test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

16 พ.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 223 มุกแห่งพิษ



เอี้ยจื่ออวิ้น เซี่ยวหนิงเอ๋อและและคนอื่นๆกำลังมองดูจะระยะไกล ก็ถึงกับตะลึงไปเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาคิดไม่ออกเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ลู่เหยียนมัว ต้วนเจี้ยนและลั่วหมิงกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ก็ถึงกับหยุดชะงักไปชั่วขณะ ลู่เหยียนมัวไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าลู่เหยียนชาจะติดกับเนี่ยหลี่ ในใจของเขากระวนกระวายขึ้นมาทันที
“ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!” ลู่เหยียนชาตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ทั้งๆที่อยู่มาหลายพันปี เขาไม่เคยที่จะได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ซึ่งมันการบาดแผลที่เป็นผลมาจากการลอบโจมตีด้วยอาวุธลับของเด็กอย่างเนี่ยหลี่ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ในเวลานั้นเนี่ยหลี่เผยรอยยิ้มออกมาและยิงลูกระเบิดมังกรสังหารออกไปอีก 6 ลูกจากมือขวาของเขาไปยังลู่เหยียนชา
เมื่อเห็นท่าทีของเนี่ยหลี่ คนที่อยู่รอบๆก็รู้สึกขนหัวลุกและถอยออกมาทันทีที่ได้เห็น พวกเขาคิดว่าเนี่ยหลี่นั้นไม่ได้กั๊กของเหมือนคนขี้เหนียวและยังปล่อยของแรงออกมามากมายขนาดนี้ (เทพทรูฯเสกของได้เสมอ...มีตังเป็นพันล้าน)
เมื่อลู่เหยียนมัวได้เห็นสิ่งนี้ เขาหวังที่จะเข้าไปช่วยเหลือลู่เหยียนชา แต่ก็ต้องถูกขัดขวางโดยต้วนเจี้ยนและลั่วหมิง
“คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า!” ต้วนเจี้ยนพูดออกมาอย่างเยือกเย็น
ก่อนที่ลู่เหยียนมัวจะโต้กลับ แรงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้นด้านหลังของเขา เสียงระเบิดเกิดขึ้นดังมาก มันเกือบจะทำให้แก้วหูของทุกคนแทบฉีกเลยทีเดียว
ในขณะที่ลู่เหยียนชาเพิ่งจะลุกขึ้นมา ระเบิดมังกรสังหารก็มาล้อมรอบตัวเขาเอาไว้เสียแล้ว สายตาของเขาพลันเกิดความกลัวขึ้นมา “มันก็แค่ของเศษสวะเท่านั้นไม่ใช่รึไง?แต่ทำไมมันถึงได้มีพลังอันน่ากลัวถึงขนาดนั้น” เพราะเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ ทำให้เขาไม่สามารถหลบหนีออกมาได้เลย
ตูม!...ตูม!...ตูม!
ลู่เหยียนชาที่ถูกล้อมรอบเอาไว้ด้วยระเบิดมังกรสังหารนั้นก็กระเด็นปลิวไปไกล ร่างของเขาก็กระเด็นตกลงไปไกลอีกหลายร้อยเมตร หลังจากที่โดนระเบิดมังกรสังหารเขาไปเต็มๆขนาดนั้น เขาคงไม่ทางที่จะรอดได้อย่างแน่นอนแต่ถึงจะรอดก็คงได้อีกไม่นานนัก
“พี่ใหญ่!” ลู่เหยียนมัวได้คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งขณะที่มีหนามแหลมคมโผล่ขึ้นมาจากตัวของเขา จนกระทั้งเขากลายเป็น มนษย์จระเข้ยักษ์ จากนั้นหนามอันแหลมคมของเขาก็ทิ่มแทงต้วนเจี้ยนและลั่วหมิงให้ออกไประหว่างที่เขาพุ่งเข้าไปหาเนี่ยหลี่ด้วยความโกรธ
จริงๆแล้ว ลู่เหยียนมัว นั้นคิดว่า ลู่เหยียนชานั้นมีกำลังมากพอที่จะจัดการฆ่าเนี่ยหลี่และยู่หยานได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก แต่เขาไม่อาจคาดคิดมาก่อนเลยว่าเนี่ยหลี่นั้นจะเอาลูกระเบิดเหล็กสีดำอันทรงพลังขนาดนี้ออกมาสู้โดยที่เขาไม่รู้ว่ามันหามาจากที่ไหนและยังสามารถล้มลู่เหยียนชาได้อีกด้วย
พวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายต่อหลายพันปีจนแยกจากกันไม่ได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นยิ่วกว่าพี่น้องธรรมดาทั่วไป เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าพลังของลู่เหยียนชาได้จางหายไปและกำลังจะตาย ลู่เหยียนมัวก็เกิดอาการบ้าคลั่งขึ้นมาทันทีและกระโจนเข้าใส่เนี่ยหลี่หมายที่จะสังหารเนี่ยหลี่เพื่อแก้แค้นให้ลู่เหยียนชาพี่ชายของเขา
เนี่ยหลี่กระโดดหลบไปด้านหลังและปล่อยลำแสงหยินหยางออกมาจากปากของเขา
ตูม!...ตูม!...ตูม!
ลูกบอลหยินหยางระเบิดขึ้นในอากาศ แต่ทว่า ลู่เหยียนมัวก็หลบมันได้ทั้งหมด เขาคำรามไปทางท้องฟ้าและพ่นเอาพิษออกมามากมายไปที่เนี่ยหลี่
พิษเหล่านี้เปรียบเสมือนตาข่ายเพื่อกันไม่เนี่ยหลี่มีทางหนีออกไปได้
ร่างของเนี่ยหลี่ก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เขาใช้เวลาในการยกเลิกการรวมร่างกับเขี้ยวอสูรแพนด้าได้อย่างรวดเร็วน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก แล้วเปลี่ยนมาเป็นรวมร่างเข้ากับอสูรเงาพรายและหายตัวไปในทันที
บ็อบ!...บ็อบ!...บ็อบ!
เมื่อพิษได้ตกลงไปบนพื้นแล้วก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้นและมีควันสีขาวลอยออกมา
มันเป็นไปได้อย่างไร ที่พื้นนั้นว่างเปล่าแล้วร่างของเนี่ยหลี่ก็หายไปที่แห่งใดก็ไม่มองเห็นได้เลย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ลู่เหยียนมัวถึงกับขมวดคิ้ว เพราะการโจมตีของเขาก่อนหน้านี้คลุมตัวเนี่ยหลี่เอาไว้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยสักนิดและมันก็น่าจะปิดทางของเนี่ยหลี่ไปแล้วเสียด้วยซ้ำ แล้วเขาหายไปตัวทันทีได้ยังไงกัน?
ยู่หยานพ่นลมหายใจออกมาและทันใดนั้นก็มีอุกกาบาตเพลิงตกลงมาที่ลู่เหยียนมัว (สาวกแร็คนี่หว่า)
ต้วนเจี้ยนเองก็พุ่งตามหลังมาและชูดาบเพลิงทมิฬของเขาออกไปเพื่อเข้าไปสู้กับลู่เหยียนมัวอีกครั้ง
เนี่ยหลี่นั้นหลบออกมาจากระยะของพิษที่โจมตีมาก่อนที่เขาจะหายตัวไปนั้น เขายังแอบกำหนดลมหายใจให้ออกมาอย่างช้าๆ โชคดีที่เขามีปฏิกิริยาที่เร็วพอในสถานะการณ์อันวิกฤตและหลบการโจมจีของลู่เหยียนมัวออกมาได้ หากเป็นคนที่ไม่มีประสบการณ์มากพออยู่ในเหตุการณ์นี้แล้วหล่ะก็คนๆนั้นคงจะแทบจะไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อยเพราะทำอะไรไม่ถูกเป็นแน่
ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าสองปีศาจเจ้าเล่ห์นี้ก็เป็นที่น่าตกใจอยู่แล้ว แต่ถว่าหากไม่เป็นเพราะเขาหลอกลู่เหยียนชาให้มาติดกับระเบิดมังกรสังหาร การที่จะฆ่าเขาโดยการต่อสู้ที่ยุติธรรมกันลูเหยียนชานั้นไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่เนี่ยหลี่ปลดการหายตัวออกมา ก็ได้ปาระเบิดมังกรสังหารไปอีกสองลูกออกไป
“ต้วนเจี้ยน หลบไป!” เนี่ยหลี่ตะโกนออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่ ต้วนเจี้ยนก็หลบออกไปทางด้านข้างทันที
ตูม!...ตูม!
ระเบิดมังกรสังหารทั้งสองลูกได่ระเบิดใกล้กับตัวลู่เหยียนมัว ระเบิดทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แม้ว่าลู่เหยียนมัวจะหนีออกมาได้ทันเวลาแต่ก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากแรงระเบิดที่กระจายตัวออกมาเป็นแรงสั่นสะเทือน จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปหาเนี่ยหลี่อีกครั้งทันที
“ดูซิว่าเจ้าจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว ตายซะเถอะ!” ทันใดนั้นหนามอันแหลมคมนับไม่ถ้วนโผล่มาจากแขนขวาของลู่เหยียนมัวขณะที่เขาพุ่งเข้าไปหาเนี่ยหลี่ ดูเหมือนลูกบอลเหล็กเล็กๆอันเป็นปริศนานี้ เนี่ยหลี่ได้ใช้อักขระอะไรบางอย่างในการสร้างเจ้าอาวุธลับชิ้นนี้ออกมา การที่จะสร้างอาวุธลับที่คุณภาพดีได้ขนาดนี้เป็นเรื่องที่ยากมากเลยทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้เกินไปกว่าความสามารถของเนี่ยหลี่เลย
ทันทีที่ลู่เหยียนมัวพุ่งเข้ามา ในมือของเนี่ยหลี่ก็มีลูกบอลเหล็กประมาณ 15 – 16 ลูกอยู่ในมือของเขาและได้ปาไปที่ลู่เหยียนมัว
ได้เห็นดังนั้น ลู่เหยียนมัวก็สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเนี่ยหลี่จะมีระเบิดมังกรสังหารเหลืออยู่มากถึงเพียงนี้ เขารีบกระโดดออกมาด้านข้างเพื่อหลบระเบิดเหล่านั้น
เมื่อได้เห็นท่าทีของเขา ลูกระเบิดอีกชุดหนึ่งก็ปรากฎอยู่ในมือขวาของเนี่ยหลี่และเขาก็ปาออกไปอย่างบ้าคลั่ง
ระเบิดชุดแล้วชุดเล่าที่ปาออกมา ดูเหมือนจำนวนของระเบิดมังกรสังหารนั้นมีมหาศาลจริงๆ ระเบิดพวกนั้นกำลังร่วงลงไปที่ลู่เหยียนมัว
“นี่มันอะไรกัน? เจ้าเด็กนั้นมันมีไอ้ของพวกนั้นมากขนาดนี้ได้ยังไงกัน?” ลู่เหยียนมัวถึงกับหน้าซีดขณะที่หลบลูกระเบิดเหล็กเหล่านี้
ลูกระเบิดบางลูกที่ตกลงไปบนพื้น แต่ก็ไม่ได้ระเบิดออกมา
เมื่อได้เห็นสิ่งนั้น ลู่เหยียนมัวเข้าใจได้ในทันทีเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น นั่นก็คือเนี่ยหลี่พยายามที่จะหลอกเขา เพราะมันเป็นไปไม่ได้ว่าเนี่ยหลี่จะมีระเบิดมังกรสังหารมากถึงขนาดนั้น ในจำนวนพวกนั้น มันต้องมีของปลอมอยู่มากอย่างแน่นอน
ลู่เหยียนมัวก็ฟาดฝ่ามือออกไปกลางอากาศแล้วหนึ่งในระเบิดมังกรสังหารก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลู่เหยียนมัวก็หัวเราะออกมา “มันเป็นเช่นนี้เองสินะ!” แล้วเขาก็พุ่งเข้าไปหาเนี่ยหลี่อีกครั้ง
ฟุ้บ!...ฟุ้บ!..ฟุ้บ!
เนี่ยหลี่ก็ยังคงปาลูกระเบิดออกไปแม้ว่าลู่เหยียนมัวตั้งใจที่จะหลบลูกระเบิดอบู่บ้าง แต่ก็มีลูกระเบิดบางลูกโดนตัวของเขาอยู่ดี
ตูม!
เมื่อลู่เหยียนมัวลดการป้องกันตัวลง ระเบิดมังกรสังหารก็ได้ระเบิดที่ตัวของเขาและพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ก็ได้ทำลายเกราะป้องกันตัวของเขา แล้วขาขวาของเขาก็หายไปในพริบตา
ลู่เหยียนมัวกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวและโหยหวน
ในที่สุดก็โจมตีโดนเป้าหมายได้ครั้งหนึ่ง เนี่ยหลี่ขมวดคิ้วพลันนึกคิดว่า เขาได้สร้างระเบิดมังกรสังหารเอาไว้หลายลูก แต่ด้วยจำนวนของผลึกวิญญาณมังกรนั้นมีจำนวนจำกัดดังนั้นเขาจึงได้เอาเหล็กมาหลอมเอาไว้เป็นลูกเหล็กธรรมดาที่มีลักษณะเหมือนกับระเบิดสังหารเอาไว้ด้วยเช่นกัน
เนี่ยหลี่ได้คาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว หากคู่ต่อสู้ของเขานั้นระมัดระวังระเบิดมังกรสังหารนี้มากขึ้นจึงจำเป็นต้องมีระเบิดปลอมพวกนี้เพื่อช่วยในการสร้างโอกาสการโจมตีขึ้นมา แต่เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยลู่เหยียนมัวจะมาติดกับได่ง่ายดายเช่นนี้
หลังจากที่ลู่เหยียนมัวโดนระเบิดเข้าไปเต็มๆ เนี่ยหลี่ก็ดึงเอาระเบิดมังกรสังหารลูกจริงออกมาหลายลูกแล้วปาไปที่ลู่เหยียนมัวอย่างบ้าคลั่ง
ลู่เหยียนมัวที่ยังคงเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับจากระเบิดมังกรสังหารและไม่อาจจะที่จะขยับตัวได้ เมื่อเขาได้แต่มองระเบิดหลายลูกลอยมาทางเขา
ตูม!...ตูม!...ตูม!
เสียงกรีดร้องของเขาดังออกมาพร้อมเสียงระเบิดและมันเป็นสิ่งที่เกิดกับลู่เหยียนชาด้วยเช่นกัน เขาปลิวกระเด็นไปไกล
เมื่อพลังของลู่เหยียนมัวได้หายไป เนี่ยหลี่ก็ถอนหายใจออกมา ในที่สุดเขาก็จัดการกับตัวน่ารำคาญของสองตัวนี้ได้เสียที
เนี่ยหลี่ก็เงยหน้าขึ้นมา เขาคิดอยู่แล้วว่า ยู่หยาน เอี้ยจื่ออวิ้น และคนอื่นๆกำลังมองเขาด้วยด้วยความตกตะลึง เนี่ยหลี่จึงเกาหัวแล้วถามออกมาด้วยความสงสัย “มีอะไรงั้นรึ?”
พวกเขาไม่คิดไม่ออกเลยว่าเนี่ยหลี่มีเจ้าสิ่งที่เรียกว่าระเบิดมังกรสังหารอยู่ในมือได้ยังไง พลังของมันช่างน่าเกรมขามยิ่งนัก มันสามารถสังหาร ปีศาจระดับตำนานขั้นสูงสุดได้ถึงสองตน! เดิมทีแล้วพวกเขาก็ไม่คิดเลยว่าจะได้เปรียบในการต่อสู้ครั้งนี้ได้เลย ใครจะคาดคิดกันเล่าว่าเนี่ยหลี่จะระเบิดพวกมันให้เป็นจุล จนทำให้ปีศาจสองตนนั้นลอยกระเด็นไปไกลในอากาศได้?
แม้ว่าจะผ่านไปเนินนานแล้วพวกเขาก็ยังไม่หายช็อคกันเลยสักคน
“เนี่ยหลี่ ไอ้ลูกเหล็กพวกนั้นมันคืออะไรกัน? เจ้าพอจะแบ่งให้ข้ามาสักกองนึงได้มั้ย?” ลู่เพี่ยวยิ้มออกมาพลางถูกมือเขาไปมา ใจเข้าล่องลอยไปไกลเมื่อได้รู้เห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวของระเบิดมังกรสังหาร หากเขามีมันไว้ในครอบครองแล้วหล่ะก็ เขาก็จะสามารถทำให้คู่ต่อสู้เข้าต้องเจอกับความเจ็บปวดอันทรมานนี้ได้แน่ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นยอดฝีมือระดับตำนานก็ตามที!
“กองหนึ่ง.......”เนี่ยหลี่เผยรอยยิ้มเจื่อนๆออกมา เขาต้องเสียผลึกวิญญาณมังกรไปตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ที่เขาอุตสาห์เก็บเอาไว้และยังทำระเบิดออกมาได้ประมาณ 60 กว่าลูกเท่านั้น เขาจะมีเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกัน? ถ้าเขามีเยอะขนาดนั้นเขาคงไม่จำเป็นต้องใช้ระเบิดปลอมพวกนั้นหรอก
“ถ้าเจ้ามีไม่มากขนาดนั้น งั้นข้าขอสักสิบหรือยี่สิบลูกก็ได้ แล้วจะจะใช้งานมันอย่างคุ้มค่าแน่นอน” ลู่เพี่ยวหัวเราะออกมา
“ของพวกนี้ถึงจะอยู่ในมือเจ้ามันก็ไม่ประโยชน์อยู่ดี ระเบิดจากภายในนั้นมันจะไม่ระเบิดออกมาหากไม่มีพลังแห่งสัจธรรมของความมืดและแสงสว่างในการจุดระเบิด” เนี่ยหลี่พูดแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย
เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่ ลู่เพี่ยวก็รู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง จ๋อยทันที พร้อมส่ายมือออกมา“ไม่เป็นไร”
เหมือนความฝันของเขาที่จะได้ระเบิดยอดฝีมือระดับตำนานให้ตายก็หายวับไปในพริบตา
“เนี่ยหลี่ เจ้าพอจะรู้มั้ยว่าจริงๆแล้วเจ้าปีศาจพวกนั้นมันเป็นอะไรกันแน่?” เอี้ยจื่ออวิ้นถามและมองไปที่เนี่ยหลี่
“ปีศาจสองตนนี้มันต้องการตัวพี่ยู่หยานมานานแล้ว!” เนี่ยหลี่หันไปมองยู่หยานและพูดต่อว่า “พวกมันเป็นศัตรูของนางน่ะ”
เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับเทพวิญญาณ เนี่ยหลี่เองก็ไม่เข้าใจในเรื่องนี้สักเท่าไหร่
“มันเป็นเช่นนั้นเองหรอกรึ?” ทุกคนเข้าใจทันทีเลยว่ามันเกิดมาจากอะไรกันแน่
ปีศาจสองตนนี้มันตามยู่หยานมานั่นเอง
“ข้าต้องขอโทษทุกคนด้วย ที่ทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย” ยู่หยานกล่าวคำขอโทษออกมา
ตู่ซือจึงได้พูดออกมาว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ยู่หยานท่านถ่อมตัวไปแล้ว เมื่อพวกเราเป็นสหายกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกันมันเป็นเรื่องที่พวกเราควรทำอยู่แล้ว”
เนี่ยหลี่ใช้เวลาสั้นๆในการค้นหาจากซากปีศาจพวกนั้นและพบของสามชิ้น ของเหล่านี้มันอยู่ที่หลังของปีศาจทั้งสองตน ชิ้นแรกก็คือไข่มุกแห่งพิษที่มีสีเขียว มันเต็มไปด้วยพิษที่กลัวอยู่ภายในนั้น ทันใดนั้นเนี่ยหลี่ก็นึกอะไรบางอย่างได้ในใจของเขา “นี่มันของดีนี่น่า” เขารีบเก็บมันไปทันที ชิ้นที่สองก็คือ ดาบยาวจันทราสีเงิน เป็นของระดับตำนาน เนี่ยหลี่ได้มอบมันให้กับตู่ซือ ส่วนชิ้นที่สามก็คือเกล็ดของมังกรทมิฬหนึ่งชิ้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร เขาจึงมอบให้กับต้วนเจี้ยน
หลังจากที่ได้แบ่งของเหล่านี้แล้ว เนี่ยหลี่ก็ได้บอกกับทุกคนว่า “พวกเรารีบไปที่โลกนรกานต์กันเถอะ!
กลุ่มของพวกเขาก็ได้มุ่งตรงไปยังทางเข้าสู่โลกนรกานต์
ขณะที่เนี่ยหลี่และกลุ่มของเขาได้ก้าวเข้าสู่โลกนรกานต์ ที่แดนดินน้ำแข็งแห่งสวรรค์ทางทิศเหนือที่อยู่ไกลจากหุบเขาบรรพกาล มีร่างที่ผอมและสูงถูกผนึกอยู่ในน้ำแข็งที่หนามาก ชายคนนี้หน้าตาดี ไม่อาจจะทราบได้แน่ชัดว่าเป็นใครกันแน่ ในขณะนั้นเขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา เขาก็รู้สึกอึดอัดและหัวใจเต้นแรงไม่มีหยุด
มื่อสัมผัสอะไรได้บางอย่างจากนั้นเขาก็ลืมหาขึ้นมาทันที
“ข้าไม่เคยคิดเลยว่านางเพศยายู่หยานนั้นจะหนีออกจากบึงทมิฬไปได้ ส่วนเจ้าสองตัวไม่เอาไหนนั้นก็ไม่ได้จัดการนางให้เรียบร้อย ยิ่งปล่อยมันนางหนีไปได้อีก แถมพวกมันยังถูกฆ่าได้ง่ายเช่นนี้ ไม่เอาไหนทั้งนั้น!” เสียงของเขาได้เล็ดลอดผ่านน้ำแข็งออกมา มันเป็นเหมือนกับเสียงที่มาจากในนรกจริงๆเสียด้วยซ้ำ
จบตอนจ้า แปลโดย Starbot



เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง