test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

8 ก.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 291 ศิษย์พี่และศิษย์น้องอ่อนหัด


กู้เป่ย และ หลู่เปียว ต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เนี่ยหลี่มีสีหน้าเฉยเมยไร้อารมณ์เป็นอย่างยิ่งในขณะที่หันหลังกลับ



กู่เป่ย อดไม่ได้ที่จะร้องไห้อยู่ในใจ ช่างสูญเปล่ายิ่ง! เนี่ยหลี่ในหัวมีแต่ขี้เลื่อยหรืออย่างไร ! หลงยู่อินได้ยื่นข้อเสนอจะปฏิบัติตามทุกสิ่งอย่างโดยไม่มีข้อแม้ และ เนี่ยหลี่บอกให้นางให้อยู่ห่างจากตัวเขา 


นี่เป็นการปล่อยโอกาสดีๆให้เสียของอย่างที่สุด นี่หากกลับกันเป็นตัวเขาแล้ว ต้องร้องขอในสิ่งที่น่าสนใจเป็นแน่ ด้วยเสน่ห์ความงามของหลงยู่อินแล้ว ใครจะทราบได้เล่า? บางทีนางอาจยอมจำนนหลังจากการต่อต้านก็เป็นได้
นี่มันเสียของ ช่างเป็นการเสียของโอกาสที่ดีเช่นนี้โดยแท้!
กู้เป่ย คิดแล้วส่ายหัวของเขา




แต่ถึงอย่างไรก็ตามแม้ไม่ทราบว่าเหตุใดเนี่ยหลี่ถึงขอแบบนั้น กู้เป่ยก็ยังชื่นชมเนี่ยหลี่เป็นอย่างมาก



หลังจากเนี่ยหลี่และพรรคพวกของเขาได้จากไป ข่าวที่ว่าเนี่ยหลี่ทำให้หลงยู่อินพ่ายแพ้ในด้านความแข็งแกร่งทางกายภาพ ก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เนี่ยหลี่ได้กลายเป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์มากที่สุดของชั้นเรียนไปโดยปริยาย และดึงดูดผู้คนให้มาสนใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าผู้ที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นอัจฉริยะอื่นๆ ทุกคนมองเขาเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว




ณ จวนของหลงยู่อิน



หูหย่ง ได้มารอหลงยู่อินอยู่เป็นเวลานาน ทว่ากลับไม่เห็นหลงยู่อินกลับมาเสียที เขารู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมาก



หลงยู่อินผู้ทำให้เขากลายเป็นขยะ ทำให้เขาต้องสูญเสียความเป็นชายไป อย่างไรเสียหลังจากได้รับการเยียวยาแล้วเขากลับเพ้อฝันถึงหลงยู่อินทั้งวันทั้งคืน ยังปรารถนาที่จะมองหลงยู่อินสวมใส่เครื่องแต่งกายแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนที่ได้รูปมีเสน่ห์ของนาง



แม้กระทั่งหลงยู่อินจะเอาความโกรธมาลงที่เขา เขาก็ยังเข้าใกล้หลงยู่อิน เขามีความรู้สึกแม้ยามนางโกรธก็ยังงดงาม  อย่างไรก็ตามคู่หมั้นที่งดงามราวกับเทพธิดาในใจของเขากลับถูกทำให้อับอายจากเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า!
นี่มันยากจะให้อภัย!เขาต้องการจะฉีกเนื้อของเจ้าเด็กคนนั้นให้ขาดออกจากกันอย่างไม่ปราณี เพื่อบรรเทาความเกลียดชังภายในใจของเขา!



เมื่อหลงยู่อินกลับมายังจวนของนาง สภาพของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษฝุ่น สายตาเศร้าสลดเป็นสื่อโดยนัยถึงความเสียใจปรากฏบนใบหน้านาง น่าเวทนาเวลามองยิ่งนัก



คำพูดของเนี่ยหลี่ดังก้องกังวานอยู่ในหัวของนาง “อยู่ให้ห่างจากข้า  ! ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี !” ตั้งแต่ยังเด็กนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับนางเช่นนี้ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้ที่เกลียดนางมากเช่นนี้ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกต่ำต้อยอย่างนี้!
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด อารมณ์ความรู้สึกในจิตใจของนางถึงได้ตีกันสับสนวุ่นวายไปหมด



บุคคลผู้ที่มีอายุเท่ากับนาง และเขาผู้นั้นก็เอาชนะ โดยใช้ความสามารถของตนเอง ไม่ต้องพูดถึงการพ่ายแพ้ของนางเลย แต่นี้ยิ่งทำให้นางสนใจเขาขึ้นไปอีก นางต้องพยายามแข็งแกร่ง แข็งแกร่งให้มากขึ้นอีกเพื่อจะก้าวไปในจุดที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อของเนี่ยหลี่ !


แต่เขากลับบอกให้นาง อยู่ให้ไกลจากเขา ไกลเท่าไหร่ยิ่งดี นี่นางจะไม่โดนหมิ่นดูถูกหรอกหรือหากนางกลับไป ?



ความคิดขัดแย้งต่างๆนาๆสัยสนวุ่นวายภายในใจของนาง



หูหย่งเห็นว่าหลงยู่อินเพิ่งกลับมา แม้ว่าร่างกายของนางจะถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นผง นางก็ยังคงงดงามและมีเสน่ห์เช่นอย่างเคย หัวใจของเขาพองโตขึ้นเรื่อยๆขณะเดินเข้ามาใกล้นางและกล่าวขึ้นมาทันที “น้องอิ้น เจ้ากลับมาแล้วเหรอ ? อาการบาดเจ็บเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? นี่เป็นยาดีที่สุดจากครอบครัวข้า !



ท่าทีของหลงยู่อินแปรเปลี่ยนเป็นน่ารังเกียจ เมื่อนางเห็นใบหน้าของหูหย่ง “หูหย่งเจ้าไม่ต้องมาหาข้าอีกต่อไป ถ้าเจ้ายังเสนอหน้ามาอีกครั้ง อย่าได้ตำหนิข้า ที่ข้าจะจับเจ้าโยนออกไปเสีย!



“น้องอิ้น อย่าทำเช่นนั้น” หูหย่งเห็นว่านางไม่พอใจเขา จึงพยายามพูดต่อ 



“น้องอิ้น เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ข้ายิ่งปวดใจเป็นอย่างมาก เร็วเข้าใช้ยานี่ก่อนเถอะ! ปล่อยให้ข้าจัดการเนี่ยหลี่เอง ข้าจะไปจัดการมันให้เจ้า! หลังจากที่มันได้ออกจากด่านจิตวิญญาณแห่งแสง แล้ว ข้ากำลังจะให้บทเรียนแก่มันอยู่แล้วเชียว แต่ถูกหยุดโดยสองผู้อาวุโส หนานเมียน เทียนไห่และ หวงอวี้ เสียก่อน แต่เจ้าวางใจเถอะ เจ้าเนี่ยหลี่นั้นมันหนีไม่พ้นมือข้าแน่!


เมื่อได้ฟัง หูหย่ง พูด หลงยู่อินถึงกับตกตะลึงไปชั่วครู่ หูหย่งได้นำคนไปหาเรื่องกับเนี่ยหลี่ ? นางจ้องไปยังเขา “ใครขอให้เจ้าทำเช่นนั้นกัน ? เจ้าได้บอกว่าข้าให้เจ้าทำเช่นนั้นรึไม่ ?”



หูหย่งส่ายหัวทันที “ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าเป็นคนส่งข้าไป”



หลงยู่อินจ้องหูหย่งด้วยสายตาเย็นเฉียบ “หูหย่งเจ้ามันก็มีดีแค่ใช้ความแข็งแกร่งของตระกูลเจ้า ปราศจากมันเจ้าก็เป็นได้เพียงขยะ หากเทียบกับที่ ข้ากับเนี่ยหลี่ ได้แข็งขันกันแบบ 1 ต่อ 1 แล้วข้าหลงยู่อิน ได้พ่ายแพ้ แต่แล้วยังไง? 


ข้าพ่ายแพ้  หากเจ้าต้องการจะทำบางอย่างให้ข้า เช่นนั้นไปสิ ไปหาเนี่ยหลี่ท้าประลองเขาและเอาชนะเขาสิ ข้าหลงยู่อินจะเทิดทูนเจ้า แต่ในความเป็นจริงเจ้ามันกระจอก ! ไสหันไปให้พ้นหน้าข้าซะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีกครั้ง มิฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นขยะครั้งที่สอง!


“น้องอิ้น ข้า..”หูหย่งยังต้องการพูดอะไรบางอย่าง


“หูหย่งไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” หลงยู่อินตะโกนสุดเสียง



“เจ้า...”ในที่สุด หูหย่ง ก็ไม่สามารถจะทนได้อีกต่อไปและพูดว่า “หลงยู่อินเจ้าคิดจริงๆหรือว่าเจ้านั้นดี? เจ้าเป็นเพียงแค่ ผู้สืบทอดลำดับที่เจ็ดของตระกูลผนึกมังกร เจ้าสามารถ เป็นผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่งได้ หากเจ้าแต่งกับข้า! เจ้าจะได้ไม่อายใครเมื่อข้าให้ตำแหน่งกับเจ้า!



“ไป!!” หลงยู่อินส่งเขาด้วยลูกเตะอย่างแรงส่งผลให้เขาลอยล่องหายไป
หูหย่งได้แต่ร้องคร่ำครวญ หลังจากที่โดนหลงยู่อินเตะส่งออกมา เขาลุกขึ้นแล้วเดินจากไปด้วยท่าทีเศร้าใจ


หลงยู่อินละสายตาจากเขา ถ้าเช่นนั้นเมื่อเนี่ยหลี่ออกจากด่านจิตวิญญาณแห่งแสง หูหย่งและกลุ่มของเขาได้มาหาเรื่องเนี่ยหลี่ ดังนั้นเนี่ยหลี่อาจจะเข้าใจผิดและคิดว่าเป็นนางที่ส่งหูหย่งไป การกระทำของหูหย่ง ทำให้หลงยู่อินกลายเป็นแพะรับบาป ใจของนางเป็นทุกข์อย่างยิ่ง แต่นางก็ไม่อาจอธิบายให้เนี่ยหลี่เข้าใจได้



มีเพียงคนอ่อนแอเท่านั้นที่จะอธิบายด้วยคำพูด!



วันนี้ นางแพ้ให้กับเนี่ยหลี่อีกครั้ง อย่างไรก็ตามในเวลานี้หัวใจของนางได้พ่ายแพ้แล้ว นางไม่ได้เต็มใจยอมรับความพ่ายแพ้ที่ด่านจิตวิญญาณแห่งแสง แต่คราวนี้มันเป็นการพ่ายแพ้ความแข็งแกร่งทางกายภาพ เป็นการพ่ายแพ้ที่สมบูรณ์แบบ  น้ำตาเอ่อล้นรินไหลเต็มใบหน้า 


นางรู้สึกเหมือนหมาจรจัดที่ได้รับบาดเจ็บและกลับมาเลียแผลของตนอยู่ในจวนของนางเอง   นางครุ่นคิดเกี่ยวกับการต่อสู้ของนางและเนี่ยหลี่ และกัดฟันของนางเอง นางยังคงไม่ต้องการจะยอมรับความพ่ายแพ้



เมื่อนางกำลังจะกลับเข้าไปยังห้องของนาง ร่างที่งดงามร่างหนึ่งก็พลันปรากฏตัวขึ้น ด้วยความที่กลิ่นอายที่สัมผัสไม่ได้ให้ความรู้สึกราวกับเป็นเทพธิดาองค์หนึ่ง นางคือ อิงเยว่หลู่  นั่นเอง นางยิ้มอย่างมีเลศนัยที่มุมปากของนาง


เมื่อหลงยู่อินเห็นเช่นนั้น นางรีบเช็ดน้ำตาและวางท่าทีเย็นชาใส่ทันที “เจ้ามาทำไม?”


อิงเยว่ลู่  ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ศิษย์น้องนานแล้วนะที่เราไม่ได้พบกัน”
หลงยู่อินจ้องอิงเยว่ลู่ด้วยสายตาเย็นเฉียบ จิตสังหารถูกปล่อยมาจากนาง แสดงถึงความเป็นปฏิปักษ์กับอิงเยว่ลู่ อย่างชัดเจน “นังปีศาจ! เจ้าทำให้อาจารย์ต้องตาย!  และเจ้ายังมีหน้ามาพบข้าอีกงั้นหรือ? ถ้าไม่ใช่ว่าอาจารย์ได้ขอไว้ ข้าฆ่าเจ้าไปนานแล้ว!


“ข้าเคยพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ว่าไม่มีใครฆ่าท่านอาจารย์ แต่เป็นเพราะถึงเวลาชะตาของนางแล้ว ชะตากรรมเพียงยืมมือของข้าเพื่อทำให้มันบรรลุ”อิงเยว่ลู่ เอ่ยเสียงราบเรียบ 



“อาจารย์ได้เรียนรู้จากอาจารย์บรรพบุรุษ แม้ว่าการบ่มเพาะพลังของนางอยู่เพียงในระดับแก่นแท้แห่งสวรรค์ นางได้ดำรงตำแหน่งสูงอยู่ในนิกายขนนกศักดิ์สิทธิ์และเป็นผู้คัดเลือกผู้รับตำแหน่งผู้นำนิกาย และเป็นเพราะตัวตนของนาง นางมีชะตาที่ต้องดับสูญ!



หลงยู่อินจ้องอิงเยว่ลู่  “นังปีศาจ! ข้าไม่สนใจในสิ่งที่ลิ้นของเจ้าอธิบาย! ข้าไม่เชื่อเจ้า!



เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลงยู่อิน อิงเยว่ลู่ ส่ายหัวของนางพร้อมกับถอนหายใจ “น้องอิ้น ในโลกนี้มีเพียงเจ้าคนเดียวที่ใกล้ชิดกับข้า บุคลิกของเจ้าเป็นคนไม่ยอมใคร ในภาคหน้าเจ้าจะต้องเจอกับการทดสอบหนัก เจ้าจะตระหนักได้ว่าบางสิ่งที่เจ้าเคยมีได้หายไป และเมื่อเจ้าโหยหามันอีกครั้ง พวกมันก็จากเจ้าไปอย่างนิรันด์ ไม่รู้สึกเช่นนั้น?”




หลงยู่อินจ้องมองอย่างเย็นชา มายังผู้ที่เป็นศิษย์พี่ของนาง “อิงเยว่ลู่  นี่เจ้ากำลังสาปแช่งข้า?”



“นี่ไม่ใช่คำสาปแช่ง แต่เป็นดวงชะตา” อิงเยว่ลู่ ส่ายหัว แล้วพูดต่อ “น้อยนักที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม...”ทันใดนั้นนางพลันนึกถึงบุคคลหนึ่ง และมุมปากนางเผยอยิ้มขึ้นบางทีคนผู้นั้นอาจจะทำสำเร็จ?



“เจ้าได้เรียนรู้ เทคนิค [การทำนายสวรรค์] ของท่านอาจารย์ !”สีหน้าหลงยู่อินแปรเปลี่ยนไป เสียงนางสั่น “เจ้าจะต้องตาย!



“ทุกคนย่อมตายในที่สุด” อิงเยว่ลู่ ยังคงยิ้ม “ก่อนหน้าจะเรียนรู้เทคนิค [การทำนายสวรรค์]ข้าไม่เคยเข้าใจความคิดอาจารย์ที่เคยกล่าวไว้ว่า บริสุทธิ์ดั่งสายนที เพราะวารีนั้นไม่แข่งขัน 


ในอดีตที่ผ่านมาตัวข้าไม่ได้ใส่ใจในคำพูดเหล่านั้น แต่ภายหลังจากการเรียนรู้เทคนิค [การทำนายสวรรค์] แล้วทำให้ข้าตระหนักได้ทุกอย่าง ทุกอย่างที่เรารู้เราเห็นเป็นสิ่งลวงตามานับแต่อดีต หากทำลายภาพลวงตาเหล่านี้ลงซะความจริงก็จะถูกเปิดเผย”



หลงยู่อินขมวดคิ้ว “เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” บุคคลที่เรียนรู้เทคนิค [การทำนายสวรรค์] จะพูดไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ ? (เออไม่ใช่แค่หนูอินนะ แปลมาถึงตรงนี้ก็มั่วเหมือนกันแหละ พูดไรไม่รู้เรื่องเลย ซู้ดดดดด เพลงมา)



“จะมีคนมาไขคำพูดของข้าให้กระจ่าง ตอนนี้ข้าต้องไปแล้ว ขอให้เจ้าโชคดี!บ่อยครั้งที่คนเราแสดงออกภายนอกว่าแข็งแกร่ง แต่ภายในจิตใจนั้นเปราะบางยิ่ง อย่างที่เจ้าได้เจอมานี้หรือไม่”อิงเยว่หลู่ ยิ้มเบาๆและเดินจากไป



หลงยู่อินที่เคยเกลียดอิงเยว่ลู่ อย่างมาก แต่ตอนนี้นางได้รู้ว่าอิงเยว่ลู่ เรียนรู้เทคนิค [การทำนายสวรรค์] ความเกลียดของนางก็พลันลดลง ชีวิตของอิงเยว่ลู่อยู่ในกำมือของนาง ถ้านางไปบอกกับทุกคนว่าอิงเยว่ลู่ ได้เรียนรู้ [การทำนายสวรรค์] อิงเยว่ลู่ จะต้องตายแน่นอน!



อย่างไรก็ตาม อิงเยว่ลู่  ก็ยังบอกนาง อย่างน้อยก็พิสูจน์ให้เห็นว่านางเปิดใจให้เพียงใด


บางทีการตายของอาจารย์อาจจะเป็นดังเช่นที่อิงเยว่หลู่ ได้กล่าวมา หรือมีเบื้องหลังอื่นใดอีกหรือไม่?



หลงยู่อิน มองดูอิงเยว่ลู่ จากไป ถึงแม้ว่านางจะไม่บอกใครว่า อิงเยว่ลู่ ได้เรียนรู้เทคนิค [การทำนายสวรรค์] แต่นางก็ยังไม่สามารถอภัยให้ได้ในเวลานั้น



นางกลับเข้าห้องนางไป แล้วทายาที่บาดแผลของนาง ความเจ็บปวดทำให้นางต้องคร่ำครวญเบาๆออกมา นางมีบาดแผลทั่วร่างกายของนาง นางไม่เข้าใจเหตุใดเนี่ยหลี่ถึงได้จงเกลียดจงชังนางถึงเพียงนั้น และปฏิบัติกับนางเยี่ยงเศษฝุ่นแต่อย่างไรก็ตาม นางก็ได้ปฏิบัติกับผู้อื่นเยี่ยงฝุ่น มากกว่าทำให้พวกเขายอมรับ



มือขวาของหลงยู่อินจับผ้าห่มเอาไว้แน่น ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยอมรับ สักวันข้าจะเป็นผู้ที่มองเจ้าจากด้านบนอย่างแน่นอน!..จบตอน


 แปลโดย..สินธุ์นวล








เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง