test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

12 มิ.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 260 ความหวัง



             เนี้ยหลี่นำกระจกจิตวิญญาณออกมาและทำการค้นหาจิตวิญญาณของเอียเซิ่ง เส้นแสงของจิตวิญญาณได้ลอยเข้าไปในกระจกวิญญาณ แต่ทว่ามันก็เหลือแค่เพียงร่องรอยของกลิ่นอายจิตวิญญาณ ด้วยส่วนนี้เพียวอย่างเดียวมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฟื้นชีวิตให้เอียเซิ่ง

ความเจ็บปวดปาดลึกลงในหัวใจเป็นอย่างมาก

ความแค้นนี้จะต้องถูกชำระ จอมมาร! หากข้าไม่ได้ฉีกร่างเจ้าให้เป็นชิ้นๆ ข้าไม่ขออยู่เป็นคนอีกต่อไปเนี้ยหลี่กำกระจกจิตวิญญาณในมือแน่นจนเส้นเลือดผุดขึ้นตามแขนของเขา เมื่อคิดว่าหลังจากวันนี้เอียจืออวิ้นได้เสียบิดาของนางไป เนี้ยหลี่ก็เต็มไปด้วยสิ้นหวังและรู้สึกผิดต่อนาง แม่ว่าเขาจะได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งแต่เขาก็ยังพลาดที่จะปกป้องบิดาของนาง

เศษผงได้ถูกลมพัดเข้ามา

การต่อสู้ที่รุนแรงได้ทำลายคฤหาสต์เจ้าเมืองไปครึ่งหนึ่ง ค่ายกลหมื่นอสูรได้ถูกทำลายทั้งหมด สำหรับการต่อสู้ในระดับนี้ค่ายกลหมื่นอสูรถือว่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

เอียจืออวิ้นได้คิดถึงสิ่งที่บิดาของเธอได้เหลือไว้และร้องไห้ออกมา เมื่อนางนึกถึงเวลาที่นางกับพ่อได้อยู่ด้วยกัน นางรู้สึกว่าความปวดร้าวได้ตัดผ่านเข้าไปในจิตวิญญาณของตัวเธอ

เอียมัวเองก็ดูราวกับว่าตัวเขาได้ชราลงไปหลายปี บุตรชายของเขาได้เสียชีวิตต่อหน้าของเขาและเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ด้วยฝีมือของจอมมาร จิตใจของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

แต่ทว่าความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ยังไม่เพียงพอที่จะสังหารจอมมารได้ ถึงแม้เนี้ยหลี่จะทำลายหัวและแขนขาของจอมมารไปแล้วแต่มันก็ยังคงรอดไปได้

เมื่อเห็นเอียจืออวิ้นที่หัวใจสลาย เนี้ยหลี่ได้แต่กอดนางไว้แน่นและพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดจื้ออวิ้นข้าขอโทษ

ก่อนหน้านี้เมื่อเขาได้ใช้เคล็ดวิชาลับของพลังเทพวิถีฟ้า ทำให้จิตวิญญาณของเขาเกือบจะระเบิด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถหยุดยั้งไม่ให้จอมมารหลบหนีออกไปได้ ความแข็งแกร่งในตอนนี้เขาสามารถที่จะต่อกรกับจอมมารได้ แต่ทว่าเขายังคงไม่สามารถที่จะปกป้องคนอื่นๆ และในเวลาเดียวกันเขาก็ไม่สามารถหยุดไม่ให้จอมมารสังหารพวกเขาได้เช่นกัน

ในขณะที่เขาคิดว่าเอียเซิ่งได้เสียชีวิตไปแล้ว เนี้ยหลี่ได้แต่กำหมัดของเขาพูดว่าท่านพ่อตาได้ใช้เคล็ดวิชาลับประจำตระกูลวายุเหมันต์ ถึงแม้ว่าตอนนี้จิตวิญญาณของท่านพ่อตาจะสูญสลายไป แต่หากมีวิธีการใด เพื่อฟื้นชีวิตได้ข้าจะหามัน! ข้าจะไม่ยอมแพ้! แต่เหนือจากนั้น…เมื่อมองไปท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็นข้าขอสาบานว่าเมื่อข้าไปถึงดินแดนใต้พิภพ ข้าจะจับพวกมันและสังหารจอมมารซะ! ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันกลับมามีชีวิตอีกครั้งอีกต่อไป!

ฟื้น? มีจริงๆหรือเนี้ยหลี่ วิธีที่จะคืนชีพให้กับพ่อของข้าประกายแห่งความหวังปรากฏขึ้นในแววตาของเอียจืออวิ้น

ถึงแม้ว่าตอนนี้เนี้ยหลี่ยังไม่มีหนทาง แต่เมื่อเขามองไปยังดวงตาของเอียจืออวิ้นที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาก็ทนไม่ได้ที่จะทำร้ายนางอีกครั้ง เขาพยักหน้าลงตราบใดที่พวกเรามุ้งหน้าไปยังดินแดนมังกรโบราณและได้รับการฝึกฝนได้ถึงระดับหนึ่ง เราจะสามารถหาวิธีการคืนชีพให้กับเอียเซิ่งเป็นอย่างแรก!

เขาคิดว่าหนังสือจิตอสูรห้วงเวลามันเป็นหนังสือที่สามารถทำให้เขากลับมาเกิดใหม่ ดังนั้นมันก็น่าที่จะคืนชีพให้กับเอียเซิ่งได้เช่นกัน? อย่างไรก็ตามในชั่วขณะหนึ่งเนี้ยหลี่ก็ยังคงคิดถึงหนังสือจิตอสูรห้วงเวลาที่หายสาบสูญไป

เอียจื้ออวิ้นปาดเช็ดน้ำตาของนางออก แม้ว่าในจิตใจของนางยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่นางยังคงกล่าวออกมาด้วยเสียงอันมั่นคงว่าเนี้ยหลี่ข้าจะมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรซากมังกรหากมันจะเป็นหนทางที่ดีที่จะคืนชีพให้พ่อของข้า!

ทั้งทั้งคฤหาสต์เจ้าเมืองตกอยู่ในความเงียบงัน สีหน้าของทุกคนสะท้อนให้เห็นถึงความเศร้าโศกและเจ็บปวด เอียเซิ่งนั้นเป็นคนที่สมควรได้รับความเคารพอย่างแท้จริง ทุกคนล้วนแล้วแต่มีความเคารพนับถึงต่อเอียเซิง!

การเสียชีวิตของเอียเซิ่งทำให้ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ในความโศกเศร้าเสียใจ

เอียเซิ่งใช้ทั้งชีวิตเพื่อคุณประโยชน์แก่เมืองกลอลี่จวบจนวาระสุดท้าย ทุกเย็นประชาชนจะเห็นร่างของเขายืนอยู่บนกำแพงเมืองมองออกไปยังภายนอกเพื่อปกป้องพวกเขา ทำให้พวกเขาความรู้สึกถึงความเข็มแข็งและความปลอดภัย แต่เทพแห่งสงครามของพวกเขาได้จากไปแล้ว ทุกคนเต็มไปด้วยความเกลียดชัดเพราะจอมมาร

ผลจากการต่อสู้ได้เคี่ยวกรำเมืองกลอรี่อย่างไม่หยุดหย่อน

ณ กลางดึกที่มืดมิด และมีสายฝนพร่ำลงจากฝากฟ้า น้ำก่อตัวเป็นเม็ด สร้างความหนาวเย็นเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูกในขณะที่มันตกลงบนใบหน้าของพวกเขาทั้งหลาย

เนี้ยหลี่แหงนหน้ามองไปยังท้องฟ้าทำให้เม็ดฝนตกกระทบลงบนใบหน้าของเขา เมื่อกลับมาเกิดใหม่มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปจากที่เขาได้คาดการณ์ไว้ แต่ก็ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นนอกเหนือจากที่เขาคิด รวมถึงการหายไปของหนังสือจิตอสูรห้วงเวลา การเสียชีวิตของเอียเซิ่ง ถึงแม้ว่าเขาจะมีกระจกวิญญาณ แต่เอียเซิ่งที่ได้ใช้เคล็ดวิชาลับก่อนจะตายนั้นทำให้จิตวิญญาณของเขาได้ถูกทำลายไปและเหลือเพียงร่องรอยกลิ่นอายจิตวิญญาณของเขาเท่านั้น

[ข้าได้คิดว่าข้าสามารถควบคุมโชคชะตาได้ แต่กลับกลายเป็นข้าเองที่ถูกผูกมัดด้วยโชคชะตาของตัวเอง] เมื่อคิดไปถึงเรื่องของเอียเซิ่งอีกครั้ง เนี้ยหลี่รู้สึกเจ็บลึกลงในหัวใจของตนเอง

ภายในห้องทำงานของเอียเซิ่ง คฤหาสต์เจ้าเมือง

เอียมัวได้นั่งอยู่อย่างเงียบงัน ที่โต๊ะทำงานและมองไปยังกองเอกสารที่เอียเซิ่งได้อ่านเมื่อก่อนนี้ ห้องนี้ยังคงมีกลิ่นอายของเอียเซิ่งอยู่ ดวงตาของเขาพร่าเลือนจากหยดน้ำตาที่ซึมออกมา ในฐานะที่เป็นผู้ปกครองเมืองกลอรี่ ถึงแม้ในช่วงที่ภรรยาของเขาเสียชีวิตเขายังไม่เสียน้ำตา แต่ทว่าเมื่อเขาได้เห็นบุตรชายของตนเองตายก่อนเขา ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาซึ้งเขาไม่อาจหยุดได้

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาและเอียมัวรีบปาดน้ำตาออกในทันที

เอียจืออวิ้นปรากฏตัวที่ทางเข้าของห้องพักและมองไปยังเอียมัว นางหยุดเล็กน้อยแล้วเข้ามาภายในห้องขณะที่ก้มหน้า บิดาของนางได้อยู่ในห้องนี้เป็นระยะเวลายาวนาน นางยังมีความรู้สึกเหมือนพึงเกิดขึ้นและคิดถึงความอบอุ่นของพ่อนางอยู่เลย

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเป็นระยะเวลาหนึ่ง

อวิ้นเอ๋อ บิดาเจ้าไม่อยู่แล้ว ขณะเดียวกันปู่เองก็ชราลงทุกวัน นับจากนี้เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะเอียมัวถอนหายใจในขณะเดียวกันใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความเศร้าโศก

หลังจากได้ที่ท่านปู่ของนางพูด น้ำตาของเอียจื้ออวิ้นก็ได้ไหลออกมาอย่างมากมาย

ท่านปู่… ท่านพ่อเขา…เอียจืออวิ้นพูดได้แค่นั้น นางก็สะอึกสะอื้นออกมา

พ่อของเจ้าได้เสียสละเพื่อเมืองกลอรี่ มันได้ไม่ได้สร้างความอับอายแก่บรรพชนเรา ปู่ภูมิใจเปนอย่างยิ่งเอียมัวกล่าวขึ้นอย่างเคร่งขรึม มือเหี่ยวย่นลูบลงบนโต๊ะทำงานอย่าช้าๆ ของทุกอย่างภายในห้องนี้เป็นของใช้ของลูกชายตนเอง จากนี้ต่อไปเขาคงจะได้เห็นลูกชายของตนเองได้แต่เพียงในความทรงจำเท่านั้น เขาหันมองไปยังเอียจืออวิ้นอย่างช้าๆ

อวิ้นเอ๋อ พวกเจ้าจะออกเดินทางจากเมือกลอรี่เร็วๆนี้ใช้หรือไม่?”

เอียจืออวิ้นครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าคะ ท่านปู่! ข้าจะเดินทางไปยังอาณาจักรซากมังกร ข้าจะสังหารจอมมารเพื่อแก้แค้นให้กับท่านพ่อ! แน่นอนว่าข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นและจะค้นหาวิธีคืนชีพให้กับท่านพ่อด้วย!

เอียมัวทอดถอนลมหายใจออกมาตลอดชีวิตข้า ข้าได้หมดเวลาไปกับการบริหารกิจการตระกูล และให้เวลาเพียงเล็กน้อยแก่เด็กๆอย่างพวกเจ้า ถึงตอนนี้เอียเซิ่งจะไม่อยู่แล้ว ข้าจะเป็นคนดูแลเมืองกลอรี่ต่อจากนี้เอง กว่าตอนนั้นมาถึงปู่ของเจ้าจะไม่ออกจากเมืองกลอรี่อย่างแน่นอน

คะดวงตาของเอียจืออวิ้นเลือนลางไปด้วยนำ้ตา หลังจากที่นางมองไปยังใบหน้าของปู่ของนาง

สมัยก่อนภาพของท่านปู่นางดูมั่นคงแข็งแกร่ง แต่ทว่าตอนนี้นางรู้สึกว่าปู่ของนางได้ชราลงมากขึ้นในปีนี้…

การเดินทางไปยังอาณาจักรซากมังกร นี้อย่างน้อยก็ใช้เวลาถึงห้าปี แต่นางก็ไม่มีทางเลือก โดยเฉพาะการมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรซากมังกร นางอาจจะพบหนทางการคืนชีพของบิดา และสามารถแก้แค้นให้กับเขาได้ ส่วนจอมมารที่หลบหนีไปนางไม่ทราบว่ามันอยู่ที่ไหนแต่ก็จะตามหาให้ได้

ฝนยังคงเทลงมา

เนี้ยหลี่ยังคงยืนอยู่ภายใต้สายฝนที่เย็นเฉียบ ในเวลาเพียงเล็กน้อยนี้เขาจะมุ่งหน้าสู่อาณาจักรซากมังกร เขาคิดว่าต้องมีเส้นทางที่รอให้เขากล้าวเข้าไป อย่างไรก็ตามเนี้ยหลี่ยังคงมั่นใจว่า เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาจะไม่ยอมให้สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาเกิดขึ้นอีก เขาจะไม่ยอมให้ครอบครัวของตนเองเพื่อนและคนรักของตัวเองต้องจากไปอีก ถึงแม้จะไม่มีหนังสือจิตอสูรท่องเวลาแต่ข้าจะกำหนดชะตาชีวิตของข้าด้วยตัวเอง!

เซี่ยวหนิ่งเอ๋อเดินถือร่มเข้ามาที่ด้านข้างเนี้ยหลี่เพื่อบังฝนให้เขา

นางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ และมองไปยังด้านหน้าที่ว่างเปล่า ก่อนที่จะกล่าวขึ้นด้วยเสียงเศร้าหมองว่าก่อนหน้านี้ข้าอิจฉาเอียจืออวิ้นเพราะว่าบิดาของนางเป็นเจ้าเมือง ตราบใดที่นางต้องการสิ่งใดก็ตาม บิดาของนางสามารถที่จะหามันมาให้กับนางได้ และไม่มีใครสามารถบังคับให้นางทำอะไรก็ตาม และข้ารู้สึกว่านางมีความสุขมากที่ไม่สามารถเข้าใจถึงความเจ็บปวดของข้า…

จวบจนถึงตอนนี้ข้าได้เข้าใจแล้วว่าตระกูลวายุเหมันต์ได้ทุ่มเทให้กับเมือกลอรี่มากแค่ไหนหนิงเอ๋อถอนหายใจยาว เต็มไปด้วยความสงสารเอียจืออวิ้นแม่ของนางเสียไปก่อนหน้านั้นและถึงแม้ว่าบิดาของนางยังอยู่ที่นั้น แต่นางก็ยังคงโดดเดี๋ยวอยู่เสมอมา อย่างไรก็ตามนางยังคงพยายามอย่างมากและฝึกฝนอย่างหนักเพื่อที่นางจะสามารถแบ่งเบาภาระของบิดานาง

เซี่ยวหนิงเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อเทียบกับข้าที่เป็นเพียงเด็กที่คิดจะแข็งข้อกับเอียจืออวิ้น แต่ข้าก็ไม่อาจชนะนางได้ นางเป็นคนที่ข้ายอมรับจากใจจริง

เนี้ยหลี่จ้องมองไปยังเซี่ยวหนิงเอ๋อและเข้าใจความตั้งใจของนาง เซี่ยวหนิงเอ๋อเองก็เป็นเช่นเดียวกับเอียจืออวิ้น ทั้งสองถูกกดดันอย่างหนักจากรอบด้าน หลังจากที่พวกเขาเข้าไปยังอาณาจักรซากมังกร เซี่ยวหนิงเอ๋อกับเอียจืออวิ้นจะช่วยเหลือกันและกัน เนี้ยหลี่จึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น

ค่ำคืนที่ดึกขึ้น

เมืองได้จมลงไปท่ามกลางคืนที่มืดมิด มีเเพียงแสงไปริบหลี่ยามค่ำคืนราวกับดวงดาวกลางท้องฟ้าที่มืดมิดกระพริบแสงอ่อนบาง

สำหรับเมืองกลอรี่ ความสงบเงียบเช่นนั้นเป็นเหตุการณ์ที่ยากจะเกิดขึ้น ใครเล่าจะรู้ได้ว่าเมื่อไหร่จะมีเมฆหมอกทมิฬแห่งไฟสงครามจะปกคลุมอยู่เหนือพวกเขา? แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้ พวกเขาทุกคนที่นี้เต็มใจพร้อมที่จะสละชีวิตของพวกเขาเพื่อปกป้องเมืองกลอรี่ที่เป็นบ้านหลังสุดท้ายของพวกเขา...จบตอน


แปลโดย แร็คคูณแมน


เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง