test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

27 ส.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 365 等等 เติ๋งเติ่ง : ช้าก่อน


แม้ว่าเซี่ยวหยู่จักอยู่ที่นี่ แต่หลงซูอวิ๋นนั้นเป็นยอดฝีมือระดับวิถีแห่งมังกรขั้นที่เก้า เซี่ยวหยู่ที่อยู่เพียงระดับชะตาสวรรค์ไม่อาจที่จะช่วยเหลือเขาได้


“ขอบคุณพี่สาว พี่สาวต้องลำบากแย่เลยนะ” แม้ว่าเขาจะรู้ลึกหดหู่ แต่เนี่ยลี่ก็ต้องพูดไปเพื่อรับมือสถานการณดังกล่าว


เซี่ยวหยู่โกรธจนหน้าดำคล้ำ เขาต่อว่าเนี่ยลี่ “เนี่ยลี่ เจ้ามันสกปรกยิ่งนัก! ก่อนหน้านี้ก็เป็นหลงยู่อิน ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้หญิงอีกคน เจ้านี่ช่างน่าอัปยศเสียจริง!”  เขากระแทกปิดประตูดังโครม


หลงซูอวิ๋นตบที่ต้นขาของเนี่ยลี่ ขณะที่มองดูเซี่ยวหยู่เดินจากไป “ไม่เลว! นับว่าเจ้าฉลาดไม่น้อย”


เนี่ยลี่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เขาเริ่มที่จะสงสัยว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ของหลงยู่อินจริง ๆหรือไม่ ? ทำไมแม่และลูกจึงได้มีนิสัยแตกต่างกันถึงเพียงนี้ แม้ว่าหลงยู่อินนั้นจักอารมณ์ร้อน แต่แท้จริงแล้วนางก็เป็นคนที่อดกลั้นไว้ภายใน คนทั่วไปจักมองหลงยู่อินราวกับว่าเป็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง แต่แม่ของหลงยู่อิน นางกลับเป็นคนที่ปลดปล่อยทุกอย่างออกมาโดยที่ไม่คิดสิ่งใดเลย


ในตอนนี้เซี่ยวหยู่ คงจักคิดว่าเขานั้นทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมกับหลงซูอวิ๋นอยู่เป็นแน่!


“แต่ว่า เจ้าหนุ่มคนนั้น พูดขึ้นมาว่า ก่อนหน้านี้ก็เป็นหลงยู่อิน นี่มันหมายความว่าเช่นใดกัน?” หลงซูอวิ๋นถามเนี่ยลี่ พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา


เนี่ยลี่นั้นแทบจะร้องไห้ เขาไม่ได้คาดหวังว่าเซี่ยวหยู่จักช่วยเขาได้ แต่เหตุใดจึงต้องโยนหินลงบ่อมาเช่นนี้ด้วย การเลือกคบสหายจักต้องระมัดระวังให้ดี คำพูดนี้เป็นจริงอย่างเห็นได้ชัด
[落井下石 : โยนหินลงบ่อ สำนวนจีนหมายถึง การที่เจอเรื่องร้ายๆอยู่เเล้ว แต่กลับถูกซ้ำเติมยิ่งกว่าเดิม ]


“เจ้าเด็กน้อย นี่เจ้าคิดว่าเป็นการทานขนมแล้วเช็ดปาก ก็จักทำเป็นว่าไม่รู้ไม่เห็นได้เช่นนั้นหรือ? ลูกสาวของข้านั้นเป็นเด็กอ่อนแอ เจ้าคิดว่าเราสองแม่ลูกจักยอมให้เจ้ารังแกเช่นนั้นเหรอ? หนอย!” หลงซูอวิ๋นพูดด้วยความโมโห


นี่นางพูดถึงอะไรกัน ดูเหมือนว่าหลงซูอวิ๋นจะยึดติดว่าเขานั้นมีความสัมพันธ์กับหลงยู่อิน แต่เขาอยากที่จะบอกว่าเรื่องของหลงยู่อินนี่มันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี เขานั้นเพียงแค่ให้คำชี้แนะนางเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เขาทำทุกอย่าง อย่างมีระเบียบและกฏเกณฑ์ ในใจของเนี่ยลี่นั้นรักหญิงเพียงผู้เดียวอยู่เสมอ นั่นคือเอียจื้ออวิ้น แม้ว่าเซี่ยวหนิงเอ๋อจักมีความสัมพันธ์กับเขาในชีวิตที่ผ่านมาของเขาเช่นกัน ถึงในหัวใจของเนี่ยลี่นั้นจักค่อยๆมีเซี่ยวหนิงเอ๋อเพิ่มขึ้นในหัวใจทีละน้อยก็ตามที แต่กับหลงยู่อินนั้น เนี่ยลี่แค่ให้คำชี้แนะนางเท่านั้น และเขาเองก็มิได้รู้จักหลงยู่อินมานานเท่าใดนัก จักมีอะไรที่น่าจดจำ จนผูกพันกันถึงเพียงนั้นได้หล่ะ?


หลงซูอวิ๋นพูดต่ออีกว่า “นี่เจ้าคิดจะรังแกเราสองแม่ลูกอย่างนั้นเหรอ?” เดี๋ยวนะนี่มันอะไรกัน ข้าเหรอที่จะกล้ารังแกหลงซูอวิ๋น นั่นมันเป็นการแสวงหาความตายอย่างชัดเจน


“ท่านป้า ข้าว่าเรื่องนี้ท่านควรที่จะสอบถามหลงยู่อินให้ดีก่อนนะ” เนี่ยลี่ยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่จ้องมองหลงซูอวิ๋น และพูดต่ออีกว่า “ข้าไม่เคยล่วงเกินหลงยู่อิน นางยังคงบริสุทธิ์อยู่”


“ถ้าหากว่าเจ้าต้องการที่จะพบกับลูกสาวของข้า ข้านั้นก็นำนางมาหาเจ้าแล้ว” หลงซูอวิ๋นเผยรอยยิ้มออกมาขณะที่พูดกับเนี่ยลี่ จากนั้นนางก็สะบัดมือขวาของนาง มองเห็นรูปร่างของคนผู้หนึ่งออกมาจากความว่างเปล่า เขาเห็นหลงยู่อินยืนเงียบ ๆ อยู่บนพื้นห่างออกไปไม่กี่หมี่ [เมตร]


หลงยู่อินมองมาที่เนี่ยลี่ด้วยท่าทีที่สับสน


เนี่ยลี่ตกใจยิ่งนัก หลงซูอวิ๋นพาหลงยู่อินมาที่นี่ด้วย แต่หลงซูอวิ๋นใช้วิธีการบางอย่าง ซ่อนเร้นหลงยู่อินไว้ ทำให้เขานั้นไม่อาจที่จะมองเห็นหรือได้ยินเสียงของนาง


ในตอนนี้เขาต้องบอกแล้วว่า แม่ลูกนั้นช่างเหมือนกันยิ่งนัก หลงยู่อินนั้นได้เสน่ห์มาจากหลงซูอวิ๋นถึงเก้าในสิบส่วน แต่บางส่วนของหลงซูอวิ๋นนั้นมีเสน่ห์ยิ่งกว่า หลงยู่อินนั้นดูเย็นชากว่าเล็กน้อย ไม่เร่าร้อนเท่ากับหลงซูอวิ๋น แต่หลงยู่อินนั้นยังไม่ได้เติบโตเต็มวัย ถ้าไม่เช่นนั้นคงจักไม่ด้อยกว่าหลงซูอวิ๋นเป็นแน่ เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาได้พบเห็นในชีวิตที่แล้ว [ไหนก่อนหน้านี้เคยบอกว่าชาติที่แล้วเจอหลงยู่อินเป็นหญิงแก่ไง]


นั่นหมายความว่าการพูดคุยระหว่างเนี่ยลี่กับหลงซูอวิ๋น หลงยู่อินก็ได้ยินเรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว


นี่มันอะไรกัน? การที่หลงซูอวิ๋นมาจัดการกับเขา แต่หลงยู่อินที่เป็นศิษย์กลับไม่คิดที่จะให้ความเป็นธรรมกับอาจารย์ตนเองเช่นนั้นหรือ?


“ท่านแม่ ท่านอย่าได้บังคับเขาอีกเลย ข้าบอกแล้วว่าระหว่างเราไม่ได้มีสิ่งใดจริงๆ เขาก็แค่ช่วยข้านั้นเปิดทะลวงชีพจรก็แค่นั้น ” เสียงและดวงตาของหลงยู่อินนั้นเผยให้เห็นถึงความเศร้าใจ การที่นางนั้นไม่แสดงตนออกมาแต่แรก เพราะอยากจะได้ยินคำพูดที่ชัดเจนจากเนี่ยลี่ และเห็นได้ชัดแล้วกับสิ่งที่เนี่ยลี่ได้ตอบกับแม่นางไป นางไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เจ็บปวดใจไม่น้อย


ก่อนหน้านี้ แม้ว่าจักมีใครที่เข้ามาใกล้ชิดกับนาง ดั่งเช่นหูหย่ง หรือว่าจักทำเช่นใด หลงยู่อินนั้นก็จักไม่แสดงอารมณ์เช่นใด แต่ในตอนนี้ เนี่ยลี่นั้นพยายามที่จะหาหนทางปฏิเสธคำพูดของแม่นางอยู่ตลอดเวลา นางนั้นรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก


จากสายตาของเนี่ยลี่นั้น นางนั้นอาจจะเป็นผู้หญิงที่เกินกว่าจะรับได้อย่างนั้นหรือ? แม้ว่าแม่ของนางจักข่มขู่เพียงใด เนี่ยลี่ก็ไม่ยอมที่จะแต่งงานกับนางหรืออย่างไร?


แต่หลังจากที่ตรึกตรองดูแล้ว นางนั้นเพิ่งจะได้พบกับเนี่ยลี่แค่เพียงไม่กี่เดือน ความประทับใจแรกที่เนี่ยลี่ได้พบเห็นคือ ความหยาบคายและเอาแต่ใจของนาง และเนี่ยลี่นั้นยังเป็นฝ่ายที่ให้แก่นางเสมอ นางนั้นไม่เคยมีสิ่งใดที่จะมอบคืนให้แก่เนี่ยลี่ มิหนำซ้ำเนี่ยลี่ยังรับนางเป็นศิษย์ และทำการทะลวงชีพจรปลุกสายเลือดมังกรในตัวของนางให้ตื่นขึ้น เขานั้นทำทุกอย่างเกินกว่าที่คนธรรมดาจักทำให้นางได้ นางไม่มีอะไรที่จะคู่ควรกับเนี่ยลี่เลยแม้แต่น้อย


“ท่านอาจารย์เนี่ยลี่ แม่ข้านั้นต้องการที่จะล้อเล่นกับท่านเท่านั้น ท่านอย่าได้ใส่ใจเลย!” หลงยู่อินมองไปที่เนี่ยลี่พร้อมกับขอโทษ


เนี่ยลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าหากว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น เขานั้นถูกหลงซูอวิ๋นล้อเล่นเป็นเวลายาวนานเกินไปแล้ว


หลงซูอวิ๋นมองดูเนี่ยลี่ที่กำลังโล่งอก หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลงยู่อิน นางนั้นเข้าใจหลงยู่อินได้เป็นอย่างดี เนี่ยลี่นั้นได้แทรกเข้าไปอยู่ในหัวใจของหลงยู่อินแล้ว


“ลูกอิ้น เราจักปล่อยเจ้าเด็กคนนี้ ไปแค่นี้อย่างนั้นเหรอ? ข้าทำไม่ได้ ถ้าเช่นนั้นเรื่องที่ทำในค่ำคืนนี้เราจักกลับไปแค่เพียงมือเปล่า! นี่มันไม่ใช่นิสัยของหลงซูอวิ๋นผู้นี้ ” หลงซูอวิ๋นพูดอย่างเย็นชาและพูดต่ออีกว่า


   “ลูกอิ้น ในเมื่อเจ้าชอบเจ้าเด็กคนนี้ เจ้าก็จงคลอดลูกของเจ้าเด็กคนนี้ออกมา ถ้าหากว่าเขาปฏิเสธ ข้าจะสังหารมันเอง ก่อนหน้านี้ข้านั้นก็ทำกับพ่อของเจ้าเช่นนี้เหมือนกัน เมื่อก่อนนั้นพ่อของเจ้าก็เป็นผู้ชายที่เจ้าชู้ไปทั่ว แต่ข้าก็เป็นผู้ที่จัดการสั่งสอนเขา และพาเขามาอยู่ในบ้าน แต่เขากลับถูกสังหารจากคนของนิกายเทพอสูร ข้ามาที่นี่ด้วยเพราะต้องการสั่งสอนเจ้าในฐานะแม่ ข้าจักสอนเจ้าทุกเรื่องที่สามารถทำได้!


เนี่ยลี่จ้องมองหลงซูอวิ๋นด้วยความตกใจ เขาพูดได้เลยว่า คนที่อยู่ใต้ผืนฟ้านี้ นอกจากนางแล้วจักมีใครที่สั่งสอนลูกสาวเช่นนี้? การสั่งสอนเช่นใดกันถึงได้เอาแต่ใจเช่นนั้น?


หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลงซูอวิ๋น ถึงกับกระทืบเท้าด้วยความอัปยศ และรีบพูดไปว่า “ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร?


“ลูกอิ้น ผู้ชายก็แค่มนุษย์ที่ไร้ค่า เจ้าต้องฟังข้า!” หลงซูอวิ๋นพูดออกไปอย่างเด็ดขาด


“พอได้แล้ว!” หลงยู่อินตะโกนออกมาพร้อมกับร้องไห้ด้วยความโกรธและความอับอาย


เสียงตะโกนที่โกรธเกรี้ยวของหลงยู่อิน ทำให้หลงซูอวิ๋นรู้สึกตกใจ หลงยู่อินไม่เคยพูดจาเสียงดังเช่นนั้นกับนางมาก่อน นางจึงทำได้เพียงแต่เงียบ
“เรื่องระหว่างข้ากับเขา มันเป็นเรื่องของเรา ท่านไม่ต้องมาวุ่นวาย!” หลงยู่อินพูดพร้อมกับทำหน้าบูดบึ้ง จริง ๆแล้วนางยังรู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อย หลงซูอวิ๋นไม่เคยสนใจความรู้สึกของนางเลยสักนิด!


หลงซูอวิ๋นมองไปที่หลงยู่อิน นางถอนหายใจและพูดขึ้นว่า “ถ้าเช่นนั้น ก็ลืมมันไปเสียเถิด!” หลงซูอวิ๋นคิดว่าเรื่องนี้ จักทำให้ใจของหลงยู่อินนั้นจักร่วงหล่นไปต่ำกว่าพื้นดิน [หมายถึงอ่อนแอลง]แต่ถ้าหากว่าหลงยู่อินต้องการเช่นนั้น นางก็หาได้มีปัญหาไม่


หลงซูอวิ๋นมองไปที่เนี่ยลี่ และขู่ว่า “วันนี้ข้าจักปล่อยเจ้าไป แต่ถ้าหากว่าข้านั้นรู้ว่า เจ้านั้นรังแกหลงยู่อินอีก ข้าจักไม่ยอมยกโทษให้เจ้าแน่นอน!” นางโบกมือขวาของนาง สิ่งที่รัดแขนและขาเนี่ยลี่อยู่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว


เนี่ยลี่ร่วงราวกับใบไม้ ในที่สุดเขาก็ได้รับอิสระเสียที แม้ว่าเขานั้นจักยังไม่เข้าในหลงซูอวิ๋นดีพอ แต่เขาก็รู้แล้วว่านางนั้นเป็นคนที่ปากตรงกับใจ สิ่งที่เนี่ยลี่โล่งใจเป็นที่สุดก็คือ ไม่ได้ถูกคุกคามจากมีดสั้นของนางอีกต่อไป


“ข้าไปหล่ะ!” หลงซูอวิ๋นหันหลังกลับและเดินออกไปข้างนอก นางนั้นดูเศร้าใจเล็กน้อย


“ช้าก่อน!” เนี่ยลี่ตะโกนออกมาเสียงดัง



“เจ้ายังต้องการอะไรอีก?” หลงซูอวิ๋นหันกลับมา เขาจ้องมองไปที่เนี่ยลี่ หรือว่าเจ้าเด็กเนี่ยลี่ยังได้รับการสั่งสอนจากข้าไม่พออีกเหรอ?..........จบตอน


แปลโดย นายมะพร้าว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง