test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

4 เม.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 170 คลังสมบัติจวนเจ้าเมือง



เนียหลี่ส่งกระแสพลังวิญญาณให้ไหลเวียนเข้าไป เขาใช้เทคนิคเต๊าหยินค่อยๆขับพิษในหัวใจของเอี้ยเซิงออกอย่างช้าๆ เริ่มจากที่หัวใจ, เขาค่อยๆกดไล่แล้วเคลื่อนให้พิษมารวมไว้นิ้วมือซ้ายนิ้วนึง จากนั้นเนียหลี่ก็ใข้เข็มปักลงไป ส่งผลให้เลือดสีดำเข้มจำนวนไม่น้อยไหลออกมาจากแผล(ที่เจาะ) (เทคนิคเต๊าหยิน: เป็นศาสตร์การฝังเข็มแบบนึงที่ใช้การนวดตามร่างกายและกดจุดสะท้อนต่างๆ เพื่อกระตุ้นการรักษา โดยใช้พลังวิญญาณแผ่เข้าไปบำบัด และขจัดปัญหาในร่างกายของผู้ป่วย)




เมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้า,ทั้งเอียจือหวินและเอียซิ่วก็รู้สึกตกตะลึง นี่มันเวทมนต์อะไรกันเนี่ย? เอียซิ่วพูดอะไรไม่ออก นี่เนียหลี่สามารถขับพิษออกจากร่างท่านเอียเซิงได้จริงๆหรือนี่? นี่พวกเรามีหวังที่จะเห็นท่านเอียเซิ่งรอดปลอดภัยใช่ไหม? เมื่อนึกถึงเรื่องนี้, ก็ช่วยไม่ได้เลยที่จะทำให้เอียซิ่วรู้สึกปิติยินดีขึ้น เนียหลี่ช่างสร้างความประหลาดใจให้เขาได้ครั้งใหญ่ซะจริงๆ


เนี่ยหลีเดินหน้าใช้เทคนิคเต๊าหยินขับพิษ เป็นเวลาต่อเนื่องกันหลายชั่วโมง เขาสามารถนำพิษสมุนไพรลิ้นมังกร ขับออกจากร่างเอียเซิงได้ทีละนิดๆ แม้ว่าการเพาะบ่มพลังของเนียหลี่จะไปถึงระดับโกลด์แล้ว; แต่หลังจากใช้เทคนิคเต๊าหยินติดต่อกันเป็นเวลานาน เขาก็แทบจะหมดลมจากความเหนื่อยล้า



แต่อย่างไรก็ตาม, ผลของการรักษาก็ประสบความสำเร็จจนเป็นที่ประจักษ์ได้ ถึงแม้ว่าเอียเซิงจะยังไม่รู้สึกตัว แต่การหายใจและอัตราการเต้นของหัวใจของเขาก็อยู่ในระดับคงที่อย่างมาก ได้เห็นเนียหลี่ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรง เอียจือหวินก็รีบนำน้ำใส่ถังพร้อมผ้าบิดหมาดมาเช็ดหน้าปาดเหงื่อให้แก่เนียหลี่



นางซาบซึ้งใจอย่างยิ่งสำหรับสิ่งที่เนียหลี่ทำให้ นั้นคือเขากำลังดึงยื้อชีวิตเอียเซิง;พ่อของนางกลับมาจากประตูมรณะ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเนียหลี่ นางคงจะต้องเสียท่านไปตลอดกาล เมื่อวันก่อนหน้านั้น, นางเพิ่งใช้ถ้อยคำทำเนียหลี่ต้องเจ็บปวดใจ แต่เนียหลี่ก็ยังเสียสละตัวมาช่วยเหลือเธอ




เอียจือหวินเงยหน้าขึ้นมามองเนียหลี่ ขณะที่มองดูท่าทีที่ตั้งใจของเขา ความคิดของนางก็คิดย้อนไกลออกไป ตอนแรกนางตั้งใจว่าจะยกเนียหลี่ให้แก่เซียวหนิงเอ๋อ แต่ตอนนี้ ใจของนางตกอยู่ในห้วงความขัดแย้งสับสนและฝืนใจ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่, เนียหลี่ได้ก้าวข้าวผ่านเข้ามาอยู่ในโลกของนาง การเป็นคนที่เธอขาดไม่ได้แลไม่สามารถมีใครมาแทนที่ ถ้าไม่ใช่เพราะเนียหลี่, ท่านพ่อคงจะจากเธอไปแล้ว



เมื่อเห็นว่าเอียเซิงอาการดีขึ้นแล้ว, เอียซิ่วก็ส่งคนออกตามหาตัวเอียฮันในทันที การที่เอียฮันลงมือลอบสังหารเอียเซิงทำให้เขาเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง เขาสาบานว่าจะฉีกเอียฮันออกเป็นพันๆชิ้น




"ฮูวววว...." หลังจากใช้เวลาเยียวยามานาน, เนียหลี่ก็ถอนหายใจยาว เอียเซิงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ เขามองไปทีเอียจือหวินที่อยู่ข้างๆ นางกำลังนั่งเท้าคางและจ้องมองเขาอยู่ ท่าทีที่ดูอ่อนโยนและสงบของนางช่างทำให้หัวใจของเนียหลี่สั่นไหวยิ่งนัก



เมื่อเนียหลี่หันมา, เอียจื้ออวิ้นรู้สึกได้ว่า กริยาท่าทางที่นางแสดงออกกำลังถูกจ้องมอง ดังนั้นใบหน้าของนางก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เนียหลี่หลุดขำออกมาเบาๆ,



"พ่อของเจ้าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ,ตอนนี้ เขาจะรู้สึกตัวในไม่ช้า!"


"ขอบคุณเจ้ามากนะเนี่ยหลี่" ดวงตาของเอียจือหวินเริ่มมีน้ำตาเอ่อขึ้นมา


"ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจ้า, ข้าก็ไม่รู้เหมือนว่าข้าจะทำเช่นไร" "


“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร, หากทำเพื่อเจ้า เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ข้ายินดีทำเพื่อเจ้า"



เนียหลี่ระลึกอะไรบางอย่างจากชีวิตที่แล้วของเขาได้ นั้นคือฉากเหตุการณ์ที่เอียจือหวินเอาตัวเข้าขวางเขาจากการโจมตีของสัตว์สูตร เขาถอนหายใจ, มันคือหนี้ชีวิตที่เขาติดค้างเอียจือหวินจากชีวิตครั้งก่อน, ซึ่งถึงใช้เวลาทั้งชีวิตในภพนี้,เขาก็หาตอบแทนมันได้หมดไม่



สำหรับเอียจือหวิน, แม้ว่ามันจะหมายถึงความตายของเขา เนียหลี่ก็ไม่ลังเลใดๆแม้แต่น้อย สำหรับเรื่องระหองระแหงกันเมื่อวันก่อนนั้น, เขาก็หานำมันมาใส่ใจใดๆไม่ เอียจือหวินก้มหัวลง ขบริมฝีปากและกล่าวขึ้นว่า



"เนียหลี่, ข้าขอโทษกับเรื่องก่อนหน้านี้ สำหรับเจ้า, เจ้าอาจจะไม่คิดถือเป็นบุญคุณอะไร; แต่สำหรับข้า, เจ้าคือคนที่ช่วยชีวิตท่านพ่อของข้า ไม่ว่าเจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด, ข้าก็จะตกลงทำมัน"





ได้ยินคำของเอียจือหวิน, หัวใจของเขาก็โบยบิน มันทำให้เขาจดจำฉากในชีวิตที่แล้วได้ นางคนนี้, เอียจือหวิน,นางข่างมีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อยๆเสียจริงๆ ใบหน้าของเอียจือหวิ่นแดงระเรือขึ้นนิดๆ พร้อมกับที่นางเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เนียหลี่ แล้วมอบจูบบนใบหน้าเนียหลี่ไป1จุ๊บ จากนั้นหน้านางก็แดงแป๊ดด...




เนียหลี่ตะลึงเล็กๆไปช่วงขณะนึงแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาดึงเอียจือหวินเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนของเขา นางเอนกายเข้าไปแนบอกของเนียหลี่แต่โดยดี, จนสามารถรู้สึกถึงเสียงหัวใจเต้นของเขา ความรู้สึกของนางตอนนี้รู้สึกปลอดภัยอย่างแสนสุด อกของนียหลี่ให้ความรู้สึกแก่นางว่านางสามารถเชื่อและไว้วางใจเขาได้ แม้ว่านางยังคงรู้สึกผิดต่อเซียวหนิงเอ๋อ, แต่เอียจือหวิ๋นก็ตัดสินใจแล้ว ความเงียบดั่งหยุดนิ่ง, แต่เวลาดำเนินเดินต่อไป เนียหลี่ได้ดื่มด่ำประสบสัมผัสความสุข จากช่วงเวลาอันสุขแสน...~ ในภพที่แล้ว, ความเหงามันเจ็บปวดซะเหลือเกืน มันโดดเดี่ยวจนเหมือนฝังเข้ากระดูกดำ แทรกซึมแทนที่ความสุขใดที่เขาควรจะพึงมี **ช่างรวดร้าวทรมาณ**




กลิ่นไอพรหมจรรย์สาวแรกแย้มของเอียจือหวินช่างจรุงใจ เนียหลี่ลูบเล้นโลมเล้าแผ่นหลังเอียจือหวินอย่างอ่อนโยน เขารู้สึกถึงสัมผัสอันนุ่มเรียบละเอียดอ่อนกลมเกลาของผิวกายนาง เขารับรู้ได้ถึงการเต้นของหัวใจนางที่ระส่ำเผยิบผยาบและการหายใจที่ค่อนข้างผิดปรกติไม่สม่ำเสมอ นี่มันต้องไม่ใช่ความฝันแน่ๆ ข้ากลับมาแล้วจริงๆ , จือหวินอยู่ข้างๆข้า, อยู่ใกล้มากๆ จากนั้นซักพัก, เอียเซิงเปิดตาของเขาขึ้น และเห็นฉากเข้าพระเข้านางตรงหน้า เขาลุกขึ้นทันทีและตบกระบาลเนียหลี่ไปหนึ่งดอก (Critical hit!!! 7268damage)

 ทันที่ทีโดนโบกกระบาลไป เนียหลี่ก็น้ำตาเล็ดออกมาทันทีเพราะความเจ็บปวดแล้วพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

"เฮ้ย, นี่ท่านตีข้าทำไมเนี่ย?"



"นี่เจ้ายังหน้าด้านมาถามอีก?"       



ข้ายังไม่ทันจะตาย เจ้าก็กล้ามารังแกลูกสาวข้าต่อหน้าต่อตาซะแล้วเรอะ! ใบหน้าเอียเซิงดำทมึงตึงในขณะที่เขาดึงหูเนียหลี่จนหัวสั่นหัวคลอน


"เฮ้,เอียเซิง, ท่านนี่ไม่รู้จักแยกแยะและไม่รู้คุณคนซะจริง เพราะข้าคนนี้นะเฮ้ยที่ช่วยชีวิตท่านไว้ แล้วรู้ยังงี้ท่านยังมาตีข้าอีกเรอะ!" เนี่ยหลี่พูดอย่างผิดหวัง


"แกสมควรที่จะโดนตีแล้ว โทษฐานที่แกมาข่มเหงลูกสาวข้า!" เอียเซิงพ่นลมหายใจออกอย่างเย็นชาแสดงความโกรธกริ้ว


"เฮ้ย, ท่านมองยังไงว่าข้าข่มเหงลูกสาวท่าน?" เนียหลี่มองเอียเซิงด้วยความไม่พอใจ


"งั้น ไหนตอบมาสิว่าเจ้าวางมือของเจ้าไว้ตรงไหน?" เอียเซิงพ่นลมออกจมูกแล้วหยิบฉวยหมอนที่อยู่ใกล้ๆ,



"เจ้ากล้าข่มเหงลูกสาวข้า, แกคิดว่าข้าไม่กล้าเอาแกถึงตายใช่ไหม!" ในขณะที่ดูฉากการเถียงกันระหว่างเอียเซิงและเนียหลี่,ไม่รู้ทำไม, เอียจือหวินถึงรู้สึกว่าในหัวใจของนางช่างเต็มไปด้วยความอบอุ่น นางเอามือปิดปากแล้วหัวเราะคิกคัก ชุดไหมสีขาวที่เธอสวมใส่อยู่ยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นเมื่อเธอยิ้ม ความอ่อนโยนนั้นและรูปลักษณ์อันสวยสดใสน่ารักงดงามมันทำให้เนียหลี่ตกตะลึงงันและประหลาดใจ



"นี่แกยังกล้ามองอีกหรอ?!" เอียเซิงปาหมอนใส่เนียหลี่


เนียหลี่กระโดดเหย๋งและมองเอียเซิงฉุนเฉียวตาเขียวแป๊ด!!



"เอียเซิง,ท่านช่างไม่มีเหตุผลซะจริงๆ แค่มองนาง,ท่านก็ไม่ยอมเลยเรอะ, นี่มันยุติธรรมตรงไหนกันเนี่ย!"


"อืม...อืม,ในจวนเจ้าเมืองแห่งนี้, ข้านี่แหละความยุติธรรม!”  เอียเซิงกล่าวขึ้นอย่างภูมิใจ



"นี่ท่าน... จือหวิน, เราไปกันเถอะ อย่าไปห่วงโจรเฒ่าคนนี้เลย"


เนียหลี่พูดและมองที่เอียจือหวิน เอียจือหวินมอบรอยยิ้มอย่างสันติให้เนียหลี่และพูดขึ้น


"เนียหลี่, ท่านพ่อของข้าร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี ข้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลนะจ้ะ"



เนียหลี่ทำได้แค่นั่งลงอย่างหงอยๆที่เก้าอี้ข้างๆ (ไงล่ะเมิง..เลือดย่อมเจ้มจ้มกว่าน้ำ) เห็นสีหน้าของเนียหลี่, มุมปากของเอียเซิงก็ปริรอยยิ้มที่แทบจะไม่สังเกตุเห็นได้ออกมาเล็กๆ มือของเขากำหมัดเบาๆ ในตอนก่อนหน้านี้,เขาคิดว่าเขาคงต้องตายแล้วเป็นแน่ แสงไฟคือสิ่งสุดท้ายที่เขาได้เห็น ก่อนที่แววตาเขาจะเลือนลางมืดมัวหมดสติไป และเขาก็ได้จือหวินร่ำไห้ เขาพยายามอย่างมากที่จะฝืนฝ่าฟันดิ้นรนปรารถนาที่จะกลับมา เขาพยายามที่จะลืมตาอีกครั้ง,แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเขาก็ไม่สามารถเบิกตาลืมขึ้นกลับมาอีกได้ เขาเป็นห่วงหวิ๋นเอ๋อ เมื่อเขาตายจากไป,หวิ๋นเอ๋อคงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายเป็นแน่



เขาภาวนาสุดขั้วหัวใจ แม้ว่าจะได้อีกแค่เพียงวันเดียวก็ตาม, เขาก็แค่ต้องการมองหน้าหวิ๋นเอ๋อชัดๆอีกซักครั้งเท่านั้น แต่ยังไงก็ตาม,เขาหมดหนทางไร้หวังเสียแล้ว, เขาค่อยจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันเวิ้งว้างแสนน่ากลัว หัวใจของเขายังคงเป็นห่วงเป็นกังวลในตัวลูกสาวสุดที่รัก



 จากนั้น,ทั้งหมดเกิดขึ้นในทันทีทันใด เหมือนสวรรค์จะตอบสนองคำขอของเขา, พละกำลังหวนกลับคืนมาสู่ร่างกายเขาในที่สุด เขาค่อยๆกลับมาจากประตูมรณะ เมื่อเขาตื่นขึ้น,เขาก็แอบปาดน้ำตาที่ออกมาจากมุมดวงตาเขา เขารู้ได้ว่ามันต้องเป็นเนียหลี่แน่ๆที่ช่วยชีวิตเขาไว้ อย่างไรก็ตาม,



เมื่อเอียเซิงกำลังจะตะโกนดังๆระบายถึงความดีใจสุขแสนออกมา เขาก็ได้เห็นเนียหลี่กอดเอียจือหวินไว้อย่างอ่อนโยนแสนทะนุทนอม เขารู้สึกได้ทันทีว่าตระกูลเขามีที่พึ่งพาแล้ว คนที่เขาจะหวังฝากฝังลูกสาวเอาไว้ได้ แต่ความสุขสงบจนน่าหมั่นไส้แบบนี้ แม้แต่เขาก็อดมิได้ที่จะก่อกวนทำลายมันทิ้ง เขาจึงโบกกระบาลเนียหลี่ไป


แต่ก็เป็นเพราะเขาต้องการแสดงความปิติสุขในใจออกมาเท่านั้น เอียเซิงเขาค่อยๆดูเหมือนเป็นพวกพ้องเดียวกันกับเนียหลี่เข้าไปทุกที มีน้อยคนนักที่จะกล้าจะโต้เถียงปีนเกลียวเขาเหมือนที่เนี่ยหลี่ทำได้ การกระทำเหล่านั้นกลับยิ่งทำให้เขาทั้งสองใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น



"ตอนนี้ท่านรู้แล้วหรือยังไงล่ะว่าความสัมพันธ์ของมนุษย์เป็นยังไง มันน่าประหลาดใจจริงๆที่ท่านเป็นเจ้าเมืองมาตั้งหลายปี แต่กลับดันดูคนไม่ออกซะได้ เอางูเห่ามาเลี้ยงแท้ๆ ไงล่ะ...นี่โดยแว้งกัดเกือบสิ้นชีพแล้วไหมล่ะ" เนียหลี่บุ้ยปาก ได้ยินถ้อยคำของเนียหลี่, เอียเซิงก็ดูหงอยลง เอียฮันเป็นแผลในใจที่ไร้ทางเยียวยาของเขายิ่งนัก


"เนียหลี่,ท่านพ่อข้าเศร้าใจกับเรื่องนี้มากแล้วนะ" แววตาของเอียจือหวินที่เติมเต็มไปด้วยการอ้อนวอนจ้องมองมาที่เนียหลี่ เอียเซิงฟื้นคืนบุคลิคนิ่งสงบใจเย็นกลับมา ทั้งหมดก็เพราะเขาเป็นเจ้าเมือง บางครั้งเขาก็จำเป็นวางความรู้สึกส่วนตัวเอาไว้เฉกเช่นในตอนนี้ เขาพูดขึ้นอย่างเคร่งครึม




"เอียฮันสมรู้ร่วมคิดกับสมาคมทมิฬและทรยศเมืองกลอรี่ ความผิดของเขาร้ายแรงเกินจะรับไหวฟ้าดินให้อภัยได้ เขาต้องถูกจับตาย ในภายภาคหน้า,ไม่ว่าใครได้เจอเขาที่ไหนจงประหารเขาทันทีโดยมิต้องไตร่สวนใดๆ!" แม้ว่าเอียเซิงจะปวดร้าวในใจเพียงใด,แต่เขาก็ยังคงกล่าวออกไปโดยไม่ลังเล



เนียหลี่ช่วยไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา หลังจากเหตุการที่เกิดขึ้นครั้งนี้, เอียฮันไม่มีทางเลือกใดอีก เขาจำต้องหลบหนีออกจากเมืองกลอรี่เพื่อเอาตัวรอด ในอนาคต,เนียหลี่ทำได้เพียงจับตามองและคอยระแวดระวังเอียฮันเอาไว้



"เอียฮันรู้จักทุกซอกทุกมุมของจวนเจ้าเมืองเป็นอย่างดี บางทีแทนที่เขาจะหลบหนี เขาอาจจะหลบซุ่มซุกซ่อนอยู่แถวๆนี้ก็ได้ เจ้าทั้งสองคนต้องระวังตัวให้ดีนะ อวิ๋นเอ๋อ,เจ้าจงนำเนียหลี่ไป พาเขาไปยังคลังสมบัติจวนเจ้าเมืองแล้วเลือกหาบางสิ่งเอาไว้ป้องกันตัว" เอียเซิงพูด



"ท่านพ่อ... แต่ร่างกายของท่านยัง.." เอียจืออวิ๋นกล่าวอย่างเป็นห่วงเป็นกังวล



"ข้าไม่เป็นไร,พิษจากสมุนไพรลิ้นมังกรถูกขับออกมาหมดแล้ว" เอีนเซิงพูดตอบพร้อมพยักหน้า ห้องของเอียเซิงมีผู้เชี่ยวชาญระดับแบล๊กโกลด์คอยคุ้มกันอยู่รอบๆถึง6คน ความปลอดภัยของเขาไม่น่ามีปัญหาใดๆ




คลังสมบัติจวนเจ้าเมืองรึ?! เนียหลี่ตื่นเต้นตั้งตาคอยที่จะได้ไปเยือนคลังสมบัติจวนเจ้าเมืองอย่างช่วยไม่ได้ เขาจินตนาการว่าสิ่งต่างๆที่เก็บในคลังสมบัติจวนเจ้าเมืองต้องเป็น อะไรที่ของในคลังสมบัติตระกูลบันทึกสวรรค์ของเขาไม่สามารถเทียบชั้นได้เป็นแน่ หลังจากคิดอยู่ซักพัก, เอียจืออวิ๋นก็พูดขึ้น




"ไปกันเถอะจ้ะ,เนียหลี่, ข้าจำนำเจ้าไปที่นั้น" จากเรื่องครั้งนี้,เพื่อเป็นการขอบคุณแก่เนียหลี่, ที่ทำให้พ่อของนางได้ข้ามผ่านพ้นพยันอันตรายมาได้ เอียจืออวิ๋นเข้าใจได้ ถึงความหมายที่ท่านพ่อของนางพูดกล่าวออกมา เป็นเพราะความรู้อันมากมายของเนียหลี่



เขาน่าจะค้นพบอะไรบางสิ่งในคลังสมบัติจวนเจ้าเมืองที่เขาเอามาใช้ให้เกิดประโยชน์ แต่หากพวกมันยังถูกเก็บในคลังสมบัติ มันก็คงเป็นของไร้ค่าเสียเท่านั้น ขณะที่มองดูเอียจืออวิ๋นและเนียหลี่ออกไปพร้อมๆกัน เอียเซิงก็จ้องดูพวกเขาจากทางเบื้องหลัง หลังจากนั้นอีกพักใหญ่,เขาก็ถอนหายใจออกมา




ดวงตาทั้งคู่ของเขาเคลื่อนที่ไปจ้องมองไปที่เพดาน ไม่ว่ายังไง,เอียฮันก็เป็นคนที่เขานำพามาเลี้ยงด้วยตัวเอง การทรยศของเอียฮันทิ้งไว้ซึ่งแผลลึกในใจของเอียเซิง ความเจ็บปวดครั้งนี้ไม่ใช่อะไรที่คนสามัญทั่วไปจะมาเข้าใจอะไรได้ คลังสมบัติจวนเจ้าเมือง,การกลับมาเยือนความทรงจำครั้งเก่า ครั้งที่เนียหลี่ได้มาที่คลังสมบัติแห่งนี้ในชีวิตที่แล้วของเขา ที่แห่งนี้ว่างเปล่า เพราะมันได้ถูกทำลายจนย่อยยับสิ้นซากไม่มีชิ้นดี




แต่ ณ ตอนนี้, มันคือห้องโถงที่มีขอบเขตโดยรอบยาวหลายเมตร สมบัติล้ำค่ามากมายหลากหลายถูกวางเอาไว้จนเต็มทั่วสถานที่ สิ่งของมีค่าชิ้นใดที่เงาแววาวก็ส่องแสงวิ๊งๆเจิดจ้าไปทั่ว จากการประเมินด้วยสายตา,น่าจะมีสมบัติไม่หย่อนไปกว่าหมื่นชิ้นถูกเก็บเอาไว้ที่นี่ เอียจืออวิ๋นที่เดินนำหน้าไป,หันหน้าของนางกลับมาและพูดกับเนียหลี่




"ที่นี่เป็นหนึ่งในคลังสมบัติสิบแปดแห่งของจวนเจ้าเมือง สิ่งของที่เก็บไว้ที่นี่เป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุด ซึ่งพวกมันถูกส่งต่อสืบมาตั้งแต่สมัยยุคโบราณ" เมื่อครั้งยุคมืดมาถึง, ผู้คนมากมายเคลือคณานับระเห็จหลบหนีเข้ามายังจวนเจ้าเมือง อะไรๆที่พวกเขานำติดตัวพวกเขามาด้วย มันก็ล้วนเป็นสมบัติมีค่าที่มาจากทั่วทวีป ในบรรดาพวกมัน, มีของอยู่มากมายหลายชิ้นถูกสืบทอดส่งต่อมาตั้งแต่ยุคโบราณ ซึ่งในที่สุดมันก็มาจบ ถูกเก็บเอาไว้ในคลังสมบัติของจวนเจ้าเมืองแห่งนี้ (To Be Continue)




มหรสพ....จบแล้วจ้า ถึงผู้อ่านลูกเพจที่น่ารักทุกท่าน ขอบคุณด้วยใจจริงอย่างยิ่งสำหรับทุกคอมเม้นที่เป็นห่วงนักแปลคนนี้ ผมไปไล่อ่านมาคอมเม้นมา รู้สึกตื้นตันจริงๆ T.T 3 เม.ย ผมเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน จนเป็นเหตุให้นักอ่านได้อ่านตอนนี้ช้าลงไป1วัน ผมกราบของอภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ เด่วจะอะไรมาชดเชยให้นะ(ไปตกลงกับแอดมินก่อน ฮี่..ฮี่) สภาพตอนนี้ก็ยังไม่หายดี นิ้วปวดบวมเลยทีเดียว แต่คาดว่าจะหายในเร็ววันครับ ยังไงติดตามผลงานแปลกันด้วยนะ เยิฟ....เยิฟ แปลโดย: IDeaPaeTonG...นะแจ๊ะ


เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง