test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

8 มิ.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 255 ชาติที่แล้วและชาตินี้


ทางด้านตะวันออกของเทือกเขาบรรพบุรุษที่ทอดยาว มีทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มองออกไปเห็นเพียงเนินทรายสีเหลืองมากมายนับไม่ถ้วน

ยามลมพัดผ่าน ก็จะค่อยๆหอบเอาทรายลอยขึ้นมาปกคลุมไปทั่ว สภาพแวดล้อมที่นี่โหดร้ายมากๆ และยังมีสัตว์อสูรปรากฏตัวออกมาเป็นครั้งคราว ทำให้เป็นที่ที่อันตรายเอามากๆ


ในโลกหลักนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ในชาติที่แล้วของเนี่ยหลี่ หลังจากที่เมืองกลอรี่ถูกทำลาย ประชากรที่เหลือรอดก็พากันอพยพ มุ่งสู่ที่ราบชะตาสวรรค์ก่อนจะออกเดินทางต่อไปยังทิศตะวันออก จากการที่ถูกไล่ล่าโดยอสูรวายุเหมันต์ พวกเขาได้เดินเลาะมาตามแนวเทือกเขาบรรพบุรุษและเข้าไปยังทะเลทรายอันไร้ขอบเขตจากการเดินทางได้มีผู้ล้มหายตายจากไปนับไม่ถ้วน


เนี่ยหลี่ยังจำได้ดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อพวกเขาได้เข้ามาถึงทะเลทรายไร้ขอบเขตนี่ เพื่อที่จะช่วยเนี่ยหลี่ เอียจื้ออวิ้นถึงกับยอมสละชีวิตตัวเองปกป้องเขาจากการโจมตีของสัตว์อสูร ในตอนแรกเขาคิดที่จะตายตามนางไปแต่ว่า เอียจื้ออวิ้น นางขอให้เนี่ยหลี่ปกป้องคุ้มครองคนของนาง แต่ถึงอย่างไร ขณะที่เดินลึกเข้าไปในทะเลทรายไร้ขอบเขต 


ผู้คนก็ค่อยๆล้มตายลงไปทีละคน ทีละคน จนในที่สุด เมื่อเนี่ยหลี่มาถึงยังพระราชวังทะเลทราย เขาก็พบว่ามีเพียงเขาผู้เดียวที่ยังรอดชีวิตอยู่
ขณะเขานึกถึงอดีตนั้น เหมือนว่าทุกอย่างนั้นเป็นไปตามที่โชคชะตากำหนด



ในขณะที่อยู่กลางทะเลทรายนั่นเอง ดวงตาของเนี่ยหลี่ก็ท่วมท้นไปด้วยน้ำตา ขณะที่เรื่องราว ความทรงจำต่างๆไหลผ่านสมองของเขาไป เขาคิดว่าทำอย่างไรเขาจึงจะมีโอกาสรู้จักกับเอียจื้ออวิ้น  และจะทำอย่างไรเพื่อให้ได้ใช้ชีวิตร่วมกันกับนาง และตายเคียงข้างนาง เพราะเอียจื้ออวิ้นคือคนที่เปลี่ยนแปลงตัวเขา 



จากเด็กหนุ่มขี้อายและขี้ขลาด เป็นชายหนุ่มที่มั่นคงและเข้มแข็งเสี่ยวหนิงเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆเขา สังเกตเห็นจึงถามอย่างสงสัย “เนี่ยหลี่ ทำไมเจ้าถึงร้องไห้หล่ะ?”



เนี่ยหลี่ปาดน้ำบนใบหน้าของเขาออก แล้วมองไปยังเสี่ยวหนิงเอ๋อและเอียจื้ออวิ้น ที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็มองลึกเข้าไปในทะเลทรายไร้ขอบเขต เขาถอนหายใจด้วยความเศร้าสร้อย “หนิงเอ๋อ ในชีวิตของคนๆหนึ่ง เขาจะต้องพบเจอเหตุการณ์สุดพิเศษและคนที่พิเศษผ่านเข้ามาในชีวิต 



แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่พวกเขาเหล่านั้นจะอยู่ในความทรงจำอันเป็นนิรันด์ของเราตลอดไป ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องใช้ชีวิตเพื่อสิ่งเหล่านั้น ความทรงจำนี้ไม่อาจแทนที่ได้ สำหรับคนบางคนที่ได้เดินทางไปยังดินแดนต่างๆและออกแล่นเรือผ่านทะเลกว้างใหญ่ที่จะไม่หยุดเพื่อสิ่งเล็กๆ!



เนี่ยหลี่บ่นพึมพำขณะที่ความคิดของเขาลอยออกไปไกล



เมื่อเห็นเนี่ยหลี่เหม่อลอย ก็มีอาการเจ็บจี๊ดเข้าที่หัวใจของเสี่ยวหนิงเอ๋อ แม้ว่านางจะไม่เข้าใจว่าทำไม แต่นางก็พอจะเดาได้ว่าเนี่ยหลี่คิดอะไร เนี่ยหลี่ เจ้ารู้มั้ย? ว่าเจ้าได้เข้ามาอยู่ในความทรงจำอันเป็นนิรันด์ ของข้าเรียบร้อยแล้ว เมื่อเราแยกจากกันในอาณาจักรมังกรพ่าย ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่อความทรงจำเหล่านั้น ความทรงจำของข้าที่ไม่มีสิ่งใดมาแทนที่ได้



น้ำตาเอ่อล้นขึ้นในดวงตาของเสี่ยวหนิงเอ๋อ แม้ว่านางจะเจ็บปวดใจแต่นางก็ยังยิ้มออกมา “เนี่ยหลี่ ทำไมเจ้าถึงไม่รีบไปหล่ะ? เจ้าบอกว่าพระราชวังทะเลทรายอยู่ไม่ไกลไม่ใช่รึไง? งั้นก็รีบไปสิ!



หลังจากที่พูดจบเสี่ยวหนิงเอ๋อก็หันกลับแล้วรีบเดินไปข้างหน้า ภายใต้ผืนฟ้า ในดินแดนที่เต็มไปด้วยทราย ภาพของแผ่นหลังของเสี่ยวหนิงเอ๋อที่แบกรับเอาความอ้างว้างไปตลอดทางเมื่อมองไปยังแผ่นหลั้งของเสี่ยวหนิงเอ๋อ เนี่ยหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจออกมา แล้วก้าวเดินต่อไป



เขาค่อยๆเดินไปอยู่ข้างๆเอียจื้ออวิ้นและพบว่านางกำลังจ้องมองลึกเข้าไปในทะเลทรายไร้ขอบเขตอย่างเงียบงันพร้อมกับขมวดคิ้ว เขาเดาไปออกเลยว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่


 เนี่ยหลี่มองนางอย่างสงสัยและถามขึ้นว่า “จื้ออวิ้น เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”



เสี่ยวหนิงเอ๋อที่อยู่ใกล้ๆก็มองมาที่เอียจื้ออวิ้นด้วยความสงสัย


จากการที่นางขมวดคิ้วอยู่ การแสดงออกของนางจึงยากจะอ่านได้ แต่ดูเหมือนว่าจะกำลังพยายามนึกถึงบางอย่าง แต่เหมือนจะยากที่จะนึกออก



เอียจื้ออวิ้นส่ายหัวและตอบกลับไป “ข้ารู้สึกแปลกมากๆ ทำไมกันนะ? ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในทะเลทรายแห่งนี้  ถึงได้เกิดความรู้สึกเจ็บแปลกๆภายในใจข้า?”  เหมือนกับมีภาพความทรงอันแสนสุขและความเจ็บปวดผ่านเข้ามาในหัวของข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า”



จากที่ได้ยินเอียจื้ออวิ้น ความคิดของเนี่ยหลี่ก็กระเจิดกระเจิงทันที เขารู้สึกแปลกใจมาก นี่เป็นเรื่องที่แปลกมากๆ! เอียจื้ออวิ้นใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมืองกลอรี่ตั้งแต่เกิด และไม่เคยก้าวเข้ามายังทะเลทรายไร้ขอบเขตนี่มาก่อน  ทำไมนางถึงรู้สึกได้เมื่อก้าวเข้ามาในทะเลทรายไร้ขอบเขตนี้หล่ะ?
เนี่ยหลี่ จับที่หัวไหล่ของเอียจื้ออวิ้นและถามนางอย่างร้อนรน 


“เจ้าจำอะไรได้บ้าง?”


     เอียจื้ออวิ้นส่ายหัว “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่เป็นความทรงจำของใคร แล้วทำไมมันถึงเข้ามาในหัวของข้า ข้าก็ไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมดหรอกนะ บางฉากของความทรงจำนี้ก็เหมือนกับว่าเรากำลังถูกตามล่าโดยสัตว์อสูร”


ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเนี่ยหลี่ ทำเอียจื้ออวิ้นถึงได้มีความทรงจำของในชาติก่อนได้หล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเอียจื้ออวิ้นเองก็กลับมาเกิดใหม่งั้นรึ? ไม่หรอก ถ้าไม่มีหนังสือจิตอสูรท่องกาลเลา แล้วมันเกิดขึ้นได้อย่างไรหล่ะ?


เขารู้สึกถึงความลึกลับของความลับที่ยิ่งใหญ่ เขามองไปยังใบหน้าอันแสนงดงามของเอียจื้ออวิ้นแล้วถามอย่างสงสัย “เจ้าจำอะไรได้อีกหรือไม่?”



เอียจื้ออวิ้น ขมวดคิ้วขณะที่พยายามอย่างหนักเพื่อนึกให้ออก นางค้นลึกเข้าไปในความทรงจำนั้น ขณะที่นางกำลังพยายามอยู่นั้น พลันเกิดความรู้สึกประหลาดกระตุ้นร่างกายของนาง นางมองเห็นตัวเองอยู่ภายใต้แสงจันทร์ เสื้อผ้าของนางกำลังค่อยๆปลดเปลื้องออกจากร่างกายที่ขาวราวกับหยกของนาง ก่อนที่นางจะเดินเข้าไปหาชายคนรัก
ชายคนนั้นคือ............เนี่ยหลี่?



มือของเนี่ยหลี่ค่อยๆลูบไล้ไปบนร่างกายของนาง ทำให้นางหัวโล่งไปหมด จากนั้นเขาก็อุ้มนางขึ้น ภายใต้แสงจันทร์ใบหน้าของเนี่ยหลี่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แน่วแน่ ทำให้หัวใจของเต้นรัวจนแทบระเบิดออกมา นางรักเขาจนหมดหัวใจ ด้วยความรักที่มีให้กัน ทั้งสองต่างมอบร่างกายให้แก่กัน


ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านตัวนาง และนางไม่อาจอดกลั้นเสียงครางเอาไว้ได้ ทันได้นั้นเองเอียจื้ออวิ้น ก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นฉากในจินตนาการของนาง ทำให้ใบหน้าของนางแดงก่ำ



เนี่ยหลี่มองเอียจื้ออวิ้นอย่างจดจ่อ แต่เมื่อเขามองเห็นแก้มแดงแดงระเรื่อ ใบหน้าที่แสนงดงาม และริมฝีปากสีแดง ทำให้เขารู้สึกอยากจะเข้าไปขบกัดพวกมันสักนิดจริงๆ  เอียจื้ออวิ้นยังดำดึ่งลงไปในความคิด เมื่อปราสจากความกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง เขาค่อยๆขยับเข้าไปใกล้เอียจื้ออวิ้นเพื่อมองดูให้ชัดๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง



เอียจื้ออวิ้น ดำลึกลงไปในความทรงจำเหล่านั้น แลพพบเข้ากับฉากที่สวยงามทำให้หัวใจของนางพองโต และนางเปิดตาขึ้นก็พบกับใบหน้าของเนี่ยหลี่ ทำให้นางตกใจมากเลยเผลอตบเขาเข้า




       *เพี๊ยยยะ!!!*



“เจ้าคนลามก! ข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีกต่อไป!”  เอียจื้ออวิ้นรีบผละตัวให้หลุดจากเนี่ยหลี่ นางหันหน้านี้แล้วรีบก้าวเดินต่อไป นางเดินก้มหน้าจนคางเกือบแตะหน้าอกด้วยความเขินอาย



หลังจากที่ถูกเอียจื้ออวิ้นตบ เนี่ยหลี่ก็สตั๊นไปพักนึง เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย! หากว่ามีอะไรบางสิ่งที่เข้าข่ายคำว่า “ลามก” ก็น่าจะเป็นคืนนั้น ที่เอียจื้ออวิ้นเคยเปลื้องผ้าตอนที่นางอยู่ในกระโจมสิ!
พอได้ยินเสียงลั่นเพี๊ยะ ตู่เซอ ลู่เปียวและคนอื่นๆหันมามองเนี่ยหลี่ด้วยความงุนงง



         “เนี่ยหลี่ เจ้าทำอะไรเทพธิดาจื้ออวิ้นหน่ะ?” ลู่เปียวมองเนี่ยหลี่ด้วยท่าทีแปลกๆ ก่อนจะพูดต่อ “แม้ว่าเทพธิดาจื้ออวิ้นจะเป็นคู่หมั้นของเจ้าแล้ว แต่เจ้าก็ไม่ควรรีบร้อนนะ!



      “เอ่อ....ข้า....” เนี่ยหลี่แสดงท่าทีหดหู่ เขายังไม่ได้กระทำสิ่งใดเลย แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเอียจื้ออวิ้น



เอียจื้ออวิ้นก้มหน้าลง ภายในหัวของนางโล่งไปหมดแต่ถึงกระนั้นใบหน้าของนางกลับแดงก่ำ หน้าอกของนางยกตัวขึ้นและลง หัวใจของนางเต้นโครมครามอยู่ภายใน นางรู้ตัวว่านางเพิ่งตบหน้าเนี่ยหลี่ไปโดยไม่มีเหตุผล แต่นางก็ไม่ได้ขอโทษเขา ทำไมเจ้าฉากนั้น(18+)จะต้องผ่านเข้ามาในหัวนางด้วยนะ? ทำไมนางถึงต้องรู้สึกแปลกๆเมื่อนึกถึงฉากนั้นด้วย? ไม่มีทางที่นางจะเคยทำอย่างนั้นกับเนี่ยหลี่มาก่อน!



หรือว่านั่นจะเป็นความปรารถนาที่แท้จริงจากใจของนาง? ขณะที่นางนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น ที่นางกำลังปลดเปลื้องอาภรของนางออกต่อหน้าเนี่ยหลี่ เอียจื้ออวิ้นก็เริ่มกระอักกระอ่วนและไม่กล้าสบตากับทุกคน



ขณะที่เขามองตามแผ่นหลังของเอียจื้ออวิ้น ภายในใจของเนี่ยหลี่ก็นึกอะไรบางอย่างออก หรือว่าเอียจื้ออวิ้นจะสามารถเห็นถึงความทรงจำทั้งหมดเมื่อชาติที่แล้ว? ถึงแม้ว่าเขาเองจะยังอยากรู้มากก็ตามว่าทำไมความทรงจำเหล่านั้นถึงผ่านเข้ามาได้ เขาเองก็แอบดีใจ หากเอียจื้ออวิ้นได้รับความทรงจำทั้งหมดจากชาติที่แล้วกลับมา นางคงจะเข้าใจถึงความรู้สึกอันเป็นนิรันด์ของเขาได้ในทันที



เสี่ยวหนิงเอ๋อมองเนี่ยหลี่อย่างงุนงงก่อนจะหันไปมองเอียจื้ออวิ้น นางยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมอยู่ๆเนี่ยหลี่ถึงมีอาการแบบนี้? ทำไมอยู่ๆเอียจื้ออวิ้นก็หน้าแดงแล้วตบเนี่ยหลี่ นอกจากนั้นเนี่ยหลี่และเอียจื้ออวิ้นยังพูดถึงอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความทรงจำ!



เสี่ยวหนิงเอ๋อมองที่เนี่ยหลี่แล้วถามด้วยความอยากรู้ “เนี่ยหลี่ เกิดอะไรขึ้นกับเอียจื้ออวิ้นกันแน่?”



เนี่ยหลี่ มองตรงไปยังแผ่นหลังของเอียจื้ออวิ้น ก่อนที่จะมองไปยังทางข้างหน้า แล้วหันกลับมามองที่เสี่ยวหนิงเอ๋อและยิ้มให้ “หนิงเอ๋อ  เจ้าเชื่อเรื่องชาติที่แล้วกับชาตินี้มั้ย?”



       เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่ เสี่ยวหนิงเอ๋องุนงงเล็กน้อย แต่นางก็ยังพยักหน้าและตอบกลับ “เชื่อสิ!


      คำตอบของเสี่ยวหนิงเอ๋อทำให้เนี่ยหลี่ถึงกับประหลาดใจเสี่ยวหนิงเอ๋อพูดต่อ “เมื่อไม่นานมานี้ ข้าเองก็เริ่มสงสัย บางครั้งในตอนที่ข้านั่งใต้ต้นไม้หรือริมหน้าต่าง ข้ามีความรู้สึกว่าข้าเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อน เป็นอย่างนี้ซ้ำๆหลายครั้ง มันเหมือนกับสิ่งนี้เกิดขึ้นวนซ้ำไปซ้ำมาไม่สิ้นสุด”



       “ก่อนหน้าที่ข้าพบเจ้า ข้าได้แต่ฝันร้ายไม่จบไม่สิ้น ฝันว่าครอบครัวข้ากดดันให้ข้ารีบๆแต่งงาน ข้าฝันว่าข้าจะต้องแต่งงานกับเสิ่นเฟยแห่งตระกูลศักดิ์สิทธิ์ ข้าได้แต่วิ่งหนีและเข้าไปในป่าที่มืดสนิท จากนั้นข้าก็จมลงสู่ความมืดและความทุกข์ทรมาน!


“ข้าได้แต่ฝันว่า ข้ากลายเป็นวิญญาณ ล่องลอยอยู่ในป่าอันมืดมิดไร้ซึ่งขอบเขต ได้แต่ทุกข์ทรมานไม่จบสิ้น...”



“จนกระทั่งวันหนึ่ง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งดึงข้าขึ้นมาจากฝันร้ายที่ไม่จบสิ้น ในตอนนั้นเองโลกอันดำมืดของข้าก็ค่อยๆสว่างขึ้น ข้าได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะใช้ชีวิตของข้าตอบแทนความเมตตาของเขา!



เมื่อได้ยินที่เสี่ยวหนิงเอ๋อพูด เนี่ยหลี่ถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ ในชาติที่แล้วเสี่ยวหนิงเอ๋อนั้นหายเข้าไปในป่าอสูรทมิฬ และไม่เคยกลับออกมา!
“แล้วตอนนี้เจ้ายังฝันอย่างนั้นอยู่อีกหรือไม่?” เนี่ยหลี่ถามเสี่ยวหนิงเอ๋อ



เสี่ยวหนิงเอ๋อส่ายหัวและตอบกลับไป “นอกจากฝันเรื่องนั้นแล้ว ทุกอย่างก็เลือนลางไปหมด ข้าไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นต่อจากนั้น แต่ความทรงจำนั้นไม่ชัดเจน...”....จบตอน...


        ทักทายผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน....อยากจะบอกว่าเป็นตอนที่ฝอยกันเยอะมาก เดี๋ยวคนนั้นพูด เดี๋ยวคนนี้พูด 55555+ และขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติตามอ่านนะครับ เห็นมีผู้อ่านรออ่านมากมาย บรรดาผู้แปลอย่างผมก็ดีใจ มีกำลังใจในการแปลต่อไป….



ผู้แปล   ไอยรา  ณ  กุญชร  





เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง