออกมาอีกครั้ง 


อู่หยาจื่อต่อยหมัดออกไป และทำลายมันอีกครั้ง


ในตอนนี้เขาพอที่จะสงบใจได้แล้ว เขาไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วหลักจากที่ทำลายหุ่นเชิดเกราะทองคำไป


“ท่านพี่อู๋หยาจื่อ ช่างโชคไม่ดียิ่งนัก เปิดมาสามใบจึงได้เจอแต่หุ่นเชิดเกราะทองคำ” เนี่ยลี่พูดออกไปพร้อมกับถอนหายใจ



เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยลี่ คิ้วของอู่หยาจื่อถึงกับกระตุก ถ้าหากเขามิได้วางแผนอื่นเอาไว้ เขาจักต้องตะโกนด่าว่าเนี่ยลี่เป็นแน่ จากการที่พูดจาเยาะเย้ยเขา เขายังคงจ้องมองไปที่เนี่ยลี่ด้วยความละโมบ...................จบตอน

แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง