test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

9 ส.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 337 ทะลวงชีพจร


หลงยู่อินมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมากเกี่ยวกับเทคนิคการบ่มเพาะพลังของเนี่ยหลี่ และความรู้ซึ้งเกี่ยวกับวิถีแห่งการต่อสู้ของเขา



นี่เป็นขอบเขตวิถีแห่งการต่อสู้ที่นางไม่เคยเข้าถึงได้มาก่อน!



หลงยู่อินเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อเนี่ยหลี่



หลังจากเนี่ยหลี่ของให้นางเริ่มต่อสู้เพื่อตำแหน่งผู้นำของตระกูลผนึกมังกร นางได้ส่งข่าวไปยังลูกน้องเก่าของบิดาของนาง พวกเขาจะกลับมาในอีกไม่นาน




หลงยู่อิน เงยหน้าขึ้นมองเนี่ยหลี่



และในขั้นตอนต่อไป เนี่ยหลี่จะช่วยนางทะลวงเส้นชีพจรของนาง เนี่ยหลี่ได้นำชุดเข็มออกมาจากแหวนห้วงมิติของเขา


หลงยู่อินมีความรู้สึกเป็นกังวล ใบหน้าของนางเหมือนจะรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย และใจนางก็เริ่มที่จะเต้นแรงขึ้น เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้อยู่กับผู้ชายในห้องสองต่อสอง


หลังจากที่เนี่ยหลี่ได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วเขาหันไปหาหลงยู่อินและกล่าวว่า “ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออก”



“อะไรนะ?” หลงยู่อินร้องออกมาด้วยความตกใจ



“หากเจ้าไม่ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออก ข้าจะฝังเข็มลงบนตัวเจ้าได้อย่างไรเล่า?”เนี่ยหลี่กล่าว และเนื่องจากนางเป็นเด็กสาว ดังนั้นเนี่ยหลี่จึงไม่ได้ใส่ใจกับทีท่าของหลงยู่อินเท่าไรนัก



ใบหน้าของหลงยู่อินยิ่งแดงมากขึ้นเรื่องๆลามไปจนถึงลำคอ หลังจากนั้นไม่นานนัก นางขบริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะถอดชุดของนางออก เมื่อปราศจากผ้าไหมแล้วก็เผยให้เห็นผิวกายที่เรียบเนียนตรงบริเวณไหล่ของนาง  ผ้าพันแผลสีขาวถูกพันไว้แน่นรอบหน้าอกของนาง แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มน่าอัศจรรย์อย่างเต็มรูปแบบ



มันช่างเป็นสิ่งที่ยากจะจินตนาการเสียเหลือเกินว่าหากมันถูกปลดปล่อยจนหมดจะตระการตาเพียงใด



นางเงยหน้าชำเลืองตามองเนี่ยหลี่อย่างลังเล แต่ในเมื่อเนี่ยหลี่ยังไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา นางก็ยื่นมือของนางเพื่อที่จะปลดผ้าพันแผลที่พันรอบอกของนางเอาไว้



“แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว!” เนี่ยหลี่หยุดการกระทำของนางทันที เขาไม่สามารถห้ามหยาดเหงื่อไม่ให้มันไหลออกมาได้เลย นี่เพียงพอแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องให้นางทำเพิ่มเติมใดๆ ที่จะฝังเข็มนาง และหากในความเป็นจริง ถ้านางปลดเปลื้องมันออกหมดแล้วหละก็ เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะควบคุมตนเองได้มากเพียงใด



หลงยู่อินดึงมือของนางกลับ แต่ยังมีทีท่ากังวล โชคดีที่ผ้าพันรอบอกของนางจะไม่ถูกปลดออก มิฉะนั้นยากที่จะบอกว่าจะทำให้อึดอัดใจเพียงใด



เนี่ยหลี่เดินไปที่ด้านข้างของนาง ภายใต้แสงของเทียน ผิวของนางราวกับเพชรพลอยที่ถูกเจียระไนขึ้นมาอย่างประณีต นางใช้ริบบิ้นสีฟ้ากลัดมวยผม ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ของนางให้มากขึ้นยิ่งไปอีก



และเมื่อเนี่ยหลี่เดินมาที่เบื้องหลังของนาง สายตาของเขาก็จับจองไปยังคอระหงส์ของหลงยู่อินที่ขาวเนียนยิ่งกว่าไข่มุก เขานำเข็มที่ยาวและเรียวบางค่อยๆฝังลงไปบริเวณกลางกระดูกสันหลังของนาง เบี่ยงออกไปทางซ้ายเล็กน้อย




“อือ” เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่หลงยู่อินจะครางออกมาเสียงเบา ภายในสภาวะปกตินางไม่ควรจะรู้สึกเจ็บปวด จากเข็มนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นางมีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ในตัว แต่ยามเมื่อเนี่ยหลี่ฝังเข็มลงบนร่างนาง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของนาง มันให้ความรู้สึกราวกับถูกหมดนับหมื่นตัวรุมกัดอยู่ก็ว่าได้




หลังจากที่ความเจ็บปวดไหลเข้าสู่ร่างของนางแล้ว ยังมีกระแสอันอบอุ่นไหลเข้าสู่ร่างของนางด้วยเช่นกัน เริ่มจากกระดูกสันหลังไหลเวียนแพร่กระจายไปทั่วร่างจนที่สุดแล้วมาหยุดลงที่ขาของนาง
นี่เป็นพลังที่น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง!


หลงยู่อินแทบจะไม่เชื่อว่าพลังงานเช่นนี้จะถูกซ่อนอยู่ในสายเลือดของนาง
เนี่ยหลี่หยิบนำเอาเข็มที่สองฝังลงไปในแถวเดียวกันตรงกระดูกสันหลังของนาง



เข็มที่สาม เข็มที่สี่ เข็มที่ห้า...



ภายในเวลาอันรวดเร็วเข็มจำนวนนับสิบเล่มถูกฝังลงบนร่างของหลงยู่อิน เหงื่อพรั่งพรูออกมาจากร่างของนางราวกับว่าร่างกายของนางกำลังถูกทำให้ร้อนจนเดือด



“ข้าได้ฝังเข็มทะลวงชีพจรที่สำคัญของเจ้าหมดแล้ว สายเลือดมังกรในตัวเจ้าจะค่อยๆตื่นขึ้นอย่างช้าๆ มันจะค่อยๆโคจรผ่านเส้นชีพจรของเจ้า ตอนนี้จงตั้งใจจดจ่อกับการบ่มเพาะพลัง!” เนี่ยหลี่กล่าวพร้อมกับสูดอากาศเข้าไปหอบใหญ่ ในที่สุดก็เสร็จสิ้น



เนี่ยหลี่ได้ใช้พลังในการฝังเข็มให้หลงยู่อินไปไม่น้อย เขามองไปที่นางที่ซึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิจดจ่อกับการบ่มเพาะพลัง  จากนั้นจึงได้เปิดประตูแล้วเดินออกไป



ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านข้างเนี่ยหลี่ ซึ่งทำให้เขาตกใจ เซี่ยวหยู่นั่นเอง



“เจ้าทำให้ข้ากลัวแทบแย่  ทักษะใดกันที่เจ้าใช้? เหตุใดจึงไม่มีเสียงยามเจ้าปรากฏตัว ?” เนี่ยหลี่ถามอย่างอดไม่ได้ เขาไม่สามารถสัมผัสกลิ่นอายของเซี่ยวหยู่ได้จริงๆ เซี่ยวหยู่ถึงสามารถเข้ามาใกล้เขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว
ใบหน้าเซี่ยวหยู่บึ้งตึง และแสดงออกชัดเจนบนใบหน้าของเขา




เมื่อเห็นว่าเซี่ยวหยู่กำลังโกรธ เนี่ยหลี่จึงได้ถามออกไป “เกิดอะไรขึ้น? เจ้าไม่ได้ถูกใครบางคนฆ่าตายในโลกภายนอกอีกครั้งหรอกนะ?”


เซี่ยวหยู่จ้องมองเนี่ยหลี่ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เนี่ยหลี่ ทำไมเจ้าถึงได้ทำเช่นนี้  เจ้าทำแบบนี้กับหนิงเอ๋อได้อย่างไร?”




“ข้าทำอะไร? เจ้าหมายถึงสิ่งใด?” เนี่ยหลี่ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ได้ทันทีว่าเซี่ยวหยู่หมายถึงเรื่องอะไร เขายิ้มและกล่าวออกมา “เรื่องของหลงยู่อินงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆๆ นั่นหรือเรื่องที่เจ้าพูดถึง? ข้าจะทิ้งหนิงเอ๋อได้อย่างไรเล่า?”
“ตัวเจ้ารู้ดีว่าเจ้าได้ทำสิ่งใดลงไป! ” เซี่ยวหยู่ส่งเสียง ฮึ่ม ออกมาก่อนจะเดินออกไป



“นี่เดี๋ยว เซี่ยวหยู่เจ้ากำลังเข้าใจข้าผิด!”เนี่ยหลี่รีบตะโกนบอกเซี่ยวหยู่
แต่เซี่ยวหยู่ไม่สนใจรับฟังแม้แต่น้อย เขาเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปและปิดประตูลง




เนี่ยหลี่อึ้งไปเล็กน้อง นี่เกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยวหยู่ ? เขาไม่ได้ให้โอกาสข้าได้อธิบายเรื่องราวเสียด้วยซ้ำ! นอกจากนี้นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เซี่ยวหยู่จะต้องเป็นถึงขนาดนี้? หรือว่ามันสามารถเป็นไปได้หรือไม่ว่า เซี่ยวหยู่อาจจะชอบหลงยู่อิน? อา ถ้าเป็นในกรณีนี้ก็พอจะอธิบายได้ว่าเหตุใดเซี่ยวหยู่ถึงต้องโกรธถึงปานนั้น แต่เดียวก่อนพวกเขาก็พบเจอกันตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่มีอาการเช่นนี้ ? หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่น?




นี่เดี๋ยวก่อนคงไม่ใช่เพราะว่าเขาสนใจในตัวข้าหรอกนะ?  เนี่ยหลี่บังเกิดความรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  นี่เป็นไปได้หรือไม่ว่าเซี่ยวหยู่จะเกิดการเบี่ยงเบน? ไม่เพียงสนใจแต่สตรีเท่านั้นแต่ยังสนใจในบุรุษด้วย ?
เนี่ยหลี่เคยสงสัยว่าเซี่ยวหยู่อาจจะเป็นสตรี เนื่องจากรูปลักษณ์ที่งดงามเกินไป อย่างไรก็ตามเนี่ยหลี่ได้รับการยืนยันแล้วว่าเซี่ยวหยู่ไม่ใช่สตรี ก็เหลือเป็นพวก เบี่ยงเบนเพียงเท่านั้น




หลังจากที่ได้ขบคิดกับประเด็นนี้อยู่ชั่วครู่เนี่ยหลี่ ก็สะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านี้ออกไป เขาจะต้องไม่ไปคิดมากเกี่ยวกับมัน




ในเวลาประมานหนึ่งชั่วยามถัดมา กลิ่นอายที่เปี่ยมด้วยพลังก็ปรากฏขึ้นภายในห้องของเนี่ยหลี่



ผู้มีสายเลือดมังกรอยู่ในร่างเช่นเดียวกับหลงยู่อินยามเมื่อถูกปลดปล่อย ตามกลิ่นอายจิตวิญญาณในขณะนี้ ระดับของนางอย่างน้อยควรจะอยู่ในระดับชะตาสวรรค์ขั้นที่ 5 นอกจากนี้การบ่มเพาะพลังของนางจะยังทะยานก้าวข้ามขอบเขตขึ้นไปอีก



เนี่ยหลี่รู้ว่าหลงยู่อินได้สำเร็จการทะลวงชีพจรของนางเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเปิดประตูและเดินเข้ามา



“อ๊า!!” หลงยู่อินกรีดร้องขึ้น



เนี่ยหลี่จ้องมองเข้าไปในห้องด้วยอาการตกตะลึง เหตุเป็นเพราะว่าเสื้อผ้าของหลงยู่อินถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนมอดไหม้ นางนำมือมาปิดหน้าอกของนางจากสายตาของเนี่ยหลี่ แต่นางก็ไม่สามารถปกปิด รัศมีวัยแรกแย้มของนางได้หมดจด เนี่ยหลี่หันหลังกลับและเดินออกไปอย่างช้าๆ



ภายในเวลาต่อมาไม่นานนัก หลงยู่อินได้เปลี่ยนเสื้อผ้าของนางใหม่และเดินก้มหัวออกมาเพื่อซ่อนอาการแดงบนใบหน้า



บรรยากาศชวนอึดอัดเล็กน้อย



เนี่ยหลี่รีบเปลี่ยนเรื่องโดยการเริ่มสนทนา “เป็นอย่างไรบ้าง? เส้นชีพจรของเจ้าได้ถูกเปิดออกหมดแล้วหรือยัง?”



“อื้อ เปิดออกทั้งหมดแล้ว”ใบหน้าของหลงยู่อินมีสีแดงจางๆ ขณะที่พยักหน้า  วิธีการของเนี่ยหลี่มีประสิทธิภาพเป็นอย่างมาก ระดับการบ่มเพาะพลังของนางทะลวงขึ้นหลายขั้นตอนในคราเดียว นางรู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่




“นั่นเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียวที่มันได้เปิดออกทั้งหมด”เนี่ยหลี่ยิ้มให้กับนางเล็กน้อย



หลงยู่อินพยักหน้าเบาๆ เป็นการรับรู้  ความรู้สึกสำนึกในบุญคุณของเนี่ยหลี่เต็มจิตใจนาง แต่นอกเหนือจากนั้นยังมีความรู้สึกบางสิ่งอยู่อีก เป็นอารมณ์ที่แปลกแต่นางไม่สามารถบอกได้



“เมื่อเจ้ากลับไปแล้ว และทำการบ่มเพาะพลังต่ออีกเล็กน้อย ระดับการบ่มเพาะพลังของเจ้าก็จะพุ่งทะยานไร้ขอบเขตขึ้นไปอีก!”เนี่ยหลี่ยิ้มแล้วพูดต่อ “ระดับการบ่มเพาะพลังของเจ้าเพิ่มขึ้นสูงแล้ว ดังนั้นข้าคงไม่เหมาะจะเป็นอาจารย์ของเจ้าอีกแล้ว!



หลงยู่อินเงยหน้ามองเนี่ยหลี่ก่อนจะรีบกล่าวขึ้นมา “ไม่ว่ายังไง ท่านก็เป็นอาจารย์ของข้า!



เนี่ยหลี่หัวเราะ “ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น นี่ก็เสียเวลามานานมากแล้วเจ้าควรจะรีบกลับเสีย ถ้ามีผู้ใดพบเห็นเจ้าในเวลาวิกาลเช่นนี้ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะคิดสิ่งใดบ้าง?”



“ตกลง” หลงยู่อินพยักหน้า นางก้าวเดินต่อไปอีกหลายก้าวก่อนจะหันกลับมามองเนี่ยหลี่และกล่าวว่า “อาจารย์ข้าจะกลับมาอีกในเร็วๆนี้”



นางรีบทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยนางกลัวว่าเนี่ยหลี่จะพูดห้ามนาง
เนี่ยหลี่ถอนสายตาตนเองกลับมาและยิ้มอย่างขมขื่น ครั้งแรกที่นางมาก็ทำให้เซี่ยวหยู่เข้าใจผิดไปแล้ว ถ้านางมาปรากฏตัวอีกครั้งในยามค่ำคืนเช่นนี้ สิ่งใดจะเกิดขึ้นอีกบ้างใครเล่าจะรู้ได้




หลงยู่อินออกจากที่พักของเนี่ยหลี่ และเริ่มเดินบนทางเล็กๆของสถาบันวิญญาณฟ้า



ร่างที่จู่ๆก็ปรากตัวออกมาขวางหลงยู่อินเอาไว้ ใช่แล้วคือหูหย่ง  ใบหน้าของเขาดำคล้ำสายตาจับจ้องไปที่หลงยู่อิน



“หลงยู่อิน เจ้าไปไหนมายามวิกาลเช่นนี้?” มือของเขากำหมัดจนแน่น เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนออกมา บ่งบอกได้ว่าตอนนี้เขาโกรธแค้นมากเพียงใด
“เจ้าสะกดรอยตามข้างั้นเหรอ?”  ประกายเย็นชาฉายออกมาจากแววตาของหลงยู่อิน นางเดินไปด้านข้างก่อนจะกล่าวออกมา “มันไม่ใช่ธุระกงการอันใดของเจ้าในการที่ข้าจะไปไหน! ถ้าเจ้ายังกล้าตามข้าอีกครั้งอย่าได้ตำหนิข้าว่าไม่เกรงใจเจ้า!




“หลงยู่อินข้าเห็นทุกอย่างหมดแล้ว เจ้ามันเป็น ต้างฟู่ [荡妇:ผู้หญิงดอกทอง]เจ้ามาหาชายอื่นในยามวิกาลเช่นนี้! เจ้ามันช่างไร้ยางอายสิ้นดี!” หูหย่งชี้หน้าด่าทอหลงยู่อิน เขาไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป



“เจ้าพูดอะไร ? พูดมันมาอีกครั้งซิ?” หลงยู่อินมองหูหย่งอย่างเย็นชาหูหย่งชี้หน้า และกล่าวด่าทอหลงยู่อินมากขึ้น “หลงยู่อิน ข้าดูถูกเจ้าอยู่อย่างไรเล่า ? อย่าลืมว่าเจ้าเป็นคู่หมั้นของข้า! เนื่องจากเจ้ากล้านอกใจข้าคิดคบชู้ ชู้รักของเจ้ามันจะต้องถูกคนของฆ่าสังหารในเร็ววันนี้!




สีหน้าของหลงยู่อินพลันบึ้งตึงขึ้นทันที แต่นางไม่ต้องการจะทะเลาะกับคนเช่นหูหย่ง แรงดันจิตวิญญาณถูกปลดปล่อยออกมานางก้าวเดินมาพร้อมกับใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว




เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่หลงยู่อินปล่อยออกมา ทำให้หูหย่งต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่  เมื่อสักครู่นี้เขาเหมือนคนที่ถูกความโกรธทำให้ตาบอด ทำให้มีความกล้าบ้าบิ่นพอจะพูดแบบเมื่อครู่นี้ แต่ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว



“เจ้าเศษสวะ  มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่คนอย่างเจ้าจะมาคู่กับข้า? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครเพียงแค่ตระกูลของเจ้าหนุนหลังให้เพียงเท่านั้นหรือ เศษสวะที่อ่อนแออย่างเจ้ากล้าที่จะตีตัวเป็นคู่หมั้นของข้าเชียวรึ!” หลงยู่อินเดินเข้าไปหาหูหย่ง นางยกขาขวาขึ้นและตรงไปที่กลางระหว่างขาของหูหย่งเข้าเป้าจุดยุทธศาสตร์พอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกิด



รูปปากของหูหย่งกลายเป็นรูป ‘O’ แต่เขาไม่สามารถที่จะเปล่งเสียงใดๆออกมา ใบหน้าของเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด มือทั้งสองข้างสั่นไปด้วยความกลัว จับกุมไปยังเป้าของเขา ขาทั้งสองข้างสั่นสะท้านก่อนจะทรุดตัวลงนอนกับพื้น และสามารถสันนิษฐานได้เลยว่าเขาคงหมดโอกาสในการสืบสกุลไปแล้วเรียบร้อย



เหงื่อเย็นไหลออกมาจากตัวเขา ลูกเตะของหลงยู่อินได้เข้าเป้าเขาเช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว



หูหย่งผู้น่าสงสาร ที่ได้ถูกหลงยู่อินทำให้พิการไปในคราก่อน ดูเหมือนว่าเขาไม่เรียนรู้ถึงบทเรียนนั้น



“นายน้อย ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”


“นายน้อย!!




ผู้ติดตามหลายร้อยคน ปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ บริเวณใกล้เคียงหลงยู่อิน มองดูเหล่าลูกน้องหูหย่งที่มาพาตัวเขากลับไป จากนั้นนางส่งเสียง ฮึ่ม ออกมาก่อนจะทะยานตัวจากไป

  แปลโดย สินธ์นวล






เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง