test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

26 มี.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 160 ฝูงสัตว์อสูรบุก



   ฝูงสัตว์อสูรทุกตัวเป็นดังกับฝันร้าย ทั่วทั้งเมืองกลอรี่อยู่ในสภาวะเตือนภัย


  ห้องโถงหลักของคฤหาสน์เจ้าเมือง



  ผู้เชี่ยวชาญด้านต่าง ๆจากตระกูลต่าง ๆมีการเตรียมพร้อมมากมาย มีเพียงตระกูลศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกทอดทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยวเอียเซิ่งและเสิ่นฮองต่างจ้องตากันเขม็ง พร้อมกับรังสีของความหนาวเย็นพุ่งปะทะกันผ่านสายตาของพวกเขาเสิ่นฮองยิ้มขณะที่มองดูเอียเซิ่งพลางพูดว่า ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเมืองกลอรี่จะเอาชนะฝูงสัตว์อสูรได้ ในฐานะสมาชิกของเมืองกลอรี่และเพื่อความปลอดภัยของเมือง ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ของข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องมัน ข้าอยากรู้ว่าท่านเจ้าเมืองจะมอบหน้าที่อะไรให้ตระกูลของข้า ?



   
  เอียเซิ่งหรี่ตามองเสิ่นฮองพลางกล่าวว่าผู้เชี่ยวชาญของตระกูลศักดิ์สิทธิ์ต้องไปป้องกันกำแพงเมืองทิศเหนือ เพียงแต่ข้าอยากถามท่านพี่เสิ่นว่าจะไปป้องกันกำแพงเมืองทิศใต้กับข้าหรือไม่กับฝูงสัตว์อสูรที่กำลังมา ใครจะรู้ได้ว่าเสิ่นฮองจะเล่นตุกติกอะไร ถ้าเอียเซิ่งปล่อยให้เขาคลาดสายตา คงเป็นธรรมดาที่เอียเซิ่งจะรู้สึกไม่สบายใจ




  “น้อมรับคำสั่ง ท่านเจ้าเมือง เสิ่นฮองกล่าว ดวงตาของเขากำลังยิ้ม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเอียเซิ่งคิดอะไรอยู่ ?



   “เช่นนั้น พี่เสิ่น ไปกันเถอะ



 “ขอรับ ท่านเจ้าเมือง



   เนี่ยหลี ตู่ซือ ลู่เปียวและสมาชิกที่เหลือมาถึงกำแพงทิศใต้ก่อน ในนี้ฝูงสัตว์อสูรจะบุกกำแพงทางทิศใต้ก่อน ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่ๆอันตรายที่สุด
มีเวลาอีก 5 ชั่วโมงก่อนที่ฝูงสัตว์อสูรจะบุกมา ภายใต้การสั่งการของเนี่ยหลี นักสู้นับพันคนได้ขุดหลุมไว้นอกเมือง เนื่องจากว่าฝูงสัตว์อสูรจำนวนมากใกล้จะบุกมา ทุกคนจึงกังวลใจมากและการเคลื่อนไหวของพวกเขาดูสับสน



   
  “แผนของเนี่ยหลีคืออะไร ? ลู่เปียวรู้สึกสงสัยมาก เนื่องจากนักสู้ขุดหลุมไว้รอบพื้นที่ ทำให้พื้นดินขรุขระมาก อย่างไรก็ตามหลุมเหล่านี้จะมีประโยชน์อะไรกับฝูงปีศาจลมหิมะที่ทรงพลัง




    “ไม่ว่าเนี่ยหลีจะวางแผนอะไรไว้ก็ตาม เราจะปฏิบัติตามนั้น ตู่ซือคว้าพลั่วและขุดดินอย่างต่อเนื่องทหารบนกำแพงเมืองมองลงมาดูด้านล่าง พวกเขาคิดไม่ออกว่าเนี่ยหลีและพรรคพวกของเขาวางแผนอะไรไว้ พวกเขาเห็นแค่หลุมลึก 2 หลุมถูกขุดใต้พื้นดินกับกลุ่มคนที่เทน้ำมันคล้ายของเหลวไว้ภายหลัง พื้นดินก็ถูกขุดยาวไปถึงจุดที่ขรุขระ พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมขนาดเล็กมากมายขนาดเท่ากำปั้น




      มีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ตัดไม้ไผ่ลงมาหลายพันต้นแล้วเหลาปลายให้แหลมเหมือนหอก หลังจากนั้นก็เทอะไรบางอย่างลงไปข้างในไม้ไผ่นอกเหนือจากนั้น สมาคมปรุงยาจะรีบมายังที่นี่จากทุกๆที่ พวกเขาทุกคนถือถังใส่สารเคมีมา เช่น ถังใส่น้ำยา


   “คนพวกนี้มาทำอะไรกัน ?


ไม่รู้สิ ข้าก็คิดไม่ออก



  “ในถังน้ำมีน้ำยาอะไร ? ทำไมพวกเขาเทน้ำยาพวกนั้นลงในหลุม ?



   “ใครจะไปรู้ล่ะ(โว้ย) !”





   ทหารที่เฝ้ากำแพงเมืองเหล่านี้อดถามซอกแซกเกี่ยวกับการกระทำของเนี่ยหลีและพรรคพวกของเขาไม่ได้ เป็นการกระจายความกลัวต่อการบุกของฝูงสัตว์อสูรเวลาเดินผ่านไปนาทีต่อนาที ความกลัวภายในจิตใจของพวกเขายิ่งฝังลึกลงไป เพราะพวกเขารู้ว่าฝูงสัตว์อสูรจำนวนมากใกล้จะมาถึงแล้ว กลุ่มผู้เชี่ยวชาญจากตระกูลต่างๆรวมตัวกันบนกำแพงเมืองทำให้จิตใจของพวกเขาพอสงบลงได้บ้าง
กำแพงเมืองหมองๆของเมืองกลอรี่ดูมืดมิดลงในเวลากลางคืน มันทำให้หัวใจของคนดูหนักอึ้งอย่างลี้ลับ




      มีบรรพบุรุษจำนวนนับไม่ถ้วนที่ตายบนกำแพงเมืองนี้ หินทุกก้อนบนกำแพงเมืองล้วนเปียกชุ่มไปด้วยเลือดของพวกเขาสำหรับยุคนี้ พวกเขาต่างตกอยู่ในการต่อสู้กับฝูงปีศาจไม่ว่างเว้น ไม่มีใครรู้ว่าฝูงปีศาจที่น่ากลัวมาถึงเมื่อไร ไม่มีใครรู้ว่าดินแดนแห่งสุดท้ายนี้ที่พวกเขาอาศัยอยู่จะถูกกลืนกินหรือไม่
นักรบหลายพันใต้กำแพงเมืองยังคงวุ่นวายมาก แม้ว่าพวกเขาไม่ได้มีความแข็งแกร่งมากนัก แต่ประสิทธิภาพของพวกเขายังคงสูงมาก สถานที่เสร็จสมบูรณ์นับว่าดีกว่าที่เนี่ยหลีคิดไว้มากและเนี่ยหลียังเตรียมการไว้ยิ่งกว่าป้อมปราการ




    ในขณะที่เนี่ยหลีกำลังยุ่งอยู่ เอียจื้อหวินและเซียวหนิงเอ๋อปฏิเสธที่จะอยู่เฉยๆ พวกนางหยิบพลั่วขึ้นมาแล้วเริ่มขุดเหมือนนักสู้ธรรมดาบนกำแพงเมือง เอียเซิ่ง เสิ่นฮองและผู้เชี่ยวชาญหลายคนมาถึงแล้ว มองเห็นเอียเซิ่งยืนอย่างมั่นคงและเด็ดเดี่ยว หัวใจของพวกเขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก ในหัวใจของพวกเขาเอียเซิ่งยังคงเป็นเช่นกับพระเจ้าที่ยังมีชีวิต


   
  คนๆนี้รองลงมาจากลอร์ดเอียมัว ผู้พิทักษ์เมืองกลอรี่ !



    ในช่วงเวลาปัจจุบันนี้ เอียเซิ่ง เสิ่นฮอง เอียซิ่วและพวกที่เหลือทั้งหมดมองเห็นกับดักและหลุมด้านล่างของกำแพงเมืองซึ่งเต็มไปด้วยของสารเหลวทุกชนิดก็รู้สึกสงสัย


  “เกิดอะไรขึ้น ? เอียเซิ่งถามเอียซิ่ว
หางตาของเอียซิ่วเหล่มองเสิ่นฮอง เขาส่ายหัวพลางกล่าวว่า ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
เอียเซิ่งเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยากับมัน ทั้งหมดนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเนี่ยหลี มีเนี่ยหลีคนเดียวเท่านั้นที่ชอบทำอะไรแปลกๆเสิ่นฮองมองดูข้างล่างพลางถามด้วยความงุนงง




  “ฝูงสัตว์อสูรจะมาถึงแล้วไม่ใช่รึ ? เจ้าพวกนี้คิดอะไรอยู่ พวกเขาคิดว่า พวกเขาจะสามารถหยุดกองทัพอันยิ่งใหญ่ของฝูงปีศาจด้วยหลุมพวกนั้นน่ะรึ ? ช่างไร้สาระจริงๆ !”


    

   เอียเซิ่งและเอียซิ่วไม่ได้ห้ามอะไร ตั้งแต่เนี่ยหลีทำเรียบร้อยแล้ว พวกเขาได้แต่รอดูอย่างเดียว ไม่จำเป็นต้องถกเถียงกับเสิ่นฮอง 



  ณ จุดนี้ หัวหน้าตระกูลต่างๆปรากฏตัวออกมาหัวหน้าตระกูลปีกมังกร พูดพลางหัวเราะว่า ระหว่างรอฝูงสัตว์อสูรบุกมา ดีกว่าไม่มีอะไรทำล่ะนะ !”



  

  “มันเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์ของคนงาน เพื่อที่จะเอาชนะฝูงสัตว์อสูรพวกเราต้องพึ่งพาการใช้กำลังเข้าสู้ ! หมัดนี่แหละคือวิถีทางที่ถูกต้อง !” เสิ่นฮองพูดอย่างภาคภูมิใจ เขายังไม่พอใจกับการกระทำของเอียเซิ่งตลอดเวลา สิ่งที่เกิดขึ้นด้านล่างอยู่ภายใต้การจัดการของเนี่ยหลี ดังนั้น เขาจึงได้ดูหมิ่นเหยียดหยามให้เรื่องนี้ดูเลวลงช่วงเวลาสั้นๆของความสงบ นอกจากเสียงขุดจากด้านล่างกำแพงเมือง ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
ครู่ต่อมา มีใครบางคนทำลายความเงียบขึ้นมาว่า 



  “ฝูงสัตว์อสูรนั้นมีหลายระดับ พวกเราไม่ต้องกังวลมากนัก ! เราเคยต่อสู้กับฝูงสัตว์อสูรระดับสิบล้านตัวมาก่อน !”




     ในความเป็นจริง ฝูงสัตว์อสูรระดับล้านตัวยังสามารถถูกป้องกันไว้ได้ อย่างไรก็ตามเพื่อขับไล่ฝูงสัตว์อสูร จะต้องเกิดความเสียหายจำนวนมากมาย เมืองกลอรี่จำต้องจ่ายราคาที่แสนเจ็บปวด หลังจากที่ฝูงสัตว์อสูรมาถึง จะไม่มีอะไรนอกจากการทำลายล้าง 5 ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วฝูงสัตว์อสูรยังมาไม่ถึงเลย ทุกคนมองไกลออกไป ต่างก็งุนงงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น



  “เป็นไปได้ไหมว่าฝูงสัตว์อสูรจะไม่มาบุก ?



    
     ฝูงสัตว์อสูรเกิดจากสัตว์อสูรจำนวนมาก พวกมันเป็นเหมือนคลื่นที่กลืนกินทุกๆสิ่งที่พวกมันผ่าน เหตุผลที่ฝูงสัตว์อสูรรวมตัวกันยังไม่แน่ชัด บางทีมันอาจจะเป็นการโยกย้ายถิ่นฐานหรือล่าเหยื่อ เส้นทางของพวกมันยิ่งไม่แน่นอน ดังนั้นใครจะรู้ถ้าพวกมันเกิดเปลี่ยนเส้นทาง




       ทุกคนรู้สึกโชคดีเล็กน้อยภายในใจของพวกเขา ถ้าฝูงสัตว์อสูรจะเปลี่ยนเส้นทางของพวกมัน เช่นนั้นเมืองกลอรี่คงจะรอดพ้นจากการต่อสู้ที่น่ากลัวครั้งนี้ เมื่อในใจของทุกคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย เสียงคำรามของสัตว์อสูรล่องลอยออกมาจากหุบเขา เสียงคำรามของสัตว์อสูรดูน่าหวาดหวั่นในค่ำคืนที่เงียบสงบ ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรมาแต่ไกล ทุกคนถึงกับหน้าตาเปลี่ยนสี



ฝูงสัตว์อสูรบุกแล้ว ทุกคน จัดการป้องกันเต็มรูปแบบ !”



   “เตรียมตัวป้องกัน !”



  “คนด้านล่าง ลุกขึ้นเตรียมตัว !”
ได้ยินเสียงสัตว์อสูรคำราม เนี่ยหลีและพรรคพวกที่เหลือได้หยุดทำงานและเข้าไปยังประตูเมืองอย่างรวดเร็ว ประตูเมืองหล่นลงมาปิดดังตูม เดิมทีทหารยืนอยู่เต็มทั้งสองด้านของประตูเตรียมเตือนภัยเกือบทุกครั้งเมื่อฝูงสัตว์อสูรมาถึง ประตูจะถูกดึงขึ้นมา สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่มีแต่เลือด เนื้อ เจตนาฆ่าฟันทหารใหม่ที่ถือหอกมือของเขาสั่นเล็กน้อย


กลัวหรือไง ? ทหารเก่าที่มีแผลเป็นบนใบหน้าเอ่ยถาม
ทหารใหม่พยักหน้าตอบ


   “ทำใจให้สบาย ทุกอย่างจะดีเองเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น !” ใบหน้าที่มีแผลเป็นของทหารเก่าหัวเราะ ดาบสีขาวแทงเข้าไป ดึงออกมากลายเป็นสีแดง เมื่อนั้นแหละ ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว




     เนี่ยหลีและพรรคพวกของเขากระโจนขึ้นกำแพงเมืองอย่างรวดเร็วและมองออกไป บนพื้นเรียบไกลออกไป จุดดำจุดหนึ่งปรากฏขึ้นและจุดอื่นๆปรากฏตามมาอย่างรวดเร็วอย่างหนาแน่นขึ้นจนกลายเป็นแถบหนาสีดำพื้นดินถึงกับสั่นสะเทือนเหมือนฟ้าร้อง




       ในภูเขาเซนต์ บรรพบุรุษจำนวนนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่กับฝูงปีศาจลมหิมะ เมื่อฝูงปีศาจลมหิมะเหล่านี้อยู่ด้วยกัน พวกมันจะกลายเป็นฝูงสัตว์อสูรที่น่ากลัวเส้นขอบฟ้าของท้องฟ้าสว่างด้วยสีเทา เมื่อมองไปบนท้องฟ้ามองไม่เห็นแม้แต่เส้นขอบฟ้า มีแต่ฝูงสัตว์อสูรฝูงสัตว์อสูรเหล่านี้พากันคำราม พุ่งตรงมายังเมืองกลอรี่




      เอียเซิ่งและพวกที่เหลือต่างชักดาบออกจากฝักเตรียมพร้อมเข้าต่อสู้ ด้วยพลังของพวกเขา ตราบใดที่พวกเขาไม่พบสัตว์อสูรระดับแบล็คโกลด์ พวกเขาก็สามารถถอยได้อย่างปลอดภัยเนี่ยหลีเดินมาข้างเอียซิ่ว ชำเลืองมองเสิ่นฮองและพูดด้วยเสียงต่ำๆ ท่านเอียซิ่ว อย่าเพิ่งให้ท่านพ่อตาทำอะไร รอจนกว่าฝูงสัตว์อสูรมาถึงกำแพงเมืองก่อน !”





     “ตกลง เอียซิ่วพยักหน้า เขามีความเชื่อมั่นต่อเนี่ยหลี ดังนั้นเขาจึงไม่ถามเหตุผลกับเนี่ยหลีและนำคำพูดของเนี่ยหลีไปบอกเอียเซิ่งความเร็วของฝูงสัตว์อสูรนับว่ารวดเร็วอย่างที่สุด มันอยู่ห่างไปประมาณสามไมล์จากกำแพงเมือง มีสัตว์อสูรทุกประเภทขนาดสูงกว่า 5 เมตรแลดูน่ากลัว
หัวหน้าตระกูลทุกคนต่างชักดาบของพวกเขาออกมาตามลำดับ





     “ท่านเจ้าเมือง พวกเราควรลงมือได้แล้ว !”
ในการต่อสู้กับฝูงสัตว์อสูรครั้งก่อน ผู้เชี่ยวชาญอย่างพวกเขาจะบุกเข้าไปและสกัดกั้นการปะทะก่อน หลังจากที่พวกเขาเหนื่อยก็จะกลับมาพักแล้วให้ทหารบนกำแพงเมืองสลับเข้าไปปะทะต่อ ให้ผู้เชี่ยวชาญมีเวลาได้พักก่อนที่จะเข้าไปปะทะต่อ ทำแบบนี้เป็นการทำหน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญได้อย่างมีประสิทธิภาพ



  “รอก่อน !” เอียเซิ่งยกมือขึ้นห้าม เนี่ยหลีให้เอียซิ่วส่งข้อความมาบอกยังไม่ให้เข้าโจมตี




   “ท่านเจ้าเมือง ท่านรออะไรอยู่ ? เสิ่นฮองพูดออกมาอย่างเหลืออด เมื่อเอียเซิ่งและพวกที่เหลือกำลังต่อสู้ เขาสามารถหาโอกาสได้ และถ้าเขาทำให้เอียเซิ่งตายด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรได้โดยไม่มีข้อผิดพลาด นั่นนับว่าสมบูรณ์แบบเอียเซิ่งส่ายหัวพลางกล่าวว่า รอก่อน !”



    ได้ยินคำสั่งของเอียเซิ่ง ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดสงวนท่าทีของพวกเขา พวกเขาไม่เข้าใจว่าเอียเซิ่งเตรียมจะทำอะไรต่อไปความจริงคือ แม้แต่เอียเซิ่งก็ไม่รู้สิ่งที่เนี่ยหลีกำลังทำฝูงสัตว์อสูรเข้าใกล้กำแพงเมืองมาเรื่อยๆ ภายในฝูงสัตว์อสูรส่วนใหญ่พวกมันเป็นสัตว์อสูรธรรมดาหรือระดับบรอนซ์กับสัตว์อสูรที่สูงประมาณ 2 เมตรซึ่งมีขนาดใหญ่ ปริมาณของระดับเงินและทองมีเล็กน้อย อย่างไรก็ตามปกติความสูงของพวกมันประมาณ 4-5 เมตร ภายในฝูงสัตว์อสูรมีสัตว์อสูรระดับแบล็คโกลด์ประมาณ 12 ตัว ขนาดของพวกมันใหญ่กว่าสัตว์อสูรรับเงินและทองหลายเท่า ดุจภูเขาขนาดเล็กและใหญ่



   สัตว์อสูรเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเกิดจากสัตว์อสูรลมหิมะ ดังนั้นเมื่อพวกมันโจมตีพายุหิมะจะพัดมา อากาศรอบๆตัวดูเหมือนจะเย็นยะเยือกขึ้นมา



โฮกก ! โฮกก ! โฮกก !



  การค้นพบกำแพงเมืองมนุษย์ ฝูงสัตว์อสูรคำรามอย่างบ้าคลั่ง พวกมันทุกๆตัวเริ่มยิงสายฟ้าอย่างไม่ลืมหูลืมตาโจมตีตรงไปยังเมืองกลอรี่


แปลโดย Prince Oum


เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง