test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

17 มี.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 148 ระเบิดเปลวเพลิงอันเร่าร้อนของมังกรทมิฬ




ซีคงจื่อและพรรคพวก ต่างขมวดคิ้วในเวลานี้นั้นพวกเขาไม่เข้าใจว่าเนี้ยหลี่หมายความว่าอย่างไร และเพียงแต่ได้ยินเสียง “ เป้ง   เป้ง   เป้ง”

 “อ๊าก” ต้วนเจี้ยนคำราม  กล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้น   สายโซ่เส้นสีดำที่ร้อยรัดเขาไว้ก็พลันแตกออกทีละชิ้นทีละชิ้น

เมื่อเห็นภาพฉากที่ปรากฏตรงหน้า ซีคงจื่อ และพรรคพวก ก็พลันหน้าเปลี่ยนสี ต้องเป็นพวกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะสามารถทำลายโซ่แบล็คโกลด์นี้ไปได้?
มันเกิดสิ่งใดกันขึ้นมาหละเนี่ย?

ซีคงจื่อ ก็เข้าใจบางสิ่งขึ้นมาทันที และเริ่มเคร่งขรึมขึ้นมาทันที พร้อมทั้งกล่าวว่า “ รีบสังหารมันเร็วเข้า”

ผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์สามคน พุ่งตรงเข้าไปหา ต้วนเจี้ยน  กวัดแกว่งดาบอันแหลมคม ประกายดาบพุ่งผ่านแหวกอากาศ  จนได้ยินเป็นเสียง
 “ฆ่า!

รังสีสังหารอันหนาวเหน็บ ระเบิดออกมาจากเหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับทองทั้งสามคน

 “ฉิ่ง    ฉิ่ง   ฉิ่ง!

ดาบทั้งสามเล่มฟาดลงบนร่างกายของ ต้วนเจี้ยน  ในตอนนี้นั้นได้ยิน เพียงเสียงโลหะกระทบกับโลหะ  ต้วนเจี้ยนนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลย ไม่มีแม้แต่เลือดหยดเล็กๆ

 “ทำไมมันเป็นเช่นนี้?”

 “ เจ้าเด็กบ้าคนนี้ ร่างกายมันช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก ทำไมเป็นเช่นนี้?” ซีคงจื่อ และพรรคพวกส่วนที่เหลือนั้นต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน




เนี้ยหลี่ยิ้มเล็กน้อย สายเลือดแห่งมังกรที่ซ่อนอยู่ในตัวของต้วนเจี้ยนนั้น  สำหรับเผ่ามังกรแล้วนั้นร่างกายจะมีพละกำลังมากมายมหาศาล และมันยังแข็งแกร่งซะยิ่งกว่าเหล็กล้าเลยทีเดียว  มันจึงเป็นไปไม่ได้ว่าที่ผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์จะสามารถทำอันตรายใดๆให้แก่ร่างกายของต้วนเจี้ยนไปได้

ประกายแสงแห่งความมุ่งมั่นได้ส่องออกมาจากแววตาของต้วนเจี้ยนในช่วงสั้นๆ  เขาได้ยกมือข้างขวาจับไปบนดาบของผู้เชี่ยวชาญระดับทองคนหนึ่งพร้อมทั้งดึงออกจากมือแล้วขว้างย้อนกลับคืนไปให้แก่เขา

 “ บูม”

พลังงานอันมหาศาล ระเบิดออกมา  โดยมีต้วนเจี้ยนนั้นเป็นศูนย์กลาง พลังงานนั้นระเบิดออกมาสี่ทิศทาง ตามตำแหน่งที่ผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์  ซึ่งขณะนี้พวกเขานั้นได้โดนหมัดเข้าที่บริเวณหน้าท้อง เป็นจนเป็นเหตุทำให้ใบหน้าของพวกนั้นต้องบูดเบี้ยว  จากนั้นก็ต้องปลิงกระเด็นไปไกลราว ร้อยสองถึงสามร้อยเมตร ก่อนที่จะตกกระแทกกับพื้นดินอย่างรุนแรง  เมื่อมายังตัวต้วนเจี้ยนแล้วนั้น   มันเป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่าใครจะคาดคิดว่าเขาไม่สามารถทำมันได้

กระต่ายตัวน้อยในสายตาของซีคงจื้อ  แปลเปลี่ยนกลายมาเป็นพยัคฆ์ร้ายแล้ว

ทั้งหมดนี้ต้องมีอะไรบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเนี้ยหลีแน่


ซีคงจื่อ  โกรธจัดพรางจ้องมองมายังที่ เนี้ยหลี่แล้วกล่าวขึ้นว่า “ ท่ายเหลย  นี่เป็นความต้องการของท่านหรือไม่?”

เนี้ยหลี่พยักหน้าและกล่าวขึ้นว่า “ ถามว่าข้าต้องการอะไรนะหรือ  แค่ต้องการเห็นต้วนเจี้ยนแก้แค้นพวกเจ้า และสิ่งที่พวกท่านทำกับข้าด้วย?

ซีคงจื่อ  ชักดาบเล่มใหญ่ออกมา เขาสามารถรู้สึกสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่ย่างกลายเข้ามา  คือความแข็งแกร่งของต้วนเจี้ยนนั่นเอง

 “ เพ่ง  เพ่ง  เพ่ง”


ต้วนเจี้ยน กำลังต่อสู้อยู่กับผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์  การโจมตีของผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์นั้น ไม่ได้ก็ให้เกิดความเสียหายใดๆให้แก่เขา หมัด   เตะ  หรือ ตบ แม้ว่ามันจะมีพลังเพียง สามสิบเปอร์เซ็นต์ ก็เพียงพอที่จะจัดการกับผู้เชี่ยวชาญระดับทองลงได้

 “ บูม”  ต้วนเจี้ยนปล่อยหมัด ส่งให้ผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์ ลอยไปในอากาศ

 “มีสามคนอยู่ทางซ้าย”  ต้วนเจี้ยน ชำเลืองด้วยสายตา มองไปที่สามคนที่เหลือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซีคงจื้อ ซึ่งใช้ฝ่าเท้าเหยียบลงบนใบหน้าในก่อนหน้านี้ และ  มิหนำซ้ำยังดูถูกมารดาของเขาอีกด้วย   “ พวกเจ้าทั้งหมดต้องตาย”


เขายังจำได้ถึงวันเวลาที่ ต้องอยู่กับครอบครัว และวิ่งเล่นซ่อนหากันกับพวกเขา  แม้วว่าพวกเขาจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างต่อเนื่อง มันก็ยังติดอยู่ในความทรงจำแห่งห้วงคำนึง  แล้วทุกอย่างก็จบลงเมื่อตระกูลปีกสีเงินเดินเข้ามา ครอบครัวของเขาต้องจบชีวิตลง ขณะที่พวกเขาทั้งหลายต่างก็ขอร้องอ้อนวอน แต่ก็ไม่เป็นผล  ความเจ็บปวดชนิดนี้นั้นไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถอธิบายได้ ในใจของเขานั้น ครอบครัวถือว่าเป็นจุดสูงสุด


ความเจ็บปวดทรมาน   การต้องถูกเนรเทศ การการเยาะเย้ยถากถาง เขาต้องอดทนและมีชีวิตรอดมาได้ จนกระทั้งว่าเขานั้นสามารถที่จะแก้แค้นในวันหนึ่ง

ตาทั้งสองข้างของต้วนเจี้ยนนั้น แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนเช่นสัตว์อสูร

เมื่อเห็นต้วนเจี้ยน เช่นนั้น ซีคงจื่อ  เริ่มหวาดกลัว เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าต้วนเจี้ยนจะทำลายโซ่ที่พันธนาการเขาไว้ และแปรเปลี่ยนกลายมาเป็นสัตว์ร้ายเช่นนี้  เขาสมารถนึกภาพออกได้เลยถึงการแก้แค้นอันน่ากลัวของต้วนเจี้ยน ซึ่งจะต้องน่าสยดสยองและน่าสมเพทเป็นแน่

ซีคงจื้อ คำรามก้อง “ เรามาตายพร้อมกันเถอะ”

ในเวลานั้น ซีคงจื้อเปล่งเสียงออกมา  ผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์ สองคนก็กระโดดเข้าไปโจมตีต้วนเจี้ยน ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์ กระโดด ซีคงจื้อกลับหันหลัง พร้อมทั้งวิ่งหนี

 “เฉ่ง  เฉ่ง  เฉ่ง”

ต้วนเจี้ยน และ ผู้เชี่ยวชาญระดับทองสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น

เมื่อ ซีคงจื้อ วิ่งออกไปไม่กี่ร้อยเมตร  เขาก็เห็นเนี้ยหลี่นั้นยืนขวางทางอยู่

 “เหลย โซ่ว เจ้ารนหาที่ตายเองนะ” ซีคงจื้อ จองมองมาที่เนี้ยหลี่อย่างเย็นชาพร้อมทั้งแกว่งดาบมายังเนี้ยหลี่ และผ่าเข้าไปยังเนี้ยหลี่

 “ ข้าไม่ต้องการต่อสู้กับเจ้า ข้าต้องการให้ต้วนเจี้ยนเป็นผู้พิพากษา  เนี้ยหลี่ผสานร่างกายอย่างรวดเร็วกลายมาเป็นรูปแบบของแพนด้าเขี้ยวอสูร เขาเปิดปากของเขาและพ่นระเบิด หยิน หยาง เป็นวงกลม สีขาว และดำ ออกมา

วงกลมพลังงานทั้งสองหมุนรอบซึ่งกันและกันและกำลังบินตรงไปยังซีคงจื่อ

ซีคงจื้อ รู้สึกประหลาดใจ  เขานั้นไม่ได้เข้าต่อสู้กับร่างทรงอสูรมาหลายปีแล้ว พลังงานที่ถูกบรรจุลงเป็นรูปทรงกลมนั้น ทำให้เขารู้สึกกลัว เขาจึงรีบโดดหลบในทันที
 “บูม”

ก้อนพลังงานทรงกลมประสานการเกิดคลื่นพลังงานแผ่พวยพุ่งกระจายออกมาส่งให้ซีคงจื่อ นั้นบินล่องลอยไปในอากาศ ไปนับสิบเมตร ร่างของเขาก็ตกลงมา

พร้อมทั้งปรากฏภาพที่หน้ากลัวอย่างสุดยอดอยู่ตรงหน้า

เขานั้นไม่เคยคาดคิดเลยว่าเนี้ยหลี่นั้นจะมีพละกำลังอันมหาศาลขนาดนี้ ซีคงจื่อ นั้นตกใจอย่างมาก  เขาถูกหลอกโดยเนี้ยหลี่ว่าเป็นระดับเงิน? แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นร่างทรงอสูรระดับทองเลยทีเดียว!

เสียงกระแทกกันสองครั้งที่ได้ยิน เป็นเสียงของกะโหลกศีรษะกำลังแตก ผู้เชี่ยวชาญยศทองนั้นปลิวล่องลอยไปในอากาศโดย ต้วนเจี้ยนและดูเหมือนว่าพวกเขานั้นไม่น่าจะสามารถรอดชีวิตไปได้

หลังจากที่เข่นฆ่า สองผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์ไปแล้ว  ต้วนเจี้ยน ก็มายืนปรากฏกลายที่ด้านหน้าซีคงจื้อ



 “ เจ้า......” ซีคงจื้อ มองไปยัง ต้วนเจี้ยน ซึ่งยืนสงนิ่งจนหนาวเหน็บขึ้นมาเลยทีเดียว  หัวใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ต้วนเจี้ยนนั้นเป็นเหมือนดั่งสัตว์อสูร เขานั้นแข็งแกร่งและน่ากลัวมาก ซึ่งไม่มีทางที่เขานั้นจะสามารถต้านทานได้เลย

แม้ว่า ต้วนเจี้ยน จะย่างก้าวอย่างแผ่วเบา แต่ละก้าวที่เดินออกไปนั้นพื้นดินก็ปรากฏรอยแยกขึ้น  ที่ตรงตัวเขานั้นเป็นเหมือนดังเช่นปากปล่องภูเขาไฟ  ซึ่งสร้างสนามพลังที่น่ากลัวสุดๆออกมา

 “เจ้าไม่ควรจะดูถูกแม่ของข้า!?” เสียงพูดของต้วนเจี้ยนนั้นฟังดูหนาวเย็น มันราวกับว่าเป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากขุมนรกเลยทีเดียว”

 “ ข้า.......ขอโทษ, ปล่อยข้าไป....” ซีคงจื่อ กล่าวด้วยความกลัวในขณะที่เดินถอยออกไป

 “เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าออกไปอีกหรือ?” ต้วนเจี้ยนสายตาเย็นชาทอดไปยังซีคงจื่อ และยังย่างก้าวต่อไปข้างหน้า  เขารวบรวมพลังที่แข็งแกร่งรุนแรงด้วยแขนทั้งสองข้างของเขา ทำให้อากาศบริเวณโดยรามนั้นมีเสียงออกมาคล้ายเสียงผิวปากแผ่กระจายออกมา

ต้วนเจี้ยนอยู่ห่างเพียงระยะไม่กี่สิบเมตรจากเขา  อากับกิริยาของซีคงจื่อในขณะนั้นแปรเปลี่ยนกลายมาเป็นดุร้าย  เขานำเอาผลึกโลหิตออกมาหกก้อน แล้วกลืนพวกมันลงไป

 “ว๊าก..”

ร่างกายของซีคงจื่อนั้น ได้ขยายตัวออก เนื่องมาการพลังงานของผลึกโลหิต เขานั้นมีความสูงเพิ่มขึ้นเรื่อยตลอดเวลา เสื้อผ้าก็เริ่มฉีกขาดออกมา

ไม่มีผู้ใดจะสามารถที่จะดูดซับพลังงานทั้งหมดของผลึกโลหิตทั้งหกก้อนได้  แม้ในนั้นจะมีจำนวนน้อยมาก  เว้นแต่ถ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับตำนาน แต่ว่าเขานั้นเป็นเพียงผู้เชี่ยวชาญระดับโกลด์ขั้นห้าดาว

ร่างกายของซีคงจื่อนั้นเต็มไปด้วยพลังงานอันเกรี้ยวกราด เขาปล่อยหมัดใส่ไปยังต้วนเจี้ยน

แม้เมื่อเห็นรางกายอันใหญ่โตของซีคงจื่อขยายตัวขึ้นตลอดเวลา ต้วนเจี้ยนก็หาได้แสดงความหวาดกลัว เขาปล่อยหมัดไปยังซีคงจื้อ

 “ บูม”


พลังหมัดประสานกันแรงมหาศาลนั้นกวาดผ่านไปยังบริเวณโดยรอบ โดยมีพวกเขาเป็นจุดศูนย์กลาง “ บูม!  บูม!  บูม!  เสียงนั้นบริเวณระเบิดเป็นเส้นรอบวงราวสองถึงสามร้อยเมตร

 “ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?”  ความกลัวปรากฏลงบนบริเวณใบหน้าของซีคงจื้อ หลังจาก ที่กลืนผลึกโลหิตทั้งหกก้อน   เป็นสาเหตุที่ให้ทำร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งเพิ่งขึ้นกว่าขีดจำกัด จนทำให้เส้นเลือดปรากฏบวมปูดอกมาจนเกือบจะระเบิดออกมาเนื่องมาจากพลังอำนาจของผลึกโลหิต  เขายังคงไม่สามารถที่จะสยบความแข็งแกร่งของต้วนเจี้ยนลงได้

 “ เป้ง  เป้ง  เป้ง”

ต้วนเจี้ยน กระโจนทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าและขว้างระเบิดพลังงานโจมตีไปยังร่างกายขนาดใหญ่ของซีคงจื่อ เป็นเหมือนดั่งลูกบอล ในท้องฟ้ากำลังเคาะเขาอยู่และโจมตีอย่างหนักหน่วงอย่างไร้ความเมตตาปราณีจนล่วงไปยังพื้นดิน

หลุมขนาดใหญ่โตถูกสร้างขึ้นบนร่างกายของซีคงจื่อ



มองมายังต้วนเจี้ยนนั้นเป็นเหมือนดังเช่นดาวตกกำลังล่วงลงมา  ซีคงจื่อรวบรวมพลังทั้งหมดของเขาไว้ที่มือข้างขวาและปล่อยหมัดไปยังท้องของต้วนเจี้ยน ส่งให้เขานั้นปลิวหมุนล่องลอยไปในอากาศก่อนที่จะล่วงหล่นลงไปกองกับพื้นดิน

นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่ซีคงจื่อโจมตีโดน ต้วนเจี้ยน

 “ บูม”

ต้วนเจี้ยน  เช็ดเลือดออกจากมุมปาก  กระโดดยกเท้าขึ้นและฟาดลงไปที่ซีคงจื้อ

ซีคงจื่อ ตกใจรีบหมุนตัวออกไปบริเวณด้านข้าง

 “บูม “

เมื่อต้วนเจี้น ยกขาข้างขวาขึ้นจากพื้นดิน  หลุมขนาดใหญ่นั้นเกิดขึ้นจากการระเบิด


 “พลังที่น่ากลัวนี้มันคืออะไรกัน?”ซีคงจื่อ ปรากฏความกลัวเกิดขึ้นบนใบหน้าของเขา  ต้วนเจี้ยนชั่งไร้ปราณียิ่งนัก เขามีความแข็งแกร่งพื้นฐานทางร่างกายของผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานเลยทีเดียว เขาสูญเสียพลังจากผลึกโลหิตและได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเส้นเลือดที่ปูดบวม  ถ้าเขาไม่หลบหนีไปในตอนนี้นั้นจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!

ซีคงจื่อ กระโดดไปมาพร้อมวิ่งหนีในขณะที่หน้าอกของเขานั้นได้หลับบาดเก็บหนัก  เขานั้นเปรียบเหมือนสุนัขที่บาดเจ็บกำลังวิ่งหนี จากหางของตัวเอง

“ เจ้าจะพยายามวิ่งหนีไปทำไม? ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกที่จะไปได้!” ต้วนเจี้ยนมองมายังที่หลังของซีคงจื่อ  ศัตรูของครอบครัวเราต้องตาย ไม่สามารถปล่อยให้หนีออกไปได้หรอก  

ภายใต้อาการตรึงเครียดจากความโกรธ  สายเลือดมังกรในร่างกายของเขาเริ่มที่จะเคลื่อนไหว

เปลวเพลิงแห่งความโกรธของมังกรทมิฬ!
ต้วนเจี้ยนเปิดปากของเขาและ พ่นลมหายใจออกมาเป็นเปลวเพลิงสีดำขนาดใหญ่ แปรเปลี่ยนรูปลักษณ์กลายมาเป็นมังกรทมิฬขนาดใหญ่ และกระหน่ำยิงลูกไฟไปยิงซีคงจื่อ

 “อ๊ากกกกก” ซีคงจื่อ กรีดร้องอย่างน่าเห็นใจเมื่อเขานั้นถูกกลืนหายไปในเปลวเพลิงทมิฬนั้น บูม บูม บูม

 “บูม บูม บูม

เปลวเพลิงทมิฬระเบิดออกมากเผาไหม้ทุกสิ่ง ในระยะ สองถึงสามร้อยเมตร

จนทำให้พื้นดินนั้นกลายมาเป็นหลุมขนาดใหญ่

 “ เปลวเพลิงแห่งความโกรธของมังกรทมิฬหรือ?” เนี้ยหลี่ไม่เคยคาดคิดว่า ต้วนเจี้ยนนั้นจะ เนี้ยหลี่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าต้วนเจี้ยนนั้นจะมีความสามารถทางด้านการต่อสู้ของชนเผ่ามังกร ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้นั้น ความโกรธเนื่องมาจากเปลวเพลิงอันบ้าคลั่งของ มังกรทมิฬ นี้มีหลายครั้งที่รุนแรงยิ่งกว่าระเบิด  หยิน หยาง ซะอีก

เมื่อศัตรูของเขานั้นถูกกลืนหายไปภายใต้เปลวเพลิงแห่งความโกรธของมังกรทมิฬ  ต้วนเจี้ยนก็นั่งคุกเข่าลงบนพื้นน้ำตาพลันรินไหลลงมาอาบบนใบหน้าของเขา  เป็นภาพที่ช่างเหมือนกับเด็กร้องให้ยิ่งนัก  การที่ต้องทนทรมานมาเป็นระยะเวลานานในท้ายที่สุดก็ได้รับการปลดปล่อยแล้ว

ภายใต้น้ำตาอันเย็นเยือกของเขา  ทำให้สามารถมองเห็นได้ถึงความรักที่มีต่อแม่และพ่อของเขาตั้งแต่ครั้งก่อน    พวกเขาต้องหลบหนีออกจากเงื้อมือของตระกูลปิกสีเงินมังยังในถิ่นที่ทุรกันดาร

 “ท่านพ่อ ท่านแม่.......” ต้วนเจี้ยนกล่าว  เขายกมือขึ้นมาพยายามที่จะคว้าพวกเขาแต่ภาพของครอบครัว พ่อ แม่ นั้นก็ค่อยๆ จางหายไป ในความว่างเปล่า..จบตอน

แปลโดย ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม



เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง