test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

1 เม.ย. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 167 เห็นหมดแล้ว!! (18+)


เอียจืออวิ้นกำลังสวมอาภรณ์(น่าจะเป็นเสื้อ)ผ้าไหมบางๆ  ผมของนางเลื่อนลงมา  รูปร่างบริเวณหน้าอกของเธอเผยออกมาให้เห็นรางๆ ผ้าไหมแค่คลุมส่วนท่อนบนของนางเท่านั้น เรียวขาของนางช่างดูเปล่งปลั่งทำให้ชวนมีความรู้สึกยั่วยวนยิ่งนัก


เซี่ยวหนิงเอ๋อที่อยู่บนเตียง ปิดหน้าอกของนางไว้แต่ก็ไม่สามรถบดบังรูปร่างของนางที่น่าหลงใหล จนไม่มีใครจะจินตนาการออกมาได้



เอียจืออวิ้นหน้าซีดเมื่อมองไปยังเนี่ยหลี่ เซี่ยวหนิงเอ๋อก็ก้มหลบด้วยความเขินอายพร้อมหน้าที่แดงอย่างเห็นได้ชัด


“อ่ะ, ดูเหมือนว่าข้าจะมาผิดเวลาสินะ ขอโทษด้วย....” เนี้ยหลี่พูดพร้อมยิ้มแบบอายๆ จากนั้นก็หันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว


“เนี่ยหลี่ ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในนี้ ออกไปนะ!” เอียจื่ออวิ้นพูดและยกมือขวาขึ้นมาพร้อมปล่อยหอกน้ำแข็งออกไปทางเนี่ยหลี่
อุณหภูมิในหน้องลดลงอย่างฮวบฮาบ เนี่ยหลี่จึงหลบออกมาแล้วปิดประตูทันที



“ปัง” หอกน้ำแข็งได้ระเบิดออก ส่วนนั้นของห้องก็กลายเป็นน้ำแข็ง


เมื่อเห็นเอี้ยจื่ออวิ้นแสดงความโกรธออกมา เซี่ยวหนิงเอ๋อก็ได้เผยรอยยิ้มเล็กๆ นางมองไปทางประตู เนี่ยหลี่มองด้วยสายตาที่อบอุ่นเพราะนางทำไปเพราะความอาย อย่างไรก็ตามนางยังคิดไม่ตกว่าระหว่างเธอกับเอียจืออวิ้น เขาจะเลือกใคร



“เนี้ยหลี่ชอบทำอะไรตามที่เขาต้องการโดยที่ไม่สนผู้อื่น เขาจะต้องได้รับบทเรียนซะบ้าง”เอียจืออวิ้นพูดพร้อมหน้าที่แดง ทางเซี่ยวหนิงเอ๋อก็เช่นกัน ร่างกายของนางถูกปกปิดไว้เพียงเล็กน้อยแม้ว่าจะสวมอาภรณ์หลายอย่างแล้วก็ตาม ด้วยผ้าที่บางไม่ได้พูดถึงเนี่ยหลี่ที่แอบชำเลืองมอง เธอก็ถูกเนี่ยหลี่เห็นหมดแล้ว (ตั้งแต่ชาติที่แล้วแล้วนิ....)




“นั้นไม่ใช่วัตถุประสงค์ของเนี่ยหลี่หรอก เพียงแต่เขาเป็นห่วงพวกเราเท่านั้นเอง ทำไมต้องโกรธด้วยหละ”เซี่ยวหนิงเอ๋อพูด



“หนิงเอ๋อ เจ้ายังไม่ได้แต่งงานกับเนี่ยหลี่และยังไม่ป้องกันตัวเองอีก ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะข่มเหงเจ้าจนตายในอนาคตก็ได้นะ”เอียจืออวิ้นพูดด้วยความไม่พอใจ



เมื่อได้ยินดังนั้นเซี่ยวหนิงเอ๋อก็แสดงแววตาอันเศร้าสร้อยขึ้นมา แต่งงานกับเนี่ยหลี่? ข้าเนี่ยหรือที่จะเหมาะสมคู่ควรกับเขา? เนี่ยหลี่มีความสามารถอันน่าอัศจรรย์ยิ่งนักมีเพียงเอียจืออวิ้นที่เป็นดั่งนางฟ้าที่เหมาะสมคู่ควรกับเขา ข้าที่มาจากตระกูลปีกมังกรสู้ตระกูลวายุเหมันต์ได้อย่างไรกัน?




ทันทีที่เห็นเซี่ยวหนิงเอ๋อนิ่งไป ไม่รู้ว่าทำไมเอียจืออวิ้นรู้สึกเจ็บปวดใจ เซี่ยวหนิงเอ๋อที่มีท่าทีเย็นชากับผู้อื่นจะไม่สามารถเข้าใกล้นางได้ แต่ความจริงแล้วหัวใจนางนั้นกลับตรงกันข้าม (แปลแบบนี่เพราะตาม Eng คำว่า fiery มันแปลว่าร้อนดังไฟ มันน่าจะหมายถึงตรงกันข้ามกับที่เธอแสดง มั้ง) ถ้าเธอเป็นเหมือนกับดั่งคนอื่นๆเธอจะต้องเป็นคนที่อ่อนโยนและสุภาพเรียบร้อย เธอจะพยายามใช้ทุกอย่างเท่าที่เธอมี เอียจืออวิ้นครุ่นคิดว่าตนต่างจากเซี่ยวหนิงเอ๋อ นางเป็นลูกสาวของเจ้าเมือง นางต้องแบบรับภาระมากมาย  จะต้องทำให้สำเร็จด้วยกำลังของตัวเอง  นางคิดว่าตัวเองนั้นไม่เหมาะกับเนี่ยหลี่เลย




ในส่วนของ เนี่ยหลี่ยังนึกถึงภาพที่ได้เห็นก่อนหน้านี้ สาวสวยทั้งสองที่อยู่ด้วยกัน คนไม่มีใครคาดคิดว่าที่เป็นดังนางฟ้าที่สวยที่สุดทั้งสองของเมืองกลอรี่ (ทับศัพท์เลยละกัน) จะอยู่ในห้องนี้  แม้ว่าเขาจะถูกทุบตีแต่มันก็คุ้มค่า ในชาติที่แล้ว ถ้าเมืองกลอรี่ ไม่ถูกทำลาย คนไร้ค่าและยากจนอย่างเนี่ยหลี่ไม่มีทางที่จะอยู่ในสายตาของนางฟ้าเอี้ยจื่ออวิ้นได้ แต่หลังจากที่เข้าฟื้นคืนชีพมา ความรู้สึกที่มีต่อเอียจืออวิ้นยังคงมั่นคงเสมอ




สำหรับ หนิงเอ๋อ ในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยได้รู้จักกับเธอ เขาได้แต่สงสารเธอ กับเรื่องที่เกิดขึ้นมากมายเนี่ยหลี่เข้าไปเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอโดยสิ้นเชิง จนเขารู้สึกว่าไม่รู้จะสู้หน้าเธออย่างไรดี  ดังนั้น เนี่ยหลี่ก็เปิดใจให้กว้าง โดยให้อนาคตเป็นตัวตัดสินแทน



เนี่ยหลี่นั่งลงขัดสมาธิกับพื้นแล้วฟื้นฟูบ่มเพาะพลังวิญญาณต่อ หลังจากที่ผ่านระดับทอง ขั้นสองดาวแล้ว เนี่ยหลี่เข้าใจแล้วว่า ในวิญาณหนึ่งชีวิตนั้น  การที่จะได้รับพลังวิญญาณในโลกนี้คือการจากไปหลังความตายของหลายๆชีวิต  พลังจิตวิญญาณของเขาดึงดูดพลังวิญญาณจากบริเวณโดยรอบ       




เมื่อไม่มีใครเข้ามาบริเวณนั้นทำให้การฝึกของเขาเร็วยิ่งขึ้น   แต่เนี่หลี่ก็ไม่ประมาท   จากอุบัติเหตุครั้งที่แล้ว มันจะต้องไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง   เมื่อใกล้พลบค่ำ เอี้ยจื่ออวิ้นเดินออกมาจากห้องของเธอ




“จืออวิ้น” เนี่ยหลี่พูดพร้อมยกมือทักทายและอายเล็กน้อยที่ได้เจอเอียจืออวิ้น



เอียจืออวิ้นทำเย็นชาใส่เนี่ยหลี่ แต่เขาก็เข้าใจว่าเธอยังโกรธเขาอยู่ เขาจึงยิ้มออกมาเมื่อเห็นเอียจืออวิ้นไม่มีท่าทีอย่างอื่น เพราะจะได้ทำแบบนี้ไปมากมายในอนคต เมื่อเห็นเซี่ยวหนิงเอ๋อก็รู้ว่าเขาผิด



เอี้ยจื่ออวิ้นมองไปที่เนี่ยแล้วพูดว่า ”เนี่ยหลี่ เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ย้ายออกไปในคืนนี้ซะ”



“ทำไมละ?” เนี่ยหลี่ถามด้วยความสงสัย มองเขามองไปยังตาของเอียจืออวิ้น เขาก็รับรู้ถึงความเยือกเย็นแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน “เจ้าไม่คิดบ้างรึว่ามันไม่เหมาะที่เจ้าจะอยู่ที่นี่ ข้าเป็นลูกสาวที่มีเชื้อสายมาจากตระกูลวายุเหมันต์ การที่เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่ หากมีผู้ใดล่วงรู้เข้าเขาจะคิดยังไง” เอียจืออวิ้นมองไปทางเนี่ยหลี่



“พ่อเจ้าตอบตกลงไปแล้วไม่ใช่รึ” เนี่ยหลี่รู้สึกว่าเอียจืออวิ้นนั้นไม่ถูกต้อง เขาก็จะไม่สามารถเชื่อมความสันพันธ์ต่อได้นะสิ “พ่อข้าเป็นคนตอบตกลง แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะตอบตกลงด้วย ในอดีตข้าใจอ่อนและไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ต่อไปนี้หากข้าไม่อนุญาต เจ้าห้ามเข้ามาเด็ดขาด” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา



“จืออวิ้น, ข้าแค่ร้อนใจและมันก็เป็นเพียงอุบัติเหตุ....” เนี่ยหลี่คาดคิดว่าที่นางโกรธนั้นเป็นเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้และเขาก็พยายามที่จะอธิบาย “เมื่อเจ้าเข้าใจแล้วก็ ย้ายออกไปคืนนี้เลย” เอียจืออวิ้นมองไปที่เนี่ยหลี่แล้วพูดออกมาว่า “เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ข้าเข้าใจแล้วว่าเจ้านั้นก็ไม่ได้ต่างไปจาก เอียฮั่น เจ้าไม่ได้จริงใจกับข้า เจ้าหลอกใช้ข้าเป็นเครื่องมือโดย การแต่งงานกับข้าก็เท่ากับว่าเจ้าจะได้ตำแหน่งเจ้าเมืองไปแล้วสินะ เพื่อที่จะกลายเป็นคนที่อำนาจมากที่สุดในเมือง ช่างน่าขันจริงๆ”



“เหลวไหล ข้าไม่สนใจตำแหน่งเจ้าเมืองเลยแม้สักเพียงนิด....” เนี่ยหลี่ขมวดคิ้ว ทำไมเอี้ยจื่ออวิ้นจู่ๆถึงพูดแบบนี้ออกมา มันช่างไม่เหมืนกับตัวเธอเลย



“เนี่ยหลี่ อย่าคิดนะว่าเจ้าเก่งเพราะความสามารถที่สูงลิ่ว แต่เจ้าก็ยังเป็นเด็กจนๆที่มาจากตระกูลบันทึกสวรรค์ ด้วยฐานะของเจ้าคิดที่จะแต่งงานกับลูกสาวท่านเจ้าเมือง ฝันไปเถอะ” เอี้ยจื่ออวิ้นพูดด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย “ด้วยการต่างชนชั้นระหว่างเราสองคน เจ้าคิดหรือว่าจะก้าวข้ามมันมาได้” เมื่อได้ยินดังนั้นเนี่ยหลี่ก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าเอี้ยจื่ออวิ้นจะเป็นแบบนี้ แต่เธอก็ไม่ให้โอกาสเขาแม้แต่จะพูดสักคำ


“เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ! หรือเจ้ายังทำให้ข้าอับอายไม่พอ” เอียจืออวิ้นพูดแล้วแลมองไปที่เนี่ยหลี่



เมื่อเห็นสายตาของเอียจืออวิ้น เนี่ยหลี่คิดว่าสิ่งแตกต่าง ที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้วของเขาก็คือ หากเมืองรุ่งโรจน์ไม่ได้ถูกทำลายลง คนในตระกูลวายุเหมันต์จะต้องคัดค้านเรื่องระหว่างเขากับเอียจืออวิ้นที่จะอยู่ด้วยกัน แต่ก็จริงดังที่เอียจืออวิ้นพูดมา เขานั้นเป็นเด็กยากจนจากตระกูลบันทึกสวรรค์ จะเหมาะสมคู่ควรกับลูกสาวของท่านเจ้าเมืองได้อย่างไร


คิดแล้วคำพูดเหล่านี้ก็เคยออกมาจากปากของพวกผู้อาวุโสของตระกูลวายุเหมันต์ในชาติที่แล้ว เนี่ยหลี่ก็รู้สึกท้อแท้  เขาไม่โกรธเอียจืออวิ้นแม้แต่น้อย ได้แต่หันหลังกลับแล้วโบกมือลา “ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ข้าไปก็ได้”หลังจากที่พูดเนี่ยหลี่ก็เดินตรงไปยังทางเข้าตำหนัก

“เจ้ายังไม่เอาของของเจ้าไปด้วยหละ” เอียจืออวิ้นพูดอย่างเย็นชา


“มีไม่มากหรอก ถ้ามีเหลืออยู่ก็เชิญโยนทิ้งไปได้เลย” เนี่ยหลี่แล้วก็เดินออกจากตำหนักไป


เมื่อเห็นเนี่ยหลี่ก้าวเดินจากไป เอียจืออวิ้นยังยืนต่ออยู่เนิ่นนาน ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจนางถึงได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวนัก ดังมีอะไรในใจของนางได้หลุดลอยหายไปและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังกับสับสน น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมา นี่ข้าเป็นคนผิดกระนั้นหรือ


หลังจากนั้นในห้องของเอียจืออวิ้น เซี่ยวหนิงเอ๋อสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยมองไปยังเอียจื่ออวิ้นที่เดินเข้ามา จึงถามว่า “จืออวิ้น เนี่ยหลี่หละ”  “เขามีธุระที่ต้องไปทำและกลับไปที่ตระกูลของเขาแล้ว” เอียจืออวิ้นพูดโดยหันหน้าหนีเธอ พร้อมกับพูดต่อว่า ”เจ้ายังไม่หายดี จะดีกว่าถ้าเจ้าดื่มยาแล้วพักรักษาตัวอีกสักพัก”


เซี่ยวหนิงเอ๋อมองไปยังเอียจืออวิ้นด้วยความรู้สึกสงสัย เอียจืออวิ้นทำตัวแปลกๆ เธอมองออกว่า ต้องมีอะไรบางอย่างน่าสงสัยเกิดขึ้น ทำไมเนี่ยหลี่ถึงออกไปยังเร่งรีบ(โดนไล่นิ) แต่นางก็ไม่ถามไปมากกว่านี้ เธอยังคิดว่านี่เป็นการแข่งขันระหว่างเธอกับเอียจืออวิ้น เธอจะไม่ยอมมอบเนี่ยหลี่กับเอียจืออวิ้นไปง่ายๆ เธอได้แต่รอให้เนี่ยหลี่หันมาเลือกตัวเธอเอง ถ้าเนี่ยหลี่ยังเลือกเอียจืออวิ้น เธอก็จะยอมรับชะตากรรมของเธอ

หลู่เพี่ยว ตู่ซื่อ และพรรคพวก กลับไปยังตระกูลของตน เนี่ยหลี่ก็พา ต้วนเหยียนและเนี่ยหยูกลับไปที่ตระกูลบันทึกสวรรค์ เมื่อเห็นคนในตระกูลปลอดภัย เขาก็รู้สึกโล่งอก ตระกูลบันทึกสวรรค์ไม่เป็นเหมือนดังเช่นเคยอีกแล้ว ตระกูลวายุเหมันต์และสมาคมนักปรุงยา  ไม่ปล่อยให้มีอันตรายม้ากล้ำกลายตระกูลบันทึกสวรรค์ หลังจากพาเนี่ยหยูกลับไปหาครอบครัวและให้ ต้วนเหยียน ตระกูลของเขา เนี่ยหลี่ก็มุ่งหน้าไปที่สมาคมนักปรุงยา

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เอี้ยจื่ออวิ้นพูดทำร้ายจิตใจของเขา แต่เขาก็ยังคงหาทางทำทุกอย่างเพื่อให้เมืองกลอรี่ ปลอดภัย เพราะที่นี่คือที่เขาอาศัยอยู่

ณ สมาคมนักปรุงยา

ที่ห้องโถงอันโอ่งอ่า หยางซิ่นนั่งอยู่เพียงลำพังด้านหน้ากำลังเรียนรู้อะไรบางอย่างอยู่ เธอสวมชุดรัดรูปสีแดง ทำให้เธอดูมีเสน่ห์จนไม่สามารถบรรยายออกมาได้ หน้าออกของเธอราวกับว่ากำลังจะระเบิดออกมาเสื้อของนางทำให้รู้สึกน่าหลงใหลและยั่วยวน ผู้หญิงคนนี้เป็นดั่งปีศาจที่เลอโฉม เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบเนี่ยหลี่ หยางซิ่น ตกใจและยิ้มออกมา “น้องชาย ทำไมเจ้าถึงมาหาพี่สาววันนี้ได้ละ เจ้าไม่มาเยี่ยมข้าเลยหลังจากเข้าไปอยู่ในตำหนักของเอี้ยจื่ออวิ้น”


เนี่ยหลี่ไม่ได้สนใจคำหยอกล้อของหยางซิ่น เขารึจะถูกปีศาจสาวตนนี้กิน “วันนี้ข้ามีบางอย่างที่จะต้องพูด”

“โอ้” หยางซิ่นมองเนี่ยหลี่ด้วยความขุ่นเคือง “ไม่ต้องเป็นทางการมากนักหรอก เจ้าไม่เต็มใจที่จะมาหาพี่สาวงั้นรึ?พูดมาสิ”


“ข้าต้องการให้พี่สาวหยางซิ่นเตรียมยาทิพย์บางอย่างไว้ ถ้าเป็นไปได้สักหลายแสนขวดภายในปีนี้” เนี่ยหลี่พูด “มากขนาดนั้นเชียวรึ”หยางซิ่นขมวดคิ้ว จากการบุกของสัตว์อสูรนับล้านคราวนี้ เหลือพียงไม่กี่พันขวด ทำไมเนี่ยหลี่ต้องการมากขึ้นขนาดนั้น เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็คิดได้จึงได้ถามออกไป ”เจ้าหมายความว่าภายในปีนี้จะมีกองทัพอสูรที่ใหญ่กว่านี้บุกมาอีกงั้นรึ?”

จบตอน  (นามแฝง Starbot ละกันนะครับ อาจจะมีซับนรกไปบ้างก็ขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วยนะครับ แปลครั้งแรกครับ) แปลได้ดีนะครับ ข้าน้อยช่วยเกาและแก้คำผิดให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจนักแปลด้วยนะครับ จากผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม



เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง