test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

7 ก.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 290 ต่อไปนี้อย่าได้เข้ามาใกล้ข้าอีก!



ในใจของเนี่ยลี่ ไม่ได้มีความแตกต่างกันแม้แต่น้อย สำหรับหลงยู่อินในตอนนี้ และหลงยู่อินในชีวิตที่แล้วของเขา!



ถ้าหากว่าเขาไม่ได้อยู่ในสถาบันวิญญาณฟ้า เนี่ยลี่กับหลงยู่อินคงจะต่อสู้กันแบบเอาเป็นเอาตาย



ทุกคนต่างตกตะลึงกับการต่อสู้ระหว่างเนี่ยลี่กับหลงยู่อิน


สถานการณ์เช่นนี้มันง่ายต่อการระเบิดออกมา ไม่มีใครคิดเลยว่าหลงยู่อิน ผู้ที่มีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ จะจบลงด้วยการถูกรังแกจากเนี่ยลี่ ดูราวกับว่าหลงยู่อินได้พบคู่แข่งที่แท้จริงแล้วในตอนนี้



เหตุการ์เหล่านี้เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น ...


ลู่เพียวอดไม่ได้ที่จะกระพริบตาให้เนี่ยลี่ เมื่อเห็นกระบวนท่าแปลกประหลาดของพวกเขา สิ่งที่เพิ่งได้เห็นนี้มันช่าง ดุเด็ดเผ็ดร้อน ตื่นตาตื่นใจ อย่างแท้จริง


แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้สังเกตุเห็นใบหน้าของเนี่ยลี่ที่เย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ซึ่งมันทำให้ลู่เพียวถึงกับสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเนี่ยลี่ ? ลู่เพียวกับเนี่ยลี่นั้นก็รู้จักกันมานานแล้ว แต่เนี่ยลี่ไม่เคยโกรธถึงเพียงนี้มาก่อน ลู่เพียว รู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่ดีบางอย่างไหลเวียนอยู่ในสายเลือดระหว่างทั้งสองคนมีอะไรที่ไม่อาจจะแก้ไขได้อยู่



เหล่าผู้หญิงในชั้นเรียนต่างสบตากัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าหลงยู่อินจะไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง มุ่งหวังเพียงแต่การล้มเนี่ยลี่เท่านั้น และที่ยิ่งเกินกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก ที่เนี่ยลี่นั้นแข็งแกร่งพอที่จะล้มหลงยู่อินได้



เหออินอิน เม้มริมฝีปากของนางแล้วพูดว่า “หลงยู่อิน ผู้หญิงคนนั้นถามว่า นางคิดว่าสายเลือดมังกรนั้นมีความแข็งแกร่งยิ่งนัก แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับท่านพี่เนี่ยลี่ เจ้าคงไม่ได้คิดใช้มารยาหญิง เพื่อดึงดูดความสนใจจากท่านพี่เนี่ยลี่ใช่ไหม?



ยิ่งเขาแสดงฝีมือออกมามากเท่าใด เหออินอิน ก็ยิ่งคิดเกี่ยวกับเขามากขึ้น ยิ่งคิดมากเท่าใด นางก็คิดได้ว่าคงมีอะไรในหัวของหลงยู่อินที่ผิดปกติไป ทำไมนางต้องจงใจหาเรื่องเนี่ยลี่ด้วย?



หญิงสาวคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่ชวนหลงไหล “อินอิน เจ้าคิดยังไงกับท่านพี่เนี่ยลี่กันแน่? เจ้าชอบเขาอย่างนั้นเหรอ?”ด้วยความสามารถของเนี่ยลี่ นั้นทำให้หัวใจของนางหวั่นไหวเล็กน้อย



เหออินอินตอบกลับไปว่า “อย่าได้ฝันไปเลย มีผู้คนมากมายที่จับจ้องท่านพี่เนี่ยลี่อยู่  เขาไม่มีทางที่จะเป็นของเจ้าแน่นอน!



หลังได้ยินคำพูดของเหออินอินหญิงสาวคนนั้นก็แกล้งพูดขึ้นมาว่า “ใครจะรู้หล่ะ? ข้าไม่เห็นว่าท่านพี่เนี่ยลี่จะสนใจเจ้าเลยแม้แต่น้อย!


จินหยานมองไปที่เนี่ยลี่ พร้อมกับกำหมัดแน่น มันช่างเป็นอะไรที่รบกวนจิตใจของเขายิ่งนัก ในแง่ความแข็งแกร่งของร่างกาย หลงยู่อินนั้นเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ด้วยความสามารถที่ท้าทายสวรรค์ได้นั่น ไม่น่าแปลกใจเลยที่เนี่ยลี่นั้นไม่ได้ให้ความสนใจข้อเสนอจินหยานเลยสักนิด นั่นราวกับว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในสายตาของเนี่ยลี่เลย



หลงยู่อิน เพียงคนเดียวก็ทำให้จินหยานรู้สึกไม่สบอารมณ์แล้ว แต่ในตอนนี้เนี่ยลี่กลับอยู่เหนือขึ้นไปอีก เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิม



หานจิงและพวกของเขา ที่ยืนอยู่ห่างออกไป ตกใจเป็นอันมาก ก่อนหน้านี้ พวกเขาคิดหาทางที่จะสร้างความเดือดร้อนให้กับเนี่ยลี่ แต่ในตอนนี้ ความคิดดังกล่าวถูกลบทิ้งอย่างสิ้นเชิงจากความคิดของพวกเขา ไม่มีผู้ใดที่คิดจะยั่วยุเนี่ยลี่อีกต่อไป ผู้ใดจะมีพรสวรรค์มากถึงเพียงนี้ได้อีก ไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่าถ้าหากต่อสู้กันก็คงต้องพ่ายแพ้แน่นอน และพวกเขาก็ไม่อาจที่จะเป็นพันธมิตรกับเนี่ยลี่ได้เป็นแน่


หวังหยาง มองดูเนี่ยลี่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและความริษยา


อาจารย์ชิหลิง กระแอมเบา ๆ แล้วก็พูดว่า “พวกเจ้าคงจะได้คู่ซ้อมกันแล้วสินะ พวกเจ้าควรจะฝึกซ้อมร่วมกันเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย การเรียนการสอนในวันนี้จบลงแค่นี้ แต่พวกเจ้าทำอาจจะการฝึกซ้อมกันต่อก็ได้ บทเรียนที่สามเจอกันในอีกสามวันข้างหน้า”
อาจารย์ชิหลิงเดินออกไปจากลานฝึก


เนี่ยลี่หันไปมองลู่เพียวกับกู้เบ่ยพร้อมกับพูดว่า “ไปกันเถอะ!



ในขณะที่เนี่ยกำลังจะเดินออกไป หลงยู่อิน จู่ๆก็โผล่มาด้านข้างของเขา และหยุดเขาเอาไว้ “ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าออกไปจากที่นี่!
เนี่ยลี่มองไปที่นางอย่างเย็นชา ผู้หญิงคนนี้ยังจะต้องการอะไรอีก?



“ข้าต้องการให้เจ้าอยู่ที่นี่และทำการฝึกซ้อมกับข้าต่อ!” หลงยู่อินกัดฟันของนางและมองเนี่ยลี่อย่างจริงจัง นางต้องการที่จะเป็นคนที่แข็งแกร่ง และนางก็รู้ดีว่าเนี่ยลี่นั้นแข็งแกร่งมาก สิ่งนั้นจุดชนวนจิตวิญญาณการต่อสู้ภายในหัวใจของนาง


เนี่ยลี่ชำเรืองมองนางด้วยความรังเกียจ “หลีกไปซะ! ข้าไม่อยากจะเสียเวลากับมันอีก!” ผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที!
ทุกคนที่ได้เห็นถึงกับตกตะลึงกันไปหมด


หลงยู่อิน ได้รับความเจ็บช้ำจากการพ่ายแพ้มาแล้ว และทำให้ถูกอับอายไม่น้อย ทำไมนางถึงต้องการให้เนี่ยลี่ฝึกซ้อมกับนางอีก ? หรือว่าสมองของนางนั้นเลอะเลือนไปแล้ว ? หรือผู้หญิงคนนี้เป็นพวกมีความสุขที่ตัวเองถูกทำร้าย  หรือนางต้องการที่จะขายหน้าไปยิ่งกว่านี้ หรือว่านางต้องการที่จะเปิดประตูเสนอตัวให้กับเขา? หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะผิดหวังที่พ่ายแพ้เนี่ยลี่



เหออินอิน ขมวดคิ้วของนาง แล้วพูดว่า “หลงยู่อิน ทำไมเจ้าถึงหน้าไม่อายเช่นนี้ ท่านพี่เนี่ยลี่ ไม่ต้องการที่จะยุ่งเกี่ยวเจ้าอีกแล้ว แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้สร้างความรำคาญให้แก่ท่านพี่เขาอีก!



หลงยู่อินชำเรืองมองเหออินอิน ด้วยสายตาที่เย็นชา พร้อมกับพูดว่า “นี่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า หลีกไปซะ ถ้าหากเจ้ายังไม่หยุดพูด ข้าจะโยนเจ้าออกไปเอง!

“เจ้า...” ในใจของเหออินอินนั้น แค้นเคืองยิ่งนัก นังผู้หญิงบ้า แต่นางก็ไม่กล้าที่จะตอบโต้หลงยู่อิน และหลบไปด้วยความไม่พอใจ


เนี่ยลี่จ้องมองนางอย่างเย็นชาไปที่นาง “หลงยู่อิน เจ้ารู้ไหมว่า เจ้ากำลังมองหาความอัปยศอดสูอยู่”


หลงยู่อิน จ้องเนี่ยลี่ และพูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้แพ้ และข้าก็ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ด้วย จนกว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้ เรามาสู้กันต่อ ถ้าหากเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าบอกข้าทุกอย่าง และถ้าข้าแพ้อีกเป็นครั้งที่สอง อย่าได้เรียกว่าว่า หลงยู่อินอีกต่อไป! แต่ถ้าข้าชนะ ข้าจะลงแส้เจ้ากลับ 3 ครั้ง!



เนี่ยลี่พ่นลมหายใจออกมา “ไสหัวไป ข้าไม่อยากจะเสียเวลากับเจ้าอีกแล้ว!”  เขาเตรียมที่จะเดินอ้อมหลงยู่อินไป


 “เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไป!” หลงยู่อินพ่นยื่นมือออกไปเตรียมป้องกันจากเนี่ยลี่พร้อมกับ เตะออกไปด้วยเท้าซ้ายของนาง
เนี่ยลี่หลบโดยทันที เขารู้สึงเกลียดชังผู้หญิงคนนี้ยิ่งนัก


*ตูม!* *ตูม!* *ตูม!*


การต่อสู้กันอย่างรุนแรงจนมีพลังงานพุ่งออกมาจากการปล่อยหมัดของพวกเขา เนี่ยลี่และหลงยู่อินทั้งสองคนนั้นสู้กันด้วยความรวดเร็วยิ่งขึ้นจนถึงขีดจำกัด จนสามารถมองเห็นเพียงแค่ภาพติดตา ที่ทิ้งไว้เบื้องหลังเท่านั้น



พวกเขาทั้งคู่ราวกับถังใส่ดินปืน ที่ถูกจุดระเบิดขึ้นแล้ว เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ พวกเขาก็กลับมาต่อสู้กันอีกครั้ง


ทุกคนต่างตะลึงและจ้องมองที่การต่อสู้อันรุนแรง ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง


หลงยู่อินปลดปล่อยความสามารถสายเลือดมังกรของนางออกมาจนถึงขีดสุด โดยไม่คำนึงถึง การโจมตี ความรวดเร็ว และความแข็งแกร่ง พลังทุกด้านของนางแข็งแกร่งยิ่งกว่าก่อนหน้านี้จนเทียบไม่ติด ทุกการโจมนั้นเฉียบคมและแม่นยำเป็นอย่างมาก



*ตูม!*



หลงยู่อิน มุ่งเป้าโจมตีไปตรงหน้าอกของเนี่ยลี่ แต่เขาก็ป้องกันเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยพลังที่แข็งแกร่งก็ทำให้เขาต้องก้าวถอยไปราวสิบก้าว โดยที่ไม่มีโอกาสได้หยุดพัก หลงยู่อิน กระโดดขึ้น ข้ามเครื่องป้องกันและโจมตีเนี่ยลี่อีกครั้ง



การโจมตีของนางราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ


กู้เบ่ยขมวดคิ้วของเขาครู่หนึ่ง เขาไม่ได้กังวลอะไรกับเนี่ยลี่ “หลงยู่อิน เอาจริงเอาจังกับการต่อสู้ ชีวิตของนางเกิดมาเพื่อเส้นทางนี้จริง ๆ” เขาพร้อมที่จะกระโดดออกไปได้ทุกเมื่อ ถ้าหากว่าหลงยู่อินตั้งใจที่จะฆ่าเนี่ยลี่จริง ๆ แน่นอนว่ากู้เบ่ยจะต้องออกไปช่วยเขา ในตอนนี้เขาไม่สนใจว่าจะต้องเปิดเผยพลังที่แท้จริงของเขาออกไป



เนี่ยลี่ทำได้เพียงแค่หลบการโจมตีที่ราวกับพายุของหลงยู่อิน ในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดที่ไร้ที่สิ้นสุด   เขาต้องทนกับมันอีกครั้ง และ อีกครั้ง แต่หลงยู่อินก็ไม่ยอมจบสิ้นเสียที



“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าหาว่าข้าหยาบคายก็แล้วกัน!” ดวงตาของเนี่ยลี่เป็นประกาย “ในเมื่อเจ้าต้องการมัน ข้าจะให้บทเรียนกับเจ้าอย่างสาสมเลย!
เนี่ยลี่ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดที่มีระดับพลังเท่ากับเขา!



หลงยู่อินถ่ายทอดพลังไปที่ขาของนาง และแตะออกไป แต่ในตอนที่มันกำลังจะสัมผัสถูกเนี่ยลี่นั้นเอง ทันใดนั้นเขาก็หลบออกไปเหลือเพียงแค่ภาพติดตาเท่านั้น


“อะไรกัน!” หลงยู่อินมั่นใจว่าโจมตีโดนเนี่ยลี่ แต่จู่ ๆนางก็มองเห็นเขาค่อย ๆ จางหายไป



หลังจากนั้นแค่ครู่เดียว เนี่ยลี่ก็ปรากฏต่อหน้าหลงยู่อิน เขาจับขาของนางไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกข้างจับที่ต้นขาของนาง แล้วก็ยกนางขึ้นไปบนอากาศ  จากนั้นก็ฟาดนางลงกับพื้นอย่างเลือดเย็น


*ตูม!*


เกิดหลุมขนาดใหญ่ที่ลานฝึกซ้อมทันที


หลงยู่อินรู้สึกมึนงงจากการถูกกระแทกกับพื้น  แต่ก่อนที่นางจะสามารถตอบสนองได้ เนี่ยลี่ก็ยกนางขึ้นไปและฟาดนางลงกับพื้นอีกครั้ง


*ตูม!* *ตูม!* *ตูม!*


เนี่ยลี่ฟาดนางลงไปอีกครั้ง อีกครั้ง และ อีกครั้ง ราวกับว่านางเป็นกระสอบทราย หลังจากที่ฟาดนางลงไปกับพื้นที่รอบ ๆ แล้ว เขาก็รวบรวมสมาธิจู่โจมนางอย่างรุนแรง



ช่างแตกต่างจากการโจมตีอันรวดเร็วราวกับพายุของหลงยู่อิน การโจมตีของนางนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ การโจมตีของเนี่ยลี่นั้นต่อเนื่อง และมุ่งเน้นไปยังเป้าหมายด้วยความชำนาญในทุกแง่มุม เขาคำนวนไว้แล้วว่าหลงยู่อินไม่อาจที่จะป้องกันรูปแบบการโจมตีของเขาได้


หลงยู่อินยังคงถูกฟาดลงที่พื้น เขาถูกโยนขึ้นไปในอากาศจากนั้นนางก็ถูกฟาดลงกับพื้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ด้วยสายเลือดมังกรที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของนาง ร่างกายของนางจึงแข็งแกร่งมาก ไม่ว่าเนี่ยลี่จะจู่โจมไปเท่าใด นางก็ได้รับบาดเจ็บแค่เล็กน้อยเท่านั้น


แต่ทว่าตั้งแต่ที่เนี่ยลี่เริ่มการโจมตี ของเขา หลงยู่อิน รู้สึกว่าเป็นการยากที่จะโต้กลับ


ทุกคนต่างก็งุนงงกันไปหมด



หลังจากที่หลงยู่อินปลดปล่อยขีดจำกัดสายเลือดมังกรของนาง นางควรจะเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบ แต่จากการโจมตีของเนี่ยลี่นั้น นางไม่อาจที่จะโต้กลับได้เลย หลังจากที่เนี่ยลี่ทำการพลิกแพลงการโจมตีจนไร้ข้อบกพร่อง ก็เท่ากับว่าเขาเป็นผู้ชนะแล้ว นอกจากนั้นจากการโจมตีของเขาหลงยู่อินก็ทะลวงการป้องกันของหลงยู่อินจนไม่อาจที่จะโต้กลับได้เลย


ทุกคนที่เฝ้ามองดูความแข็งแกร่งและความป่าเถื่อนของหลงยู่อิน แต่นางกลับพ่ายแพ้จนถึงจุดที่ว่าไม่อาจจะโต้กลับได้เลย  นี่มันอะไรกัน


ไม่มีใครที่สามารถอธิบายสิ่งที่อยู่ในความคิดของพวกเขาในตอนนี้ได้


*ตูม!*


หลงยู่อินถูกฟาดลงกับพื้นอีกครั้ง แม้ว่าการโจมตีของเนี่ยลี่นั้นไม่สามารถที่จะทะลวงผ่านร่างกายที่มีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ได้ แต่มันก็เริ่มที่จะส่งผล สร้างความเสียหายภายในให้แก่นาง  


ราวกับว่ากระดูกในร่างกายของนางถูกบดขยี้เป็นผุยผง นางเกิดความสับสนยิ่งนัก ทำได้เพียงจ้องมองไปยังบนเพดาน พยายามคิดให้ออกว่า เหตุใดกันนางถึงได้ด้อยกว่าเนี่ยลี่



โดยไม่คำนึงถึงการแข่งขันในครั้งนี้อีกต่อไป นางพ่ายแพ้อย่างหมดรูปต่อเนี่ยลี่
ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจของนาง หลั่งออกมาเป็นน้ำตาสองสาย



นางใช้เวลาหลายปีเพื่อที่จะแข็งแกร่งกว่าคนที่อายุเท่ากับนาง นางฝึกอย่างบ้าคลั่ง ทุ่มเททุกอย่างให้กับความแข็งแกร่ง แต่วันนี้ ร่างกายที่แข็งแกร่งของนาง พ่ายแพ้อย่างหมดรูป ทันใดนั้นนางก็รู้สึกอยากจะร้องไห้


กลับกลายเป็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่นางได้ทุ่มเทไป รวมถึงความภาคภูมิใจของนาง เป็นเพียงแค่ความว่างเปล่า!



 “สวรรค์และพื้นพิภพช่างกว้างใหญ่ยิ่งนัก ยังมียอดฝีมืออีกนับไม่ถ้วนที่เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้น นั่นเหรอที่เจ้าต้องการ ความหยิ่งทะนง และความภาคภูมิใจของเจ้า? หลงยู่อิน วันนี้ ข้าได้มอบบทเรียนเล็กน้อยให้แก่เจ้า เจ้าต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจตนเอง ถ้าไม่เช่นนั้นแม้ว่าข้าจะไม่ทำ สุดท้ายสักวันหนึ่งก็จะมีคนที่เข้ามาสั่งสอนเจ้าอยู่ดี!” เมื่อพูดจบ เนี่ยลี่อดไม่ได้ที่จะพูดอะไรมากกว่านี้ ในขณะที่เขาหันหลังกลับและเดินออกจากลานฝึก


หลงยู่อินลุกขึ้นนั่ง เช็ดน้ำตาที่เต็มอยู่บนใบหน้า นางเม้มริมฝีปากของนาง แล้วพูดว่า “เรื่องแรกข้ายอมรับความพ่ายแพ้ ในเมื่อข้าแพ้เจ้า อย่างที่ได้พูดไปก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเจ้าจะสั่งสิ่งใดก็ตาม ข้าจะปฏิบัติตามโดยไม่บิดพริ้ว!



เนี่ยลี่หยุดเดิน พร้อมกับพูดออกมาว่า “อยู่ห่าง ๆ ข้า ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!หลังพูดจบ เนี่ยลี่ก็เดินออกไป



หลังจากที่เนี่ยลี่เดินออกไป น้ำตาของหลงยู่อินก็ได้รินไหลออกมา จนบดบังการมองเห็นของนาง ทำให้นางเห็นเพียงแค่ภาพเบลอๆ เนี่ยลี่ไม่ได้ให้ความสนใจเลยแม้แต่น้อย 



ในสายตาของเนี่ยลี่นั้น นางมีค่าน้อยยิ่งกว่าเศษธุลี เป็นเรื่องที่น่าตลก ที่นางพยายามทำให้เห็นว่านางหยิ่งผยอง ทะนงตน และนางมีความภาคภูมิใจของนาง แต่ในสายตาของเนี่ยลี่นั้น นางไม่ได้มีสิ่งใดเลย...จบตอน


แปลโดย  นายมะพร้าว


เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง