test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

6 ก.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 289 การเผชิญหน้า!



หลงยู่อิน ตั้งใจเตะด้วยแรงทั้งหมดที่นางมีสามครั้งต่อเนื่องกัน  แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการเผยจุดอ่อนของนางออกมาด้วยเช่นกัน


เมื่อคนเราเตะ จะมีการออกแรงตรงส่วนน่องและปลายเท้า เนื่องจากมักจะฝึกซ้อมร่างกายในส่วนต่าง ๆ จึงเป็นการยากที่จะโจมตีพวกเขากลับในส่วนนี้ได้ ดังนั้นโคนขาด้านในจึงเป็นส่วนที่เป็นจุดอ่อน


เนี่ยลี่เพียงแค่ชกเบาๆไปที่ต้นขาด้านในของนาง เพียงเท่านี้ร่างกายของหลงยู่อินก็เกิดการเสียสมดุลและล้มลงในที่สุด แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่การชกเบา ๆ แต่ก็ส่งผลกระทบกับร่างกายของนางโดยตรง


หลงยู่อินส่งเสียงร้องขณะที่นางล้มลงไปกับพื้น พร้อมกับใบหน้าที่ซีดขาว อาการปวดและชาตรงโคนขาด้านในของนาง ทำให้นางไม่อาจที่จะลุกยืนได้ในทันที นางรู้สึกอับอายจากการจู่โจมของเนี่ยลี่ แต่นางก็แปลกใจเป็นอันมาก ด้วยความจริงที่ว่านางนั้นแข็งแกร่งกว่าเนี่ยลี่ และเหตุใดกันนางถึงได้บาดเจ็บหนักจากการต่อยด้วยหมัดเบา ๆ เพียงแค่นั้น


นางคือผู้มีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ หมัดของคนธรรมดาไม่ควรที่จะสร้างความเสียหายต่อนางได้


แต่ถึงอย่างไรความแข็งแกร่งของเนี่ยลี่ ก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของนางนั้นลุกโชนขึ้นมากขึ้น นางคือหลงยู่อิน นางไม่มีทางที่จะยอมแพ้เพียงเท่านี้ หลังจากที่นางล้มลง นางได้ลุกยืนขึ้นอีกครั้ง และสบัดขาเตะแรงขึ้นกว่าเดิมไปยังเนี่ยลี่


เนี่ยลี่สัมผัสได้ว่า หลงยู่อินโจมตีมาหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมและรู้เหมือนว่าจะจะมีความแค้นรวมอยู่ในการโจมตีครั้งนี้ด้วย ผู้จริงๆคนนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ควรจะหยุด นางคิดจริงๆเหรอว่า เขาจะไม่สามารถโจมตีนางกลับได้ เพราะเขาจะไม่สามารถรับการโจมตีที่หนักหน่วงนี้ได้งั้นเหรอ?


ในตอนนี้ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตกใจ และมองดูการต่อสู้ของเนี่ยลี่และหลงยู่อิน หลงยู่อินคือผู้หนึ่งที่มีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ คนคนที่มองดูอยู่ แต่เดิมพวกเขาคิดว่าเนี่ยลี่คงจะเป็นฝ่ายที่ถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว แต่กลายเป็นว่าในการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าเนี่ยลี่มีการใช้เล่ห์เหลี่ยม ทำให้ดูเหมือนว่าหลงยู่อินได้รับความเสียหายจากการโจมตีมากกว่า


เรื่องนี้มันน่าตกใจมากเกินไปแล้ว!


ลืมเรื่องการชนะหลงยู่อินบนศิลาอันดับจิตวิญญาณแห่งแสงไปได้เลย ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งทางด้านกายภาพมากที่สุด แต่เนี่ยลี่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าในแง่อื่นๆ ความสามารถของเขานั้นเรียกได้ว่าอยู่ในขอบเขตที่ท้าทายสวรรค์ได้ (ตารางที่เคยแปะไว้ เกี่ยวกับการทดสอบรากวิญญาณ) เขายังจะมองเห็นใครเป็นคู่แข่งได้อีกหรือ?


แต่ถึงอย่างไร อาจารย์ชิหลิง เห็นว่าความแข็งแกร่งด้านกายภาพของเนี่ยลี่นั้นยังด้อยกว่าหลงยู่อิน แต่เนี่ยลี่นั้นเข้าถึงเส้นทางแห่งการต่อสู้ได้ลึกล้ำกว่าหลงยู่อิน เนี่ยลี่นั้นรู้จักใช้ความแข็งแกร่งของตัวเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยการใช้หลักการ อ่อนสยบแข็ง


หลงยู่อินโจมตีอย่างรวดเร็วและสร้างความกดดันอย่างหนักให้แก่เนี่ยลี่ แต่ถึงอย่างไรนางเองก็เข้าถึงในเส้นทางแห่งการต่อสู้ นางมีการจัดรูปแบบการต่อสู้ของนางใหม่ ทำให้สามารถรับมือเนี่ยลี่ได้ดีขึ้นเล็กน้อย หลงยู่อินยังคงจู่โจมอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วยิ่งขึ้นจนมองแทบไม่ทัน


เนี่ยลี่หลี่ตาลงเล็กน้อย เขาถอยหลังออกมาโดยไม่ได้ทำอะไร จนกระทั้งหลงยู่อินตั้งท่าที่จะเปลี่ยนการจู่โจม ทันใดนั้นเข้าก็พุ่งไปทางด้านขวาแล้วจับขา(น่อง)ของหลงยู่อินไว้


หลงยู่อินพยายามที่จะดึงกลับมา แต่นางช้าเกินไปแล้ว และเมื่อถูกเนี่ยลี่จับไว้ นางก็ไม่อาจที่จะดึงออกไปได้แล้ว


 “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!” หลงยู่อินเอ่ยด้วยความอับอาย “ถ้าไม่เช่นนั้นอย่าได้มาตำหนิข้าที่ทำอะไรรุนแรงนะ!


ตั้งแต่ที่นางรู้ว่านี่เป็นเพียงแค่การซ้อมประลอง หลงยู่อิน จึงยังไม่ได้ใช้พลังแห่งสายเลือดมังกร เดิมทีนางคิดว่านางจะสามารถเอาชนะเนี่ยลี่ได้โดยที่ไม่ต้องใช้พลังแห่งสายเลือดมังกร แต่ทว่า ความแข่งแกร่งของเขานั้น เกินกว่าที่นางจินตนาการไว้ ในขณะที่พวกเขาปะทะกัน นางรับรู้ได้ถึงความพ่ายแพ้เล็กน้อย แต่ในตอนนี้ เขากำลังจับขาของนางอยู่


“หืม ให้ปล่อยเจ้างั้นเหรอ? ทำไมข้าต้องทำเช่นนั้นด้วย?ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นแข็งแกร่งมากมิใช่เหรอ?” ความโกรธของเนี่ยลี่นั้นมิได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแค่ว่า ไม่ยอมปล่อยนางเท่านั้น เขายังจับขาของหลงยู่อินนั้นยกสูงขึ้น


    “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ให้เจ้ารอดกลับไปแน่!” ขาของหลงยู่อิน ถูกยกสูงขึ้นจนแทบจะสัมผัสกับหน้าอกของนาง เป็นการบังคับให้นางกระโดดถอยหลัง ในใจของนางนั้นสั่นสะเทอนและเต็มไปด้วยความอับอาย ใบหน้าของนาง ใบหน้าของนางดูซีดลงเล็กน้อยในขณะที่ทุกคนจ้องมองอยู่


        “หลงยู่อิน เจ้าคิดเหรอว่า สายเลือดมังของเจ้านั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก? จริง ๆ แล้วมันก็แค่พอใช้ได้ เจ้ายังมีฝีมืออะไรที่ซ่อนไว้อยู่อีก? ทำไมไม่แสดงมันออกมาให้หมด ให้ข้ารู้ถึงความสามารถทั้งหมดที่เจ้ามีอยู่” เนี่ยลี่ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับใช้มือขวาสกัดที่ จุดเสียเว่ย [穴位]ที่ขาของนาง เขาจับส่วนที่เป็นจุดอ่อนของนาง ทำให้นางไม่อาจที่จะกระโดดถอยหลังไปได้


หลงยู่อินพยายามที่จะโต้กลับแต่เนี่ยลี่นั้นเข้ามาใกล้นางมากเกินไป จนไม่อาจที่จะโจมตีกลับไปได้


ใบหน้าของหลงยู่อินดูซีดลงนางกัดริมฝีปากของตัวเอง หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเนี่ยลี่ นางพยายามที่จะดึงขาของนางกลับมาอีกครั้ง แต่ไม่ไม่สำเร็จ


การต่อสู้กับหลงยู่อินไม่ได้ทำให้เนี่ยลี่ใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย จากชีวิตก่อนหน้าของเขา ทำให้เขาตระหนักได้ว่าตัวตนที่แท้จริงของนางเป็นเช่นใด เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ เมื่อเนี่ยลี่เดินออกมาจากด่านจิตวิญญาณแห่งแสง หลงยู่อินก็ได้ส่งคนจากตระกูลของนางมาจัดการกับเขา


ผู้หญิงอย่างหลงยู่อิน ต้องเจอแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน เขาจะจัดการนางให้พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง และจะทำให้นางจมอยู่กับความหวาดกลัว นี่เป็นหนทางเดียว ที่จะทำให้หลงยู่อินไม่อาจที่จะเป็นภัยคุกคามอาจารย์ของเขาได้อีกต่อไป


เนี่ยลี่คิดว่า แน่นอนว่าเขาจะไม่อ่อนโยนเมื่อต้องเผชิญกับศัตรู เขาจะทำหลงยู่อินรู้สึกหวาดกลัว เสียจนไม่กล้าที่จะยโสโอหังอีกต่อไป


เนี่ยลี่ขยับหน้าของเขาไปใกล้ ๆหูของหลงยู่อินแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา พร้อมกับพูดว่า “เจ้าเป็นเพียงแค่ขยะที่ดีแต่ใช้อิธิพลของตระกูลเจ้า ถ้าหากไม่มีตระกูลเจ้า เจ้าก็ไม่มีอะไรเลย สายเลือดมังกรแล้วเป็นไง? มันคงจะเป็นเรื่องตลกไม่น้อย ถ้าหากเจ้าคิดว่ามันสำคัญนัก ”


    ดวงตาของหลงยู่อินมีประกายของหยดน้ำตา เนี่ยลี่ทำให้นางอับอายต่อหน้าคนจำนวนมาก นางจ้องมองเขา นางไม่เคยรู้สึกอัปยศเช่นนี้มาก่อน


     “เนี่ยลี่ เจ้าทำเกินไปแล้ว!” หลงยู่อิน ระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมา  ขาอีกข้างของนางยกขึ้นแล้วรัดคอเนี่ยลี่ด้วยการบิด 360 องศาทำให้เนี่ยลี่ลงไปอยู่บนพื้น


เนี่ยลี่ไม่คิดมาก่อนเลยว่า หลงยู่อิน จะสามารถปล่อยพลังงานที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ออกมาได้ เขาพยายามที่จะหนีออกไปจากขาของนางที่รัดคออยู่ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ตัวเลือกเดียวในตอนนี้คือการโจมตีกลับเท่านั้น


*ตุบ!*


เนี่ยลี่ถูกฟาดลงบนพื้นอย่างรุนแรง แม้ว่าคอของเขาจะยังถูกหนีบอยู่ เขาทำการพลิกตัว ตรึงหลงยู่อินให้อยู่ใต้ตัวเขาจากนั้นก็ทำการจับคอของนางไว้


พวกเขาทั้งคู่ทำการจับล๊อคกันอยู่ในตำแหน่งที่แปลกประหลาด หลงยู่อินใช้ขาในการรัดคอของเนี่ยลี่ แต่ในขณะเดียวกัน นางถูกตรึงลงกับพื้นจากฝีมือของเนี่ยลี่ ร่างกายของนางโค้งงอ และคอของนางถูกจับด้วยมือของเนี่ยลี่ ทุกคนมองดูแล้วรู้สึกราวกับว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่โง่เขลา [สำนวนจีนหมายถึง ไม่มีฝ่ายใดที่ได้ประโยชน์ เจ็บตัวกันทั้งสองฝ่าย]


ลู่เพียวและกู้เบ่ย ก็ตกตะลึงเช่นกัน นี่พวกเขากำลังทำอะไรกัน มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ พวกเขาน่าจะ...


พวกผู้หญิงในชั้นเรียนคนอื่น ๆกรีดร้องออกมา ด้วยใบหน้าที่แดง  เนี่ยลี่กับหลงยู่อิน ท่าทางของพวกเขาชวนให้คิดลึกอยู่ไม่น้อย


เนี่ยลี่พูดอย่างเย็นชา มือของเขาค่อย ๆ เพิ่มแรงไปทีละนิดที่คอของหลงยู่อิน “ปล่อยข้าซะ ถ้าไม่อย่างนั้น ข้าจะฆ่าเจ้า!


ใบหน้าของหลงยู่อินซีดลงเล็กน้อย แต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ นางจ้องหน้าเนี่ยลี่ พร้อมกับน้ำตาที่อยู่ในดวงตาของนาง “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะลากเจ้าไปกับข้าด้วย!


เนี่ยลี่ขมึงตาพร้อมกับสาปแช่งอย่างเย็นชา “เจ้ามันเป็นผู้หญิงบ้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” เขารังเกียจหลงยู่อินที่ชอบมาวุ่นวายกับเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจในเรื่องความแค้นในอดีตชาติ  แต่ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ก็มาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง และอีกครั้ง เอาแต่สร้างปัญหาให้กับเขาไม่จบสิ้น เนี่ยลี่จึงค่อนข้างที่จะโกรธมาก


เนี่ยลี่ เริ่มรู้สึกว่าด้วยการรัดของหลงยู่อินทำให้เขาหายใจไม่ออก ดังนั้นเขากดทับนางให้แรงยิ่งขึ้น


     “ปล่อยข้าซะ!” เนี่ยลี่ ตะโกนออกมาด้วยหน้าแดงก่ำ เขาไม่ต้องการที่จะตายไปพร้อมกับหญิงบ้าคนนี้ นอกจากนี้เขายังไม่อาจที่จะสังหารหลงยู่อินในตอนนี้ เนื่องจากในตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไปที่จะรับมือกับตระกูลผนึกมังกร


ใบหน้าของหลงยู่อินซีดลงขณะที่นางไอ นางค่อยสงบอารมณ์โกรธแค้นลง และค่อย ๆลดแรงรัดที่ขาของนาง “เจ้าต้องปล่อยมือของเจ้าก่อน!


เนี่ยลี่เอามือซ้ายของเขาตีไปที่ก้นของนางจนได้ยินเสียงดังชัดเจน “ถ้าหากเจ้าไม่ยอมปล่อย อย่ามาหาว่าข้าหยาบคายหล่ะ!


หลงยู่อินหยุดชั่วครู่ นางรู้สึกว่าที่ก้นของนางเป็นรอยแดง ใบหน้าของนางแดงก่ำ นางตะโกนด้วยเสียงที่สั่นสะท้านว่า “เนี่ยลี่ เจ้ากล้าลบหลู่ข้า!


       “อะไรกัน ถ้าหากข้าลบหลู่เจ้าตรงไหนกัน ปล่อยข้าได้แล้ว ถ้าหากเจ้าไม่ปล่อยข้า ขอให้เจ้าเชื่อคำพูดข้าไว้เลย ข้าจะฉีกเสื้อผ้าเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ ให้ทุกคนดูเลยดีไหม” เนี่ยลี่ตะคอกอย่างเย็นชา


     “เจ้า...” เสียงของหลงยู่อินสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำพูดอันเย็นชาของเนี่ยลี่  นางรู้สึกกลัว กลัวว่าเนี่ยลี่จะฉ๊กเสื้อผ้าของนางจริงๆ แล้วนางคงไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับผู้ใดต่อไปอีกในชีวิต และถ้าเป็นเช่นนั้น นางคงต้องฆ่าตัวตายเป็นแน่ ในที่สุดนางก็คลายขาที่รัดคอเนี่ยลี่อยู่ และปล่อยเขาออกมา


เนี่ยลี่ก็ได้ปล่อยมือของเขา เขาปล่อยมือพร้อมกับสำลัก ในตอนนี้เขาคงไม่ต้องการที่จะไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงประชิดตัวกับนางอีก


ในขณะที่เนี่ยลี่ปล่อยมือของเขา ทันใดนั้นหลงยู่อินก็เข้ามาต่อย และ เตะที่หน้าอกของเขา เนี่ยลี่ไม่ทันที่จะป้องกัน ด้วยแรงเตะนั้นทำเขาลอยไปชนกับที่กั้นอย่างรุนแรง เนี่ยลี่ได้รู้สึกถึงรสชาดเลือดในปาก เขาอาเจียนเลือดออกมา


เนี่ยลี่ไม่เคยคิดเลยว่า หลงยู่อิน จะใช้วิธีลอบโจมตีเขา!


     “เจ้าสมควรที่จะได้รับมัน!” ดวงตาของหลงยู่อินเต็มไปด้วยน้ำตา นางต้องได้รับความอับอายด้วยน้ำมือของเนี่ยลี่ ต่อหน้าคนจำนวนมาก นางเกลียดเขายิ่งนัก

พลังและเลือดได้โหมกระหน่ำอยู่ในร่างกายของเนี่ยลี่ เมื่อเขาเงยหน้ามองไปยังหลงยู่อิน เขาแสดงออกราวกับน้ำแข็ง ดูไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิง อันที่จริงเขาไม่ควรที่จะคิดว่าการจัดการกับหลงยู่อินเป็นเรื่องที่ง่าย อะไรที่คิดว่าง่าย ผู้หญิงก็จะโต้กลบมาอย่างรุนแรง


ในใจของหลงยู่อินนั้น กลัวจนตัวสั่นเมื่อเห็นเนี่ยลี่เย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง และมองดูนางราวกับซากศพ นางคิดได้ว่า นางได้กระทำผิดไปที่เตะใส่เนี่ยลี่ หลังจากที่เขาได้ปล่อยนางแล้ว แต่ถึงอย่างไรที่เนี่ยลี่ทำกับนางก็ต่ำช้าเกินไป แล้วทำไมนางถึงจะเอาคืนไม่ได้?


หลงยู่อินกำหมัดทั้งสองข้างจนแน่น  ทั้งตอนที่ด่านจิตวิญญาณแห่งแสง และเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทั้งสองเหตุการณ์เป็นความอับอายที่สุดในชีวิตของนาง!


ถึงจะอย่างไร นางจะต้องได้รับการชดใช้จากเรื่องที่เกิดขึ้น


เนี่ยลี่จับที่หน้าอกของเขาพร้อมกับลุกขึ้น มีประกายที่เย็นยะเยือกในดวงตาของเขา ที่กั้นได้ถูกย้ายออกไปแล้ว เนี่ยลี่เดินผ่านหลงยู่อิน โดยที่ไม่สนใจนางแม้แต่น้อย เขาเดินไปทางลู่เพียวและกู้เบ่ย จากนี้ไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะไม่คิดว่า สามารถจัดการกับหลงยู่อินได้โดยง่ายอีก



หลงยู่อินเปิดปากของนาง น้องต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่าง  แต่ท้ายที่สุดนางก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไป นางไม่รู้ว่าทำไม แต่นางรู้สึกหวาดกลัวกับความเย็นชาของเนี่ยลี่..จบตอน


แปลโดย  นายมะพร้าว






เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง