test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

2 เม.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 169 สมุนไพรลิ้นมังกร


     กริชก็ปรากฏในมือขวาของเอียฮั่นและแทงอย่างรุนแรงที่หลังของเอียเซิง ในทันทีที่เลือดสดสาดออกมานั่นเอง


      เอียเซิงถูกทำร้ายอย่างกระทันหัน โดยเอียฮั่นแบบไม่ทันตั้งตัว เอียเซิงก็รู้สึกว่า สารพิษมุ่งหน้าตรงไปที่หัวใจของตัวเขา หัวใจของเอียเซิงก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธ เอียเซิงเลยพ้นลมหายใจใส่ไปที่เอียฮั่น จึงทำให้เขาบินออกไปไกล เอียฮั่นโดนแรงกระแทกกระเด็นไปไม่กี่เมตร ไกลจากตัวเอียเซิงนัก และดวงตาของเอียเซิงเต็มไปด้วยความโกรธที่เขาจ้องมองมาที่เอียฮั่น "เจ้า ...... คนชั่ว!"


     หลังจากที่เอียฮั่นตกลงไปบนพื้นดินที่เขากระเด็นมา ก็ได้เช็ดเลือดจากมุมปากของเขา เขาจ้องมองไปที่เอียเซิงและกล่าวแบบหยาบคลายเช่นนี้ว่า ท่านเจ้าเมืองพ่อบุญธรรม นี้เป็นสิ่งที่ท่านได้บังคับให้ข้าทำ ตอนนี้ข้ามีอะไรอย่างอื่นที่จะต้องทำ, ไม่มีสิ่งใดที่ข้าจะต้องเสียอีกแล้วขอให้ข้าได้ตำแหน่งเจ้าเมืองมาก็พอ ดังนั้นข้าไม่มีทางเลือกอื่น ๆ นอกเสียจากการทำเช่นนี้! "สิ้นสุดเสียงก็ปรากฏเสียงหนึ่งขึ้น


     "ทำไม?" เอียเซิงพยายามที่จะรวบรวมพลังจิตวิญญาณของเขา แต่ก็รู้ว่าแรงจิตวิญญาณของเขาลดน้อยลงไม่อาจจะฟื้นฟูขึ้นมาได้ทัน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขาไม่สามารถที่จะปรับแต่งพิษจากกริชที่ตนเองนั้นโดนแทงได้เสียเลย!


      แต่เดิมแล้ว เอียเซิงนั่นมีความแข็งแกร็งอย่างมากแม้ว่าเขาจะถูกลอบสังหาร แต่เขาก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากใครทั้งนั้นที่เป็นเพียงระดับทอง อย่างไรก็ตามเอียฮั่นเป็นหนึ่งในคนที่ใกล้เคียงที่สุดกับเขา เขาเลยไม่ได้เตรียมที่จะรับกับสถานะการณ์เช่นนี้ทั้งหมด ใครจะคิดว่าเอียฮั่นนั้น จะใช้เวลาความเสี่ยงดังกล่าวออกมาจากความสิ้นหวัง


       ทำไมนะหรอ ฮ่า ๆ บ้องแบ๊ว ท่านไม่เข้าใจหรอก โดยการข้าฆ่าท่าน ข้าจะสามารถที่จะได้รับตำแหน่งของเจ้าเมืองยังไงล่ะ! "เอียฮั่นหัวเราะอย่างสะใจ จนทำให้เลือดสดที่มุมปากของเขามันจึงทำให้เขาดูดียิ่งและรุนแรงมากขึ้น


   แม้เจ้าจะฆ่าข้าแล้ว เจ้าก็ไม่สามารถที่จะนั่งในตำแหน่งเจ้าเมืองได้หรอก!" เอียเซิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

       นั่นคือคำพูดสุดท้ายของท่านสินะ  และไม่กี่วันต่อมาก็จะตกเป็นข่าวการตายของท่าน ว่าถูกฆ่าโดยคนที่มาจากสมาคมทมิฬ และข้าต่อสู้กับฆาตกรจนทำให้มันสิ้นชีพเสีย และผู้ร้ายที่จริงที่ลอบสังหารเจ้าเมืองพ่อบุญธรรมก็คือ เนี่ย ลี่! และไม่นานหลังจากนั้นสมาคมทมิฬจะเปิดการโจมตีตระกูลวายุเหมันต์ ในขณะที่ตระกูลวายุเหมันต์นั้นกระจัดกระจายอยู่ และ หลังจากนั้นตระกูลวายุเหมันต์ก็จักไม่มีอีกต่อไป และก็ไม่มีคุณสมบัติใด ๆ ในการควบคุมนครรุ่งโรจน์แห่งนี้อีก และข้านั้น ภายใต้การสนับสนุนของตระกูลศักดิ์สิทธิ์จะสำเร็จตำแหน่งเจ้าเมืองได้แน่นอน! "เอียฮั่นหัวเราะอย่างหัวทิ่มหัวตำ" พ่อบุญธรรมถ้าท่านให้ข้าได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองแล้วนั้น ทั้งหมดก็จะไม่เกิดขึ้นเด็ดขาด "

     เจ้าสมรู้รวมคิดกับสมาคมทมิฬงั้นหรือ " เอียเซิงอ้าปากค้างสำหรับคำหนึ่งของลมหายใจ สารพิษที่มีอยู่ก็ได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วร่างกายทั้งหมดของเขา การที่เขาจะต่อสู้กับพิษจนตอนนี้ทำให้เขามีขอบเขตจิตวิญญาณ เอียเซิงไม่เคยคาดคิดเลยว่าพิษจะเป็นตัวเผด็จการเช่นนี้


     "ดังนั้นอำนาจของ สมาคมทมิฬก็จะมีมากขึ้นในอนาคต ยิ่งกว่าตอนนี้ของเจ้า! เจ้าต้องการเป็นหุ่นเชิดของเจ้าเมืองงั้นหรือ! "


     "แล้วหลังจากนั้นสมาคมทมิฬจะทำอะไร"


        "ฮ่า ๆ ด้วยการกลายเป็นหุ่นเชิดของเจ้าเมืองจอมปลอม, ข้าจะต้องคิดวิธีที่จะมีความสุขในชีวิตประจำวันของข้า การโค้งงออยู่กับงานและความไม่ว่างจนถึงวันตายของข้า เอียเซิงท่านไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้ตัวเองมีความสุขเลย  จนทำให้ท่านรู้สึกว่าท่านกำลังเบื่อของการใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว แต่การกลายเป็นหุ่นเชิดของหัวหน้าสมาคมทมิฬที่ข้าจะทำสิ่งที่ข้าต้องการ อะไรที่ข้าต้องการและวิธีที่ทำให้ข้ามีความสุข ข้าก็จักทำมัน "เจ้าฮั่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง


       เอียเซิงก็เต็มไปด้วยความเสียใจ เขาไม่เคยคิดว่าหลังจากหลายปีของการทำงานอย่างหนักในการดูแลเอียฮั่น มันกายเป็นการเลี้ยงดูเสือและการเอาภัยพิบัติเข้ามาในเมืองกลอลีแห่งนี้ บางทีมันอาจจะเป็นการได้รับการพิจารณาลงโทษสำหรับเขา


    เอียฮั่นการที่เจ้าทรยศมันจะไม่เป็นผลประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน!" เอียเซิงจ้องที่เอียฮั่นอย่างเย็นชา จนท้ายที่สุดของการบังคับจิตวิญญาณของเขาให้คงอยู่ต่อไป


      ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ พ่อบุญธรรม ท่านก็ไม่สามารถที่จะเห็นมันได้ ขอบคุณพ่อบุญธรรมสำหรับหลายปี ของการทำให้ข้าขึ้นสูงขนาดนี้ ต่อไปข้าจะได้ส่งพ่อบุญธรรมในแบบของท่านเอง! "เอียฮั่นเดินใกล้เข้าไปหาที่เอียเซิงอยู่โดยตรงนั้น เหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงพูดคุยกันมากกับเอียเซิงก็เพราะต้องรอให้พิษมีผลนั่นเอง!


      เมื่อเอียเซิง ดิ้นรนเพื่อจะช่วยเหลือตัวของเขาเองนั้น เอียฮั่นก็ยิ้ม "น่ารำคาญท่านจะดิ้นรนไปทำไม พิษที่ข้าใช้นั้น เป็นพิษสมุนไพรลิ้นมังกร ประเภทของยาพิษนี้สามารถสามารถที่จะคร่าชีวิตของบุคคลในครึ่งชั่วโมงและจะมีผลกระทบที่แข็งแกร่งกับผู้ที่รวมจิตวิญญาณกับมังกร พ่อบุญธรรมท่านได้รวมจิตวิญญาณเข้ากับเข้ากับกับจิตวิญญาณมังกรโลกาเกล็ดทมิฬ ที่ดีที่สุดท่านมีเพียงหนึ่งในสี่ของชั่วยาม ของเวลาที่เหลือเท่านั้นและท่านก็จักตายเพราะเลือดออกทวารทั้งเจ็ด ตอนนี้ข้าเกรงว่าพ่อบุญธรรมไม่สามารถแม้แต่จะรวบรวมพลังจิตวิญญาณได้อีกต่อไปใช่มั้ย "

  
 เอียฮั่นขยับเข้าไปใกล้เอียเซิงยกกริชแล้วกระโดดเข้าแทงอย่างไร้ความปราณีต่อเอียเซิ่ง


  เอียเซิงได้พ้นลมแห่งความโกรธออกคำรามด้วยเสียงแห่งความโกรธ จนทำให้ร่างกายของเขาได้รับการขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลันและกลายเป็นวานรวายุเหมันต์ ขวางทางที่มีต่อเอียฮั่น


     เอียฮั่นไม่เคยคาดคิดว่า เอียเซิงยังคงมีพลังที่จะต่อสู้กับเขา จนทำให้เขาตกใจ ในหัวใจของเขาได้อย่างรวดเร็วและรวมจิตวิญญาณเข้ากับมังกรพสุธาเขาทองคำ

      บูม!


     ทั้งสองกำปั้นชนกันจนทำกลิ่นอายของทั้งคู่มีการพัดออกไปยังบริเวณโดยรอบ ร่างกายของพวกเขา เอียฮั่นนั้นกระเด็กออกไปและกระทบหนักเข้ากับผนังของห้องสถาบันกล้วยไม้ ผนังทั้งหมดถูกทุบผ่านตัวเอียฮั่น เอียฮั่นกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตรก่อนที่จะหยุดลง


     ดวงตาของเอียฮั่นแสดงให้เห็นร่องรอยของความกลัวลึก หลังจากการแลกเปลี่ยนหมัดเขาได้รับผลกระทบอย่างหนักและได้รับบาดเจ็บ แต่เขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บหนักของเขาในปัจจุบันนัก เขาก็ได้จ้องไปยังเอียเซิงซึ่งยืนอยู่ตรงกลางของสถาบันกล้วยไม้


      "ทำไมมันจึงเป็นวานรวายุเหมันต์ที่ ทำไมถึงไม่ใช่ จิตวิญญาณมังกรโลกาเกล็ดทมิฬล่ะ  " เอียฮั่นคึกคำราม  เขาไม่อาจที่จะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็นได้ เขาไม่เคยคิดว่าเอียเซิงจะรวมจิตวิญญาณเข้ากับวานรวายุเหมันต์ได้อย่างรวดเร็วและละทิ้งจิตวิญญาณเดิมของเขาคือมังกรโลกาเก็ดทมิฬ  


      ถ้ามันเป็นมังกรโลกาเก็ดทมิฬ พิษของสมุนไพรลิ้นมังกรจะมีอยู่แล้วทำให้เขาต้องสูญเสียความแข็งแกร็งของเขา อย่างไรก็ตามเอียเซิงได้รวมร่างเข้ากับวานรวายุเหมันต์เสียแล้ว ซึ่งก่อให้เกิดสารพิษที่จะชะลอตัวลงเล็กน้อยและก่อให้เกิดฉากดังกล่าว


  แผนการของเขาคือไร้ที่ติ แต่ผลที่ได้ก็ไม่คาดคิดโดยสิ้นเชิง ใครจะคิดว่าเอียเซิงนั้นจะละทิ้งมังกรโลกาเกล็ดทมิฬ  ของเขาที่ได้รับสืบทอดกันมานานและรวมจิตวิญญาณเข้ากับวานรวายุเหมันต์กันล่ะ


   ความโกลาหลวุ่นวายในห้องทำงานที่เกิดขึ้นในพระตำหนักของเจ้าเมือง ที่จะสว่างขึ้นและกลายเป็นความโกรธ และมีเสียงร้องเปล่งขึ้นว่า


     "ฆาตกร!"


     "จับฆาตกร!" ผู้เชี่ยวชาญของตำหนักเจ้าเมือง ก็รีบวิ่งไปที่สถาบันกล้วยไม้


     ใบหน้าของเอียฮั่นนั้นเกิดความกังวล มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหาโอกาสที่จะฆ่าเอียเซิงอีก เขาหันไปรอบ ๆ ได้อย่างรวดเร็วและวิ่งลนลานเข้าไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย

     ยามที่รีบวิ่งมาก็ถามว่า "เจ้าหนุ่มน้อยเจ้าจะไปที่ไหนกัน"
"

      ไปและปกป้องพ่อของข้า เร็วเข้าข้าจะไปจับฆาตกร!" เอียฮั่นตะโกนและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว


ในสถาบันกล้วยไม้ศักดิ์สิทธิ์


     เอียซิ่วได้รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วขึ้นไป หลังจากที่ได้เห็นเอียเซิงเขาก็เกิดกังวนขึ้นทันที เขาจับเอียเซิงอย่างเร่งด่วนแล้วถามว่า "ท่านเจ้าเมืองท่านเป็นเช่นไรบ้าง"


      มันเป็นเอียฮั่นข้ารู้ตัวว่า เขาสมรู้ร่วมคิดกับสมาคมทมิฬ ข้าได้รับการจู่โจมด้วยพิษของสมุนไพรลิ้นมังกรเวลาของฉันเหลือไม่มากหนัก เจ้ารีบไปรับ เอียจืออวินกับเนี่ยลี่ ให้พวกเขามาหาข้าที่นี้! "เอียเซิงหายใจไอเป็นเลือดไม่หยุดด้วยพิษของ

       สมุนไพรลิ้นมังกร หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของเอียเซิง เอียซิวก็มีท่าทีเป็นกังวลเล็กน้อย ไม่มีการรักษาใดสามารถจะรักษาพิษสมุนไพรลิ้นมังกรได้เลยหรือ เขากลัวว่าเอียเซิงจะไม่สามารถจะยื้อเวลาออกเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามหรือแม้กระทั่งครึ่งชั่วยามก่อนที่มันจะคร่าชีวิตของเขา


     ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆของข้าและ เนี่ยลี่!" เอียซิ่วกล่าวต่อยามวิ่ง หัวใจของเขาอยู่ในหมอกควัน เขาไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นเอียฮั่นเจ้าตัวว่า มันเป็นความผิดของเขาสำหรับการไม่สามารถที่จะเปิดเผยหัวใจของเอียฮั่น เอียซิ่วรู้สึกสำนึกผิดอย่างรุนแรง

    เอียจืออวิน รีบวิ่งอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้ฟังเหตุการณ์ดังกล่าวแล้ว

    เอียจืออวิน รีบวิ่งไปหาเอียเซิงซึ่งอยู่บนเมือง ละร้องไห้ "พ่อ!"

      เอียเซิงตบไหล่ของ เอียจืออวิน  เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะถูกลอบสังหารโดยเอียฮั่น ถ้าเขาตายเอียจืออวิน จะถูกทิ้งไว้ตามลำพัง คิดเกี่ยวกับมันแล้ว เอียเซิงไม่สามารถที่จะซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจของเขาได้เลย เขานั้นก็ได้สำนึกผิดไปด้วยว่า ครั้งอดีตเขานั้นแถบจะไม่ได้ดูแลลูกสองของเขาเลย เขาได้ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังมาตลอด

เอียเซิง ถามเอียซิ่วอย่างอ่อนแรงว่า เนี่ยหลี่ อยู่ที่ใด

  เนี่ยหลี่ ดูเหมือนว่าจะไปที่สมาคมปรุงยา ข้าได้ส่งคนกลุ่มหนึ่งไปรับเขากับมาแล้ว" เอียซิ่วกล่าว


  หลังจากนั้นเกือบครึ่งชั่วยาม เนี่ยลี่ก็รีบเร่งรีบทันที


   การที่ได้สบตากับเอียจืออวิน พวกเขาตกตะลึงในขณะนั้น แม้แต่ไม่ได้พูดอะไรก็ตาม


     ท่านพ่อตาเขาเป็นอะไร มีอะไรผิดปรกติกับเขางั้นหรือ" เนี่ยหลี่ถามในขณะที่มองไปทางเอียซิ่ว

     มันเป็นเรื่องที่เอียฮั่นทรยศ เขาวางยาพิษท่านเจ้าเมืองเอียเซิงด้วยสมุนไพรลิ้นมังกร "ใบหน้าของเอียซิ่วแสดงให้เห็นความเศร้าโศกสุดๆจะบรรยาย หลังจากที่ถูกวางยาพิษโดยสมุนไพรลิ้นมังกรก็ถึงคราวตายถึงเสียชีวิต


      โอ้ สมุนไพรลิ้นมังกร เนี่ยหลี่ค่อนข้างสงบ เขาไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นเอียฮั่น เด็กเหลือขอที่จริงเป็นไอ้หนุ่มน่ารังเกียจ ไม่น่าแปลกใจเลย ทำไมเอียจืออวินถึงปฏิเสธที่จะพูดถึงเขาในชีวิตก่อนหน้าของเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเอียฮั่น ตราบเท่าที่เขาเป็นคนน่ารังเกียจไม่แน่ว่าสิ่งนี้อาจเป็นเหตุผลที่ทำเขามักจะจบลงด้วยการเป็นคนทรยศ


     น้ำตาของเอียจืออวิน หยดลงจากแก้มสีขาวและละเอียดอ่อนของเธอ แม้ว่าเอียเซิงจะเข้มงวดกับเธอเสมอ แต่ในหัวใจของเธอเขายังคงเป็นคนที่เธอเคารพมากที่สุด เธอได้เห็นพ่อของเธออีกครั้งหลังจากที่มีระยะเวลานาน เธอไม่เคยคิดว่าครั้งต่อไปที่พวกเขาได้พบกันกับกายเป็นการอำลาสุดท้ายของพวกเขา เธอจำได้ว่าช่วงเวลาที่แม่ของเธอเสียชีวิต พ่อของเธอจะเปรียบเสมือนแม่ของเธอ ทำให้เธอไม่เคยรู้สึกว่าขาดแม่เลย

      "จืออวิน" เอียเซิงไอไม่กี่ครั้งเลือดก็ทลักออกมาและเอ่ยปากกล่าวว่า "ในชีวิตของข้าคนสองคนที่ข้าเป็นหนี้มากที่สุดก็คือแม่ของเจ้าและเจ้า ข้าขอโทษสำหรับความไม่สามารถที่จะทำหน้าที่ของข้าที่เป็นพ่อที่ดีในการดูแลเจ้าได้. "จากนั้นเขาก็ยกศีรษะของเขาแล้วหันหน้ามองมาที่ เนี่ยหลี่และพูดในเสียงอ้อนวอนให้" เนี่ยหลี่ ข้า เอียเซิงไม่เคยขอร้องให้ใครในชีวิตของข้าทั้งหมด ข้าขอให้เจ้ารู้ว่าจากนี้ไปเจ้าสามารถที่จะเป็นคนดูแลที่ดีของจืออวิน "

     ได้ยินคำพูดเหล่านี้เนี่ยหลี่รู้สึกแปรบเล็กน้อยในหัวใจของเขาเขาถอนหายใจและกล่าวว่า "ท่านพ่อตาเพราะเมื่อท่านกำลังเผชิญความตายท่านสามารถที่จะตระหนักถึงสิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริงได้ เพื่อให้เป็นไปตามคำขอของท่าน ข้าขอสัญญาว่าข้าจะดูแลจืออวินให้ดีที่สุด และท่านจะต้องดีกับเธอในอนาคตเช่นกันและกับเธอมากขึ้นในอนาคต "


    มองไปที่ใบหน้าของเอียจืออวินซึ่งกำลังร้องไห้อยู่ เอียเซิงก็ถอนหายใจสั่นศีรษะของเขาและคอกล่าวตกลงว่า ตั้งแต่ข้าได้รับพิษจากสมุนไพรลิ้นมังกร ข้านั้นสามารถที่จะมีชีวิตได้แค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้นที่มากที่สุด ข้ากลัวว่าข้าจะไม่ได้มีโอกาสที่จะทำเช่นนั้น. "

     วิสัยทัศน์ของเขาก็ค่อย ๆ เลวร้ายลงแล้วเปลี่ยนเบลอเล็กน้อย เขาเป็นอย่างมากต้องการที่จะมีลักษณะใกล้ที่ใบหน้าของลูกสาวของเขา


      เขาคว้ามือลงบนเอียจืออวินราวกับว่าเขาได้รับอะไรบางอย่างอย่างสุดซึ้งพิษได้เริ่มกัดกินชีวิตของเขาเสียงของเขาสั่นเล็ก ๆ น้อย ๆ "จืออวิน, ข้าหวังว่าข้าจะได้เห็นงานแต่งงานของเจ้า ข้าขอให้เจ้ามีความสุขตลอดชีวิตของเจ้า แต่ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถที่จะเห็นมันอีกต่อไป! "

      ผู้ชายเฉกเช่นเอียเซิงแม้ในขณะที่เผชิญหน้ากับความตายเขาจะไม่ต้องกลัว แต่วันนี้เขารู้สึกกลัว วิธีสู่ความตายเป็นความมืดนิรันดร์

    "พ่อไม่ ท่านได้โปรดอย่าตายเลยนะ  จืออวินยังคงไม่ต้องการที่จะถูกแยกออกจากท่านยัง. "เอียจืออวิน ร้องออกมาคว้าเสื้อผ้าของเอียเซิงและสั่นด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ


      มองไปที่เอียเซิงและเอียจืออวิน,เนี่ยหลี่กล่าวว่าบางสิ่งบางอย่างจากชีวิตของเขาก่อนหน้านั้น ครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ในสถานการณ์เดียวกันคว้ามือของพ่อของเขาเป็นพ่อของเขาค่อย ๆ ปิดตาของเขาน้ำตาไหลลงมาเตะใบหน้าของเขา เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขาและยิ้ม "อะไรใครจะตายงั้นหรือ ข้ามีวิธีที่สามารถถอนยาพิษ หลังถูกวางยาพิษโดยสมุนไพรลิ้นมังกร  เพียงแต่ทำให้มันมีลักษณะเหมือนตาย! "

 หลังจากได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่ เอียซิ่วและเอียจืออวินตกตะลึง

    "เจ้าสามารถช่วยข้าได้งั้นหรือ" ตาของเอียซิ่วประกายด้วยรังสีของความหวัง


   "เนี่ยหลี่เจ้าสามารถช่วยพ่อของข้าได้อย่างไรกัน ข้าขอให้เจ้าช่วยเขาได้! ข้าจะเห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าถามข้า ตราบใดที่เจ้าสามารถช่วยพ่อของข้าได้! 


     "เอียจืออวิน กล่าวและร้องไห้ เอียจืออวินดูมีความเศร้าอยู่เต็มหัวใจ แต่เนี่ยหลี่เต็มไปด้วยความสงสาร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในช่วงบ่ายก็หายไปเขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเอียจืออวินและใจเย็นยิ้ม "มั่นใจได้ก็เพียงพิษจากสมุนไพรลิ้นมังกรที่เขาจะไม่ตาย เขาเป็นพ่อตาของข้า เขาต้องอยู่เพื่อเป็นสักขีพยานการแต่งงานของเรา แม้ว่าเขาอยากจะตายในช่วงต้นข้าจะไม่ยอมให้เขาตายเด็ดขาด ฮ่า ฮ่า ฮ่า! "


       หลังจากพูดเนี่ยหลี่ รวบรวมจิตวิญญาณจำนวนเล็ก ๆที่นิ้วของเขาและวางไว้บนหน้าอกของเอียเซิง และกดลงอย่างช้าๆ "แม้ว่าความเป็นพิษของสมุนไพรลิ้นมังกรที่มีความแข็งแรงก็จะไม่ส่งผลให้เกิดการตาย มันจะทำให้ทั้งร่างกายของคนเป็นอัมพาตและมุ่งหน้าเข้าไปในหัวใจหยุดเต้นให้คนอื่น ๆ ทำให้การร่างกายหยุดการเคลื่อนไหว ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแบ็คโกล์ด, ตราบใดที่มันไม่เกินสิบวันก็จะสามารถช่วยชีวิตได้ "





<ดำน้ำเล็กน้อยนะครับ>  แปลโดยเต่าเยื้องกาย

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง