test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

18 มิ.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 268 อิ้งเอ๋อ (น้องอิ้ง)



เซี่ยวหยู่ไม่ได้สนใจที่พวกเด็กนักเรียนจับกลุ่มพูดคุยกัน เขายังคงเดินนำเนี่ยลี่ กับ ลู่เพียว ไปตามเส้นทางเล็กๆ ที่มีสิ่งก่อสร้างอยู่อย่างหนาแน่น ในที่แห่งนี้มีลานกว้างอยู่หลายแห่ง และเซี่ยวหยู่เดินเข้าไปในลานกว้างแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ



        “ผู้ที่อาศัยอยู่รอบๆบริเวณนี้ล้วนเป็นเหล่าอัจฉริยะของเขตตะวันตก จะเป็นการดีกว่า ถ้าหากพวกเจ้าไม่ไปตอแยกับพวกเขา คนที่มีความสามารถที่นี่ ทุกคนล้วนมีผู้หนุนหลัง” เซี่ยวหยู่เตือน ทั้ง ๆ ที่ไม่มั่นใจว่าพวกเขาจะเชื่อฟัง “พวกเจ้าควรจะบ่มเพาะพลังอยู่ที่นี่”



เนี่ยลี่ชะโงกมองพื้นที่โดยรอบ และเห็นว่ามีอาคาร 2 หลังอยู่ในพื้นที่สวนของเซี่ยวหยู่ เนี่ยลี่กับลู่เพียว จะต้องพักอยู่ในอาคารหนึ่งในนั้น ที่อยู่ถัดไปจากอาคารที่เซี่ยวหยู่พักอยู่



เซี่ยวหยู่มองไปที่เนี่ยลี่แล้วพูดว่า “ถ้าไม่ได้รับคำแนะนำจากข้า อย่าเดินไปที่ไหนโดยไม่จำเป็น และพวกเจ้าห้ามเข้ามาที่ห้องของข้าโดยเด็ดขาด”



เมื่อคิดดูแล้ว เซี่ยวหยู่ก็ยังกังวลเกี่ยวกับเนี่ยลี่เป็นอย่างมาก



“ก็ได้” เนี่ยลี่ยักไหล่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเซี่ยวหยู่เท่าไหร่นัก



เนี่ยลี่กับลู่เพียวเดินไปรอบๆลานกว้าง สภาพแวดล้อมของลานกว้างก็ค่อนข้างดี เต็มไปด้วยเสียงนกร้อง และกลิ่นหอมของดอกไม้ นอกจากนี้ยังมีภูเขาจำลองเล็กๆ ที่มีน้ำตกไหลออกมาด้วย พวกเขาสองคนค่อนข้างพอใจกับที่แห่งนี้ของเซี่ยวหยู่ เขาคงต้องจ่ายเงินเป็นจำนวนไม่น้อยแน่ ๆ สำหรับเรื่องนี้



                 “ข้ามีของขวัญจะให้กับพวกเจ้าเป็น ศิลาจิตวิญญาณ 2 ก้อน พวกเจ้าควรจะก้าวไปข้างหน้าแล้วเริ่มการบ่มเพาะพลังได้แล้ว ”  หลังเซี่ยวหยู่พูดจบเขาก็ส่ง ศิลาจิตวิญญาณ ให้กับเนี่ยลี่ และลู่เพียว และพูดต่ออีกว่า “ข้าจะออกไปข้างนอก เพื่อจัดการเกี่ยวกับการลงทะเบียนของพวกเจ้า”



หลังจากเอ่ยคำลากับเนี่ยลี่และลู่เพียว เซี่ยวหยู่ก็เดินออกไป



เนี่ยลี่ถือศิลาจิตวิญญาณออกมาและนั่งขัดสมาธิ จากนั้นก็เริ่มบ่มเพาะพลังโดยใช้ศิลาจิตวิญญาณ ยู่หยานบินออกมาจากแขนเสื้อของเนี่ยลี่ พร้อมกับเสียง ฟู่ววว (ถอนหายใจ)



            “ข้าอึดอัดแทบตายเลยรู้ไหม” ยู่หยานพูดเสียงเศร้าๆ นับตั้งแต่ที่พวกเขามาถึงอาณาจักรซากมังกร นางต้องซ่อนตัวอยู่ในแขนเสื้อของเนี่ยลี่ แม้แต่ตัวนางเองก็รู้ดีว่าไม่อาจที่จะหลบซ่อนเช่นนี้ได้ตลอดไป จริงๆแล้วนางเองก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจอะไรมากนัก เนี่องจากนักเรียนหลายคนของสถาบันวิญญาณฟ้าก็นำสัตว์เลี้ยงติดตัวมาด้วย ดังนั้นคนในอาณาจักรซากมังกรอาจจะมองว่านางเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงก็ได้




ส่วนจินตานนั้น ก่อนที่จะเข้ามายังอาณาจักรซากมังกร เนี่ยลี่ได้ เอามันใส่ไว้ในกระเป๋า ภายในกระเป๋านี้เหมือนว่าเจ้าหนูน้อยนี่จะเข้าสู่ภาวะจำศีล ตัวของมันหดเล็กลงจนเหลือขนาดเท่ากำปั้น ดังนั้นตัวมันจึงไม่ค่อยเป็นที่สนใจนักเมื่อนำเข้ามาข้างในนี้



เนื่องจากมันยังตัวเล็กอยู่ เนี่ยลี่ยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการอย่างไรกับมัน แต่ว่าตั้งแต่ที่มันนอนหลับตามธรรมชาติ เนี่ยลี่จึงคลายความกังวลไป



 “มีผู้เยี่ยมยุทธมากมายจริงๆในอาณาจักรซากมังกร” ยู่หยานถอนหายใจ ระหว่างทางนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่แข็งแกร่ง ทำให้นางประหลาดใจเป็นอย่างมาก เกือบทุกคนที่อยู่ในอาณาจักรซากมังกรจะเป็นผู้เยี่ยมยุทธที่มีฝีมือในแต่ละด้าน


 “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว โลกใบเล็กของพวกเรานั้น มันเล็กมาเมื่อเทียบกับอาณาจักรซากมังกร” เนี่ยลี่ยิ้ม ตลอดชีวิตของนาง ยู่หยานอยู่แต่ในโลกใบเล็กเท่านั้น จึงเป็นธรรมดาที่นางจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาณาจักรซากมังกร



ยู่หยานรู้สึกกดดันมาก  แต่เดิมในโลกใบเล็กนั้น แม้ว่านางจะไม่มีความแข็งแกร่งของเทพวิญญาณ แต่อย่างน้อยที่สุดนางก็ยังอยู่ในจุดสูงสุดของระดับตำนาน ดังนั้นด้วยพลังของนางจึงสามารถจัดการกับศัตรูของนางได้ แต่นับจากที่เข้ามาในอาณาจักรซากมังกร นางได้ตระหนักโดยทันทีว่า นางนั้นไม่ได้มีอะไรเลย



แม้ว่าเนี่ยลี่ต้องการที่จะมอบเทคนิคการบ่มเพาะพลังให้แก่ยู่หยาน แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้ เพราะนางไม่ได้เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปลักษณ์ทั่วไป เขาทำได้เพียงแค่หวังว่า ยู่หยานจะบรรลุถึงความเข้าใจอย่างถ่องแท้(รู้แจ้ง)ในตัวของนางเอง อย่างไรก็ตามเนี่ยลี่สัมผัสได้ว่า เปลวไฟแห่งชีวิตของนางมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เป็นไปได้ว่าในร่างกายของนางอาจจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ดังนั้นการบ่มเพาะพลังของนางอาจจะมีความแต่งต่างกันโดยธรรมชาติ



“เนี่ยลี่ ในตอนนี้ข้าอยากจะทำการบ่มเพาะพลัง กลิ่นอายที่ห้อมล้อมอยู่ในอาณาจักรซากมังกรแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับโลกใบเล็กของพวกเรา แต่ข้านั้นยังไม่รู้วิธีที่จะดูดซับมัน”



ยู่หยานลอยอยู่ในอากาศขณะที่นางกำลังบ่มเพาะพลังอย่างเงียบ ๆ นางหลับตาลงและเริ่มมีเปลวไฟหมุนอยู่รอบ ๆ ตัวของนาง ตอนนี้นางยังคงสับสน รูปแบบของพลังทำให้นางมึนงงอยู่บ้าง



เนี่ยลี่นำศิลาจิตวิญญาณของเขาออกมา เขาต้องการใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดในการบ่มเพาะพลัง เขามีเป้าหมายที่จะทะลวงผ่านระดับชะตาสวรรค์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้



เนี่ยลี่ค่อยๆเพิ่มระดับขอบเขตวิญญาณของเขา แล้วค่อยๆดูดซับพลังจากศิลาจิตวิญญาณ และค่อยๆปรับแต่งให้เข้ากับร่างกายของเขา พลังงานอันยิ่งใหญ่ค่อยๆแผ่ซ่านเข้าไปในร่างกายของเขา ก่อนหน้านี้พลังของเขาหยุดอยู่แค่ในโลกใบเล็ก แต่ในตอนนี้เขาสามารถที่จะดูดซับพลังสวรรค์ได้แล้ว



เนื่องจากเนี่ยลี่บ่มเพาะพลังด้วยเทคนิค เทพวิถีฟ้า เขารู้สึกได้ว่าพลังงานสวรรค์ค่อยๆไหลผ่านไปยังจุดต่าง ๆ ของร่างกาย และทำการสร้างกล้ามเนื้อ ขึ้นอย่างช้า ๆ  ทั่วทุกรูขุมขนของเขากรีดร้องด้วยความยินดี



เช่นเดียวกับพลังจากศิลาจิตวิญญาณที่ค่อย ๆ เริ่มแสดงผลออกมา เนี่ยลี่ตระหนักได้เลยว่า เขากำลังดูดซับพลังงานสวรรค์ออกมาจนเหือดแห้ง



เมื่อรับรู้ได้ว่าศิลาจิตวิญญาณนั้นว่างเปล่าแล้ว เนี่ยลี่ลิ้มอย่างขมขื่น เนี่ยงการเขาบ่มเพาะพลังด้วยเทคนิคเทพวิถีฟ้า ความจุของขอบเขตวิญญาณของเขานั้นจึงกว้างใหญ่จนน่าตกใจ ศิลาจิตวิญญาณก้อนเดียวนั้นไม่เพียงพอสำหรับเขา เขารู้สึกเหมือนกับว่าอาหารไม่พอที่จะทาน และก่อนที่จะเติมอาหารกลับถูกขัดจังหวะเสียก่อน



 “ข้าจะต้องหาวิธีที่จะได้รับศิลาจิตวิญญาณมากกว่านี้” เนี่ยลี่คิดในใจ ถ้าหากเขามีศิลาจิตวิญญาณมากพอ ด้วยความสามารถของเขาที่รากวิญญาณฟ้าระดับแปด และความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในการบ่มเพาะพลัง เขาสามารถก้าวเข้าสู่ระดับชะตาสวรรค์อย่างรวดเร็ว ถ้าหากว่ามีศิลาจิตวิญญาณอย่างเพียงพอ



หลังจากที่เข้ามาอาณาจักรซากมังกร เขาจะต้องข่มจอมมารให้หางจุกตูด ด้วยการบ่มเพาะพลังของเขาให้ได้
ขณะที่เนี่ยลี่และลู่เพียว กำลังทำการบ่มเพาะพลังอยู่นั้น มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น



เป็นเสียงเสียงที่หวานใสและกังวาลชัดเจน “ท่านพี่เซี่ยวหยู่ ท่านอยู่ไหม”
เสียงอันนุ่มนวลน้ำทำให้กระดูกอ่อนไหวหมดแรงเลยทีเดียว



เมื่อได้ยินเสียงข้างนอก ลู่เพียวก็ลืมตาขึ้น พร้อมเผยร้อยยิ้มที่ชั่วร้ายที่มุมปากของเขา เขาหันไปหาเนี่ยลี่พร้อมกับพูดว่า “เนี่ยลี่ นี่อาจจะเป็นคนรักของเซี่ยวหยู่ก็ได้นะ?



“เซี่ยวหยู่ไม่ได้อยู่ที่นี่” เนี่ยลี่ตะโกนตอบไปข้างนอก เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ลู่เพียวเจ้ามันปากเสียเกินไปแล้วนะ



“หืม?” เสียงข้างนอกรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในขณะที่ประตูถูกเปิดออก



สาวสวยที่ยืนอยู่ตรงประตู อายุประมาณ 16 หรือ 17 ปี นางสวมชุดผ้าไหมสีเหลืองและมีผิวที่ขาวราวไข่มุก ดวงตาสว่างสไวราวกับน้ำพุ  ขณะที่นางขยับตัว ผู้หญิงคนนี้งดงามราวกับไข่มุก เปร่งประกายเรืองรองราวกับหยก คิ้วของนางแสดงให้เห็นถึงความฉลาดปราดเปรื่องทำให้น่าประทับใจยิ่งนัก



หญิงสาวมองเนี่ยลี่และลู่เพียวด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ท่านพี่เซี่ยวหยู่ไม่อยู่แถวนี้เหรอ แล้วพวกท่านเป็นใครกัน?



เนี่ยลี่มองไปทางหญิงสาวพร้อมกับพูดว่า “พวกเราเป็นเพื่อนของเซี่ยวหยู่ เขาเพิ่งจะออกไปเมื่อครู่นี้เอง ข้าขอถามได้ไหม ท่านมาหาเขาด้วยเหตุใดกัน?



ลู่เพียวมองงงๆ ขณะที่เขามองไปยังหญิงสาว ช่วยไม่ได้ที่เขาจะต้องบันทึกความเจ็บปวดลงไปในใจ คนรักของเซี่ยวหยู่เป็นหญิงสาวที่งดงามมาก ในหมู่สาว ๆ ที่เขาเคยพบเจอมาก่อน นางเป็นรองเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเอียจื้ออวิ้นและเซี่ยวหนิงเอ๋อ



“อ๋อไม่มีอะไรมากหรอก ข้าได้ข่าวว่าเขากลับมาแล้ว ข้าจึงมาเพื่อที่จะทักทายเขาเท่านั้น ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมาพบพวกท่านทั้งสอง ท่านเป็นนักเรียนใหม่ของปีนี้ใช่ไหม?” หญิงสาวถามในขณะที่นางกระพริบตา



“ใช่แล้ว” ลู่เพียว พยักหน้าตอบทันที



“งั้นเหรอ ข้านั้นมีนามว่า หวงอิ้ง ข้ากับท่านพี่เซี่ยวหยู่ เป็น...เพื่อนกัน” ร่องรอยสีแดงระเรื่อปรากฏบนใบหน้าของนาง
จากที่ได้เห็นเนี่ยลี่ก็เข้าใจได้ในทันที หญิงสาวผู้นี้แอบชอบเซี่ยวหยู่ อยู่



                “เจ้าต้องการที่จะรอให้เขากลับมาหรือไม่ หรือว่า...”  เนี่ยลี่สอบถาม
หวงอิ้งครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบกลับมาว่า “ข้าขอรออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน”
นางนั่งรอได้ครู่หนึ่ง ก็มีชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีขาวเดินเข้ามาข้างใน เมื่อได้เห็น หวงอิ้ง ก็ทำหน้าเคร่งขรึมจากนั้นก็พูดออกมาว่า “น้องอิ้ง เจ้ามาอยู่ที่นี่เอง หลังจากที่ได้ข่าวว่าเซี่ยวหยู่กลับมาแล้ว เข้าเดาได้เลยว่า เจ้าจะต้องมาอยู่ที่นี่ ”




“เอี๋ยนห่าว ทำไมเจ้าต้องมาห่วงข้าด้วย” หวงอิ้ง บุ้ยปากด้วยความไม่พอใจ



 “หวงอิ้ง เซี่ยวหยู่มีอะไรดีนัก เจ้าถึงได้คิดถึงแต่เขา” เอี๋ยนห่าวพูดด้วยความไม่พอใจ ในแง่ของชาติกำเนิดนั้น เขาก็เหนือกว่าเซี่ยวหยู่มากนัก ส่วนเรื่องหน้าตา...ใช่ เขายอมรับว่าเซี่ยวหยู่หน้าตาดีกว่าเขา แต่ก็ไม่ได้จะหล่อเหลามากกว่ากันจนห่างไกลนัก



 “ความสุขของข้า ข้าพอใจที่จะทำ ทำไมเจ้าต้องสนใจด้วย?” หวงอิ้ง พ่นลมหายใจใส่ ดูเหมือนว่านางจะไม่ชอบ เอี๋ยนห่าว



เอี๋ยนห่าวกวาดสายตาจ้องมองเนี่ยลี่และลู่เพียวอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “เจ้าสองคนคืออัจฉริยะที่มาจากโลกใบเล็กงั้นเหรอ? ที่มีรากวิญญาณฟ้าระดับแปด กับรากวิญญาณฟ้าระดับห้า”



เนี่ยลี่เหลือบมองไปที่เอี๋ยนห่าว แต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามของเขา ส่วนลู่เพียวก็เบื่อและรู้สึกรำคาญที่จะตอบคำถาม



 “ข้าถามเจ้าอยู่นะ!” เอี๋ยนห่าว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับขมวดคิ้วของเขา



เนี่ยลี่ตอบกลับด้วยความเย็นชาใส่เอี๋ยนห่าวเช่นกัน “ดูเหมือนว่าจะไม่มีความจำเป็น ที่ข้าจะต้องตอบเจ้า”



เอี๋ยนห่าวนั้นพูดจาเอาแต่ใจ ยกตนข่มท่านตั้งแต่ที่บุกเข้ามาในห้อง ทำให้เนี่ยลี่รู้สึกไม่ค่อยพอใจ



                  “เจ้าเด้กเหลือขอ เจ้ารู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร? อย่าคิดว่าเจ้าจะสามารถอวดดีได้ในสถาบันวิญญาณฟ้า เพียงเพราะเจ้ามีรากวิญญาณฟ้านะ อย่างแรกที่เจ้าควรจะรู้คือใครที่เป็นใหญ่ในสถานที่แห่งนี้ ข้าเคยเห็นมานักต่อนักแล้วพวกอัจฉริยะที่มีรากวิญญาณฟ้า เพราะมีอยู่ที่นี่เต็มไปหมด แต่ก่อนที่เจ้าจะละลวงผ่านระดับชะตาสวรรค์ เรียกได้ว่าเจ้านั้นก็ไม่มีอะไรเลย”  เอี๋ยนห่าว ปล่อยกลิ่นอายที่แข็งแกร่งออกมา เขาใช้กลิ่นอายนี้ข่มขู่เนี่ยลี่และลู่เพียว



ในตอนนี้ เอี๋ยนห่าว นั้นไปถึงขั้นผู้เยี่ยมยุทธระดับชะตาสวรรค์แล้ว ทำให้เนี่ยลี่และลู่เพียวรู้สึกถึงแรงกดดัน



แต่ถึงอย่างไร เอี๋ยนห่าว ได้ยับยั้งกลิ่นอายพลังของเขา เขาเองก็ไม่ได้กล้าที่จะกำแหงนักในสถาบันวิญญาณฟ้า ถ้าหากเขาสังหารใครสักคนในสถาบันวิญญาณฟ้า แม้แต่ตระกูลของเขาก็ไม่อาจที่จะคุ้มครองเขาได้



เนี่ยลี่จ้องมองเอี๋ยนห่าวด้วยสายตาที่เย็นชา ในชีวิตที่แล้วของเขา เขาได้พบผู้เยี่ยมยุทธที่มีคนหนุนหลัง ที่แข็งแกร่งกว่า เอี๋ยนห่าว มามากมายนัก ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยหนี แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะบรรลุระดับชะตาสวรรค์แล้วก็ตาม ในใจของเนี่ยลี่นั้นยังคลุมเครือ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความกระหายเลือด เขาในตอนนี้พร้อมที่จะประลองฝีมือกับผู้เยี่ยมยุทธระดับชะตาสวรรค์แล้ว
หวงอิ้งจู่ ๆ ก็เข้ามาขวางระหว่างเนี่ยลี่กับ เอี๋ยนห่าว นางจ้องมองอย่างเย็นชาไปทางเอี๋ยนห่าว



“เอี๋ยนห่าว เจ้าจะทำอะไร? ใครจะยอมให้เจ้าทำกับเพื่อนของท่านพี่เซี่ยวหยู่เช่นนี้กัน”



เอี๋ยนห่าว ค่อยลดกลิ่นอายที่แผ่ออกมาแล้วก็ดึงมันกลับมา  เขาจ้องหน้าไปยังเนี่ยลี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง เนี่ยลี่นั้นเห็นได้ชัดว่าเขายังอยู่ในระดับชะตาดิน ทำไมถึงได้รู้สึกถึงความตั้งใจที่จะสู้แผ่ออกมาจากเขา ? หรือว่าเนี่ยลี่นั้นไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายพลังของชะตาสวรรค์ที่เขาแผ่ออกมา เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยอย่างนั้นเหรอ?



ความตั้งใจที่จะสู้ปรากฏออกมาชัดเจนจากสายตาของเนี่ยลี่ เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่เขาจะสงบสติได้ ถ้ามีหนทางเลือกมันคงจะดีกว่า ถ้าหากเขาจะไม่เปิดฉากกับเอี๋ยนห่าว ในตอนนี้



เอี๋ยนห่าว พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา “เมื่อเจ้าทั้งคู่หลบอยู่หลังผู้หญิง ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปในวันนี้ แต่ข้าขอแนะนำให้เจ้าออกห่างจากเซี่ยวหยู่จะดีกว่า มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเจ้า หากจะติดตามเศษขยะเช่นเขา แต่ถ้าหากพวกเจ้าเลือกที่จะติดตามข้า ข้าก็อาจจะลองคิดดูอีกทีก็ได้ ”...จบตอน



 แปลโดย นายมะพร้าว


เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง