test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

21 เม.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 188 การเดินทาง


          ที่ลานฝึกของเอียจืออวิ้น เนี่ยหลีได้นั่งขัดสมาธิตั้งใจฝึกอยู่
          

         ปรากฏภาพฉายแวบเข้ามาในใจของเขา มีทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเอียจืออวิ้น เซี่ยวหนิงเอ๋อและคนอื่นๆหลังจากที่เขากลับมา ตอนนี้ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ก็ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว เรียกได้ว่าตอนนี้เขาประสบความสำเร็จเป้าหมายแรกตามที่หวังไว้แล้ว ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไรทุกอย่างในตอนนี้ก็ได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว
          

      หลังจากเรื่องของตระกูลศักดิ์สิทธิ์ สมาคมทมิฬคือที่ต่อไป ความลึกลับที๋ซ่อนอยู่ของสมาคมทมิฬและจอมมารนั้นคุกคามเมืองกลอรี่ในทุกเวลา ต้องให้สมาคมทมิฬจะถูกกวาดล้างและจอมมารได้ตายลง เนี่ยหลึถึงจะกินและอยู่ได้อย่างสงบสุข
          

      อย่างไรก็ตามความเร็วในการบ่มเพาะพลังของเขาในตอนนี้คงไม่สามารถไปถึงระดับตำนานได้ด้วยเวลาอันสั้น แต่ว่าเขายังมีวิธีอื่น!
          

        แนวคิดมากมายผ่านเข้ามาภายในใจของเนี่ยหลี อย่างไรก็ตามมันต้องให้เขาออกไปจากเมืองกลอรี่ไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง นอกเหนือจากการเพิ่มการบ่มเพาะพลังแล้วเนี่ยหลียังต้องการออกไปค้นหารังของสมาคมทมิฬอีกด้วย
          
      เนี่ยหลีมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เห็นหุ่นเชิดวิญญาณค่อยๆ ร่อนลงมาเกาะที่ไหล่ของเขา
          

       หลังผ่านการครุ่นคิดชั่วครู่ เนี่ยหลีก็พูดออกมา "บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเอียหยาน ข้าเตรียมตัวที่จะออกไปจากเมืองกลอรี่เพื่อฝึกฝน ข้าจะเขียนจดหมายไว้จำนวนหนึ่งฝากท่านไว้ เมื่อข้าออกไปแล้วรบกวนท่านนำไปมอบให้กับเพื่อนและครอบครัวของข้าด้วย"
          
        "เจ้าหนู เจ้าจะออกไปฝึกที่ใดกัน?" บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเอียหยานถามออกมา "เจ้าต้องการให้ข้าตามเจ้าไปด้วยหรือไม่?"
          

       "ไม่จำเป็น" เนี่ยหลีส่ายหัวแล้วพูดต่อ "

   
   สถานที่ที่ข้ากำลังจะไปนั้นอยู่ไม่ไกลมาก อย่างไรก็ตามข้าต้องการไปสำรวจที่โลกใต้ดินที่ท่านพูดถึงครั้งก่อนเกี่ยวกับสมาคมทมิฬอีกด้วย การที่พวกศัตรูอยู่ในที่แจ้ง แต่พวกเราอยู่ในที่มืด เราก็ลืมเรื่องการกำจัดสมาคมทมิฬไปได้เลย"
          

      ได้ยินที่เนี่ยหลีพูด บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเอียหยานก็ตกใจนิดหน่อย "เจ้าเตรียมตัวไปสำรวจสมาคมทมิฬเพียงคนเดียว? มันจะไม่อันตรายเกินไปหรือ?"
          

     "ไม่ ข้ามีวิธีที่จะปกป้องชีวิตของตัวเองอยู่" เนี่ยหลีกล่าว ตราบใดที่เขายังไม่พบจอมมารด้วยตนเอง เนี่ยหลีก็ยังมีหนทางที่จะปกป้องตัวเองอยู่
          

          เนี่ยหลีครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ หนังสือจิตอสูรท่องเวลายังคงอยู่ในพระราชวังแห่งทรายอยู่ไหมนะ? เพราะว่าเขาจะต้องกลับมาภายในสามเดือนเขาคงไม่มีเวลาพอที่จะแวะไปที่พระราชวังแห่งทรายในตอนนี้ได้ นอกจากพระราชวังแห่งทราย เนี่ยหลียังมีสถานที่อื่นอีกที่ยังเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ
          

         มันต้องมีสิ่งตอบแทนสูงมากถ้าเขาต้องการเข้าถึงระดับตำนานในระยะเวลาอันสั้น นอกจากเขาก็คงไม่มีใครอีกแล้วที่จะรักษาเมืองกลอรี่แห่งนี้ไว้ได้ นี่มันคือความรับผิดชอบของเขา มีวิธีเดียวที่จะบ่มเพาะพลังได้อย่างรวดเร็วคือออกไปฝึกที่ภายนอก
          
เนี่ยหลีเขียนจดหมายจำนวนหนึ่งและฝากไว้กับบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเอียหยาน
          

      "ระวังตัวด้วย" เอียหยานเตือนเนี่ยหลี เขาคว้าจดหมายไว้แล้วบินออกไป
          

      หลังจากที่เนี่ยหลีมองเอียหยานบินออกไปจนลับสายตา เนี่ยหลีก็ตรงไปที่ห้องของเอียจืออวิ้น
          

      เอียจืออวิ้นอยู่ในห้องด้วยอารมณ์โกรธเป็นอย่างมาก เธอฝึกจนเข้าถึงระดับทองได้ จากการที่ผ่านความยากลำบากในการฝึกมาเธอคิดว่าเธอมีความสามารถพอที่จะสู้เคียงข้างพ่อของเธอและสามารถช่วยเนี่ยหลีได้ อย่างไรก็ตามเมื่อการต่อสู้มาถึง เนี่ยหลีและพ่อของเธอกลับจับเธอขังไว้ในห้องลับ
          

     ถึงแม้ว่าเธอจะทราบดีว่าที่เนี่ยหลีและพ่อของเธอทำเช่นนั้นก็เพราะห่วงเธอ แต่ว่าเธอก็ยังคงมีความรู้สึกขุ่นข้องใจอยู่ อย่างน้อยในวันนี้เธอก็ไม่อยากที่จะเห็นหน้าเนี่ยหลี
          
   ใครให้เนี่ยหลีมาหลอกข้ากัน? นี่คือการลงโทษ!' เอียจืออวิ้นมุ่ยปากด้วยความโมโห
          

       เธอนั่งขัดสมาธิบนเตียงและเริ่มฝึกพลังวิญญาณ ด้านข้างปรากฏร่างของราชินีหิมะค่อยๆปรากฏขึ้นมา ร่างของเธอนั้นเปรียบดั่งน้ำค้างแข็ง อีกทั้งแสงจันทร์ที่ส่องลงมาในตอนนี้ก็ยิ่งช่วยขับความงดงามของเธอให้เป็นเปรียบดั่งภูตน้อย
          

       เนี่ยหลีจ้องมองออกไปในค่ำคืนที่เงียบสงบและสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่กระจายยออกมาจากห้องของเอียจืออวิ้น เขาทราบดีว่าเธอนั้นพยายามอย่างเต็มที่ในการฝึกฝน เขาเข้าใจความรู้สึกของเอียจืออวิ้น เธอพยายามที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องเมืองกลอรี่แห่งนี้
          

      ก่อนหน้านั้น เมื่อใดก็ตามที่เนี่ยหลีกักขังเอียจืออวิ้นไว้ในห้องลับ นั่นก็เป็นเพราะเนี่ยหลีไม่ต้องการให้เธอได้รับบาดเจ็บ หลังจากที่ได้รับชีวิตใหม่นี้ เนี่ยหลีไม่ต้องการสูญเสียสิ่งใดอีกเป็นครั้งที่สอง
          

      ถ้าเขาบอกเอียจืออวิ้น เซี่ยวหนิงเอ๋อ ตู่ซื่อและคนอื่นว่าต้องการออกไปภายนอกเพื่อฝึกฝน พวกเขาจะต้องขอตามมาด้วยเป็นแน่ มันอันตรายเกินไปถ้าจะไปกันหลายคน ดังนั้นเนี่ยหลีจึงจากไปอย่างเงียบๆ อย่างไรก็ตามภายในใจของเขาตอนนี้นั้นก็รู้สึกอยากที่ให้พวกเพื่อนตามมาด้วย
          

      เนี่ยหลีเดินไปที่ประตูห้องของเอียจืออวิ้นและยืนค้างอยู่อย่างนั้น เขาต้องการเคาะประตูอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่กล้า
          

      เอียจืออวิ้นรู้สึกได้ถึงพลังจากอีกฟากของประตูและลืมตาขึ้น คนที่ยืนอยู่ด้านนอกจะต้องเป็นเนี่ยหลีแน่
          

        ข้าจะไม่ออกไปเปิดประตูให้เจ้าแน่ วันนี้เจ้าขังข้าเอาไว้ในห้องลับ!' เอียจืออวิ้นคิดภายในใจ มันสายไปแล้ว เนี่ยหลีกำลังพยายามเข้ามาในห้องของเธอ เอียจืออวิ้นหัวใจเต้นระรัวและหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ใครจะรู้ว่าเนี่ยหลีจะทำเช่นนี้ เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ยอมเปิดประตูให้เขาแน่นอน! หลังจากที่เธอนึกถึงตอนที่เธอลงไปนอนกับเนี่ยหลีบนเตียง เธอรู้สึกต้องการที่จะขุดหลุมแล้วกระโดดลงไปจริงๆ
          

      หลังจากที่ยืนอยู่ด้านนอกห้องของเอียจืออวิ้นซักพัก หลังจากที่เนี่ยหลีครุ่นคิด เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่เคาะประตูห้อง มันคงจะดีกว่าถ้าเขาไปโดยไม่พูดอะไร ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจไปอย่างสบายใจได้
          

        เพื่อที่จะได้รับพลังที่จะสามารถต่อกรกับจอมมารและสมาคมทมิฬได้ เนี่ยหลีต้องค้นหาวิธีบ่มเพาะพลังได้อย่างรวดเร็วที่สุด ในการที่จะบ่มเพาะพลังขึ้นไปอีก เพียงแค่การฝึกมันไม่เพียงพอ เขาต้องออกไปหาบางสิ่งบางอย่างเพื่อกระตุ้น
          

      หลังจากที่เห็นเงาของเนี่ยหลียืนอยู่ที่หน้าประตูของเธอเป็นเวลาพอสมควร เอียจืออวิ้นก็ลังเล เธอควรจะเปิดประตูให้เขาดีไหม?
          

         หลังจากที่ขังข้าไว้ในห้องลับ ในระหว่างที่พวกเขาต่อสู้กันอย่างเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ข้าไม่อาจอภัยให้เจ้าได้โดยง่ายเป็นแน่!' เอียจืออวิ้นคิดภายในใจ เนี่ยหลีนั้นแย่ยิ่งนัก รู้เห็นกับพ่อของเธอ พี่น้องและเนี่ยหลีได้ร่วมกันสู้อย่างเสี่ยงตายในขณะที่เธอนั้นถูกขังอยู่ แทบจะนึกออกได้ทันทีเลยว่าตัวเธอนั้นรู้สึกเช่นไร ตัวเธอนั้นในวันนี้ไม่ต้องการคุยกับเนี่ยหลีอีกแล้ว
          
หลายครั้งที่เอียจืออวิ้นต้องการที่จะเปิดประตูให้เนี่ยหลี แต่เธอก็หยุดยั้งตัวเองเอาไว้ได้
          

     "ข้าจะไม่ไปเปิดประตูให้เจ้า เพราะเจ้าต้องรังแกข้าอีกครั้งแน่" เอียจืออวิ้นแค่นเสียง
          

    ภายใต้แสงจันทร์ แก้มของหญิงสาวที่กำลังแดงปลั่งได้ช่วยให้เธอนั้นงดงามยิ่งขึ้น
          

      หลังจากที่เนี่ยหลีลังเลอยู่พอสมควร เขาก็วางจดหมายไว้บนทางเดิน เขาหันหลังกลับและจากไปโดยกลืนหายเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
          

    เมื่อเนี่ยหลีจากไป เอียจืออวิ้นก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เธอกระทืบเท้าออกมา "เจ้าบ้า ทำไมเจ้าไม่เคาะประตู?"
          

     เธอเดินไปที่ประตูและเปิดมันออก พยายามมองไปรอบบริเวณ เธอไม่พบสิ่งใดที่น่าจะเป็นเนี่ยหลีเลย เธอพบเพียงแค่จดหมายที่ถูกวางไว้บนพื้นเท่านั้น เธอบังเกิดลางสังหรสิ่งที่ไม่สู้ดีแล้วจึงหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน
          

      ชั่วครู่หลังจากที่อ่าน หยาดน้ำตาก็ไหลออกมาอาบใบหน้าของเอียจืออวิ้น เป็นเพราะเนี่ยหลีนั้นมาที่นี่เพื่อที่จะมากล่าวลา
          
     เมื่อออกไปฝึกฝนที่โลกภายนอก ใครจะคาดคิดว่าอันตรายที่ต้องเผชิญนั้นมีมากเพียงไร?
          

        เธอต้องการที่จะบอกเนี่ยหลีว่าเธอนั้นไม่ต้องการให้เขาจากไป อย่างไรเสียเมื่อเธอพยายามมองไปรอบๆ เธอก็จะไม่พบแม้แต่เงาของเนี่ยหลี เอียจืออวิ้นเข้าใจได้ทันทีว่าเนี่ยหลีต้องการแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะสามารถปกป้องเมืองกลอรี่แห่งนี้ เขาเห็นทุกสิ่งอย่างอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของเขา แต่อย่างไรเมืองกลอรี่ก็ยังคงมีท่านปู่และท่านพ่อของเธออยู่ไม่ใช่หรือ?
          

อย่างไรเสียตอนนี้เนี่ยหลีก็จากไปแล้ว
          

       เอียจืออวิ้นกำจดหมายเอาไว้แน่น ความรู้สึกภายในใจของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ถ้าเธอรู้ว่าเนี่ยหลีมาเพื่อที่จะบอกลาล่ะก็ เธอคงไม่ลังเลที่จะเปิดประตูเป็นแน่
          

ที่แห่งใดกันที่เนี่ยหลีไป? เขาจะได้รับอันตรายหรือไม่?
          

ที่ตระกูลปีกมังกร
          

         เมื่อเซี่ยวหนิงเอ๋อได้รับจดหมายจากเนี่ยหลี ก็เป็นเวลาที่เนี่ยหลีไม่อยู่ในเมืองอีกแล้ว เธอถือจดหมายไว้แนบอก เธอยังมีหลายคำพูดที่ต้องการบอกกับเขา แต่ว่ามันก็เป็นได้แค่ความคิด เพราะเนี่ยหลีไม่อยู่อีกแล้ว
          

    "ข้าจะรอเจ้ากลับมา!" เซี่ยวหนิงเอ๋อมองออกไป "เมืองกลอรี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคนเดียวจะปกป้องได้ พวกเราจะต้องปกป้องมันด้วยกัน!"
          

         ผมของเธอไสวไปตามลม บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ภายในใจของเธอได้ปะทุขึ้นมา สีหน้าของเธอในตอนนี้นั้นช่างหนักแน่น ความคิดที่จะแข็งแกร่งขึ้นถูกจุดขึ้นมาอย่างแรงกล้า
          

สถาบันกล้วยไม้ศักดิ์สิทธิ์
          

        "เนี่ยหลีนี่ก็เกินไป จากไปโดยที่ไม่พาพวกเราไปด้วย!" ลู่เพรียวโมโหพร้อมกำหมัดแน่น ถ้าเนี่ยหลีอยู่ที่นี่ เขาจะต้องขอต่อยมันซักหมัด "เมื่อไหร่ที่เจ้านั่นกลับมา ข้าจะมอบความพ่ายแพ้ให้กับมัน!"
          

   ถ้าพวกเราไปด้วย พวกเราก็เป็นได้แค่ภาระตู่ซื่อพูดพร้อมกับส่ายหน้า เข้าเข้าใจว่าทำไมเนี่ยหลีถึงได้ทำเช่นนี้
          

      "อย่างไรเสียพวกเราก็มีพลังใกล้ๆกัน!" ลู่เพรียวพูดอย่างไม่พอใจ
          

       "ก็จริงที่พวกเรามีพลังใกล้เคียงกัน แต่อย่างไรเสียความสามารถมันก็แตกต่างกันเกินไป" ตู่ซื่อยิ้มเล็กน้อยและพูดต่อ "ต่อให้พวกเราทุกคนเข้ารุมโจมตีเนี่ยหลี พวกเราก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้หรอก อีกทั้งเขายังมีอสูรจิตเงาพราย ถ้าเขาตกอยู่ในอันตราย เขาสามารถที่จะหายตัวและหลบหนีได้ตามที่ต้องการ แต่ว่าพวกเรานั้นเป็นได้เพียงแค่ภาระของเขาเท่านั้น"
          

      "ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เราจะทำอะไรดีล่ะ" ลู่เพรียวก็พูดทั้งรอยยิ้มเจื่อนๆ
          

      "ตั้งใจฝึกฝน" ตู่ซื่อกล่าวอย่างแน่วแน่ "เมื่อเนี่ยหลีกลับมา พวกเราก็จะมีระดับพลังที่ใกล้เคียงกัน ทุกครั้งที่เนี่ยหลีมีการบ่มเพาะพลังที่เพิ่มขึ้น เขาต้องผ่านความยากลำบากมากกว่าพวกเรานับสิบเท่า ถ้าพวกเราไม่ปรับปรุงการบ่มเพาะพลังให้มากขึ้น พวกเราก็ทำได้แค่เอาหัวโหม่งกำแพงและฆ่าตัวตาย!"
          

      ลู่เพรียวมองไปที่ต้วนเจี้ยนและถามขึ้น "ต้วนเจี้ยน เจ้าล่ะจะทำยังไง ไม่ได้รับจดหมายจากเนี่ยหลีบ้างเลยเหรอ?"
          

      ต้วนเจี้ยนเป็นผู้ที่จะระดับพลังถึงทองดำ และร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งระดับตำนาน ทำไมเนี่ยหลีถึงไม่พาต้วนเจี้ยนไปด้วยกัน?
          

        "เจ้านายบอกว่าสถานที่ที่เขากำลังจะไป ต่อให้ข้าติดตามไปก็คงเป็นการส่งข้าไปตาย เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องการให้ข้าอยู่ที่เมืองกลอรี่แห่งนี้และฝึกฝนเพิ่มขึ้น" ต้วนเจี้ยนกล่าวแล้วทอดสายตาออกไปไกล เขาไม่ทราบเลยว่าเนี่ยหลีจะไปยังที่แห่งใด อย่างไรก็ตามที่เนี่ยหลีพูดเช่นนั้นก็เป็นเพราะว่าเขามั่นใจว่าตัวเองจะต้องกลับมาได้อย่างปลอดภัย
          

         หลังจากที่ได้ยินคำพูดของต้วนเจี้ยน สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป ต้วนเจี้ยนเป็นคนที่มีร่างกายแข็งแกร่งถึงระดับตำนาน! สิ่งมีชีวิตทั่วไปไม่อาจฆ่าเขาได้แน่นอน แต่ว่าถ้าต้วนเจี้ยนไปยังสถานที่แห่งนี้ มันก็เปรียบเสมือนการส่งเขาไปตาย? เจ้าเนี่ยหลีมันไปที่ใดของมัน? ทุกคนต่างก็รู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้
          
   อย่างไรเสียให้คิดอีกครั้ง ครั้งแต่ที่เนี่ยหลีพูดแบบนั้น แสดงว่าเขาต้องมีความมั่นใจอยู่ อีกทั้งเนี่ยหลีก็ไม่ใช่คนที่จะทำสิ่งใดโดยไม่มีความมั่นใจ
          

       ก่อนที่จะจากไป เนี่ยหลีได้มอบเทคนิคการบ่มเพาะพลังให้กับต้วนเจี้ยน เขามองไกลออกไป ระหว่างที่เนี่ยหลีไม่อยู่ เขาจะต้องฝึกฝนให้แข็งแกร่งจนสามารถที่จะเป็นมือขวาให้กับเนี่ยหลีได้...จบตอน

แปลโดย Esthe

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง