test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

29 ก.พ. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 126 สร้างความวุ่นวาย

      

  ทุกคนลดสายตาจ้องมองไปยังกำไลข้อมือนั่นพวกเขาสูดลมหายใจครู่หนึ่งก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ค่อนข้างเย็น
      

กำไลหยกเยือกแข็ง!
      

ของชั้นดีเลยนี่!
      

       กำไลหยกเยือกแข็งถูกสร้างเมื่อพันปีก่อน กระบวนการสร้างนั้นได้จมหายไปกับยุคมืด หลังจากนั้นจำนวนของกำไลหยกเยือกแข็งก็ลดลงจนแทบจะนับนิ้วได้  อีกทั้งกำไลนี้ช่วยส่งเสริมการบ่มเพาะพลังได้อย่างดีเยี่ยม และมันยังช่วยไม่ให้พลังที่บ่มเพาะออกนอกลู่นอกทางหรือลดลงระหว่างการฝึก พร้อมทั้งยังช่วยหล่อเลี้ยงเวิ้งวิญญาณอีกด้วย
       

     เมื่อมองไปที่กำไลหยกเยือกแข็ง เนี่ยหลีก็ตาทอประกาย ถ้ากำไลหยกเยือกแข็งรวมเข้ากับราชินีหิมะของเอียจืออวิ้นมันแทบจะเป็นการจับคู่เพิ่มพลังที่ไม่รู้จบแน่นอน
       

 "พี่ชายเอียฮั่น ข้าคงไม่สามารถรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ได้" เอียจืออวิ้นตอบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้า
       

    เอียฮั่นถึงกับมึนงง เขาแทบทำตัวไม่ถูกและไม่รู้ว่าควรจะดึงมือที่ถือกำไลหยกเยือกแข็งกลับดีหรือไม่



       ทุกคนในที่นี้ตระหนักได้ถึงความอึดอัดลึกลับในความสัมพันธ์ของพวกเขา
       

        ทันใดนั้นเนี่ยหลีก็ยื่นมือไปคว้ากำไลหยกเยือกแข็งมาเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ เขาหัวเราะและกล่าวว่า "นี่มันเป็นของขวัญเลอค่านะเนี่ย ข้ารู้สึกอายจริง ๆ แต่ว่าข้าขอรับนี่ไว้แทนจืออวิ้นของข้าก็แล้วกันนะ ขอบคุณมากพี่ชายเอียฮั่น!"
      

      มือของเอียฮั่นรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต กำไลหยกเยือกแข็งได้หายไปจากมือเขา เนี่ยหลีฉกฉวยมันไปอย่างรวดเร็ว นี่มันไม่ต่างกับการขโมย! คิ้วของเขาแทบจะม้วนเข้าหากัน, พี่เอียฮั่น? เจ้าโผล่มาจากไหน? เจ้าสมควรเรียกข้าว่าพี่เอียฮั่นงั้นเหรอ? จืออวินของเจ้า? ใครคือของเจ้า? ทำไมรู้สึกว่านี่มันช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!
      

"เจ้าคือ..." เอียฮั่นมองไปยังเนี่ยหลีที่ยืนอยู่ข้างเอียจืออวิ้น
       

       "เขาเป็นเพื่อน!" เอียจืออวินตอบ เธอรู้สึกอับจนคำพูดจนต้องกระทืบเท้า เนี่ยหลีนั้นดีแต่รบกวนคนอื่นและทำเป็นสนิทสนมกับเธอ เธอยังไม่ได้ตอบรับซักคำเรื่องกำไลหยกเยือกแข็งนั่น แต่เนี่ยหลีกลับรับมันไว้แทนเธอ!
       

      เนี่ยหลีอาจไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ ทำไมไม่รับผลประโยชน์อันมหาศาลนี้? แม้ว่าเนี่ยหลีจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับเอียฮั่น แต่ในเมื่อมันเป็นของขวัญ ทำไมเธอถึงปฏิเสธ? สำหรับการช่วยเหลือ มีเพียงแค่เพื่อนเท่านั้นที่จะช่วย ถ้ามันไม่แปลกเกินไป ใครจะสนกัน
       

      จากการเปลี่ยนท่าทีอันเล็กน้อยระหว่างเอียฮั่นกับเอียจืออวิ้น เนี่ยหลีก็พอที่จะเดาสถานะความสัมพันธ์ของทั้งสองได้อย่างคร่าวๆ ดูเหมือนว่าเอียฮั่นจะได้รับการใส่ใจจากเอียเซิ่งแต่ว่าถูกปฏิเสธโดยเธอ
       

   มันอาจเป็นไปได้ว่าเอียฮั่นสนใจเอียจืออวิ้น? ถ้าอย่างนั้นเอียฮั่นมันจะต้องตายอย่างอนาถ!
       

      หลังจากที่มีชีวิตมาหลายปี เนี่ยหลีมีประสบการณ์มากมายจากผู้คนที่แตกต่างหลากหลาย ด้วยพรสวรรค์อันน่าตกใจของเอียฮั่น เขามีทั้งรูปโฉมอันสง่างาม และยังมีบรรยากาศที่บ่งบอกว่าเป็นชายผู้สมบูรณ์แบบด้วย อย่างไรก็ตามด้วยความที่เป็นคนที่สมบูรณ์แบบมาก ก็ต้องมีปัญหามากด้วยเช่นกัน
       

 มุมมองของเนี่ยหลี มีแค่คนอย่างเสิ่นหลินเจี่ยนเท่านั้นที่แสดงออกถึงตัวตนจริงๆ ของเขา
       

        เนี่ยหลีคิดถึงความเป็นไปได้ เขาได้ยินว่าเอียเซิ่งมีความตั้งใจที่จะให้เอียฮั่นรับมอบตำแหน่งเจ้าเมือง ด้วยเหตุผลนี้นี่เองที่ทำให้เอียฮั่นแสดงความเป็นบุคคลที่สมบูรณ์แบบออกมาเพื่อปูทางไปสู่ตำแหน่งเจ้าเมือง อย่างไรก็ตามเอียฮั่นไม่ใช่คนของตระกูลวายุเหมันต์ ถ้าเขาต้องการที่จะนั่งตำแหน่งเจ้าเมือง เขาก็ต้องได้รับการยอมรับจากเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลวายุเหมันต์เสียก่อน ซึ่งเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลวายุเหมันต์ไม่มีทางที่จะยอมรับคนนอกตระกูลมารับช่วงตำแหน่งเจ้าเมืองเป็นแน่ อย่างไรก็ตามถ้าเอียฮั่นมีเอียจืออวิ้นเป็นภรรยานั่นก็เป็นอีกเรื่อง
       

เขาเดาว่ามันน่าจะเป็นไปได้ 80 ถึง 90 เปอร์เซ็นต์เลยล่ะ
       

  หลังจากที่ได้ยินเอียจืออวิ้นพูด ใจของเอียฮั่นก็หล่นวูบ สายตาของเขาจ้องมองอย่างเย็นยะเยือกไปที่เนี่ยหลี
       


     เนี่ยหลีรู้สึกได้อย่างชัดเจนจากสายตาของเอียฮั่น ความสามารถทางด้านการตรวจจับวิญญาณเป็นหนึ่งในจุดเด่นของเนี่ยหลี ทุกการกระทำของเอียฮั่นไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของเนี่ยหลี 'ชิชิ ยังไงเจ้าก็หลบสายตาข้าหรอก อีกไม่นานเจ้าต้องเผลอตัวหลุดออกมาแน่ ตั้งแต่ที่เจ้าต้องการจะเล่น ข้าก็พร้อมจะเล่นกับเจ้า'
      

      "เนี่ยหลี ข้าชื่นชมต่อการกระทำของเจ้า!" เสิ่นหลินเจี่ยนถึงกับยกนิ้วโป้งให้เนี่ยหลี
       

     เดินโดยมีสองสาวเคียงข้าง หนึ่งในนั้นแย่งมาจากเสิ่นเฟยและอีกคนแย่งมาจากเอียฮั่น ท้ายที่สุดก็เห็นได้ชัดว่าเนี่ยหลีมีผู้หญิงถึงสองคน ฮู่เหลียนหลานรั่วก็ยังคงเสนอตัวให้เขา ผลประโยชน์ทั้งหมดนั้นตกไปที่เนี่ยหลี
      

     เสิ่นเฟยถึงกับมีเส้นเลือดผุดขึ้นมาให้เห็น เซี่ยวหนิงเอ๋อยืนเคียงข้างเนี่ยหลี ไม่ว่าจะว่ายังไงมันก็รบกวนสายตาของเขายิ่งนัก
       

     "เนี่ยหลี ที่นี่เป็นสถานที่ที่เจ้าสามารถเข้ามาได้?" เสิ่นเฟยแค่นเสียงถาม "ข้าสงสัยจริงว่าเจ้าเคยมาที่นี่หรือไม่ ตัวเจ้านั้นแต่งตัวอย่างกับพวกบ้านนอก!"
       
คนกลุ่มหนึ่งได้หัวเราะเบาๆ
       

         เนี่ยหลีมองไปยังเอียเซิ่งและครุ่นคิดชั่วครู่ ตระกูลศักดิ์สิทธิ์คือเนื้อร้ายของเมืองกลอรี่ ถ้าพวกมันยังอยู่มันคงจะเป็นการสายเกินแก้ถ้าพวกสัตว์อสูรมาเยือน เขาอาจต้องทำให้ตระกูลวายุเหมันต์เกิดความคิดที่จะขับไล่ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ออกไป
       

   ดูเหมือนว่าข้าจะต้องสวมบทตัวร้ายอีกครั้งเพื่อกระตุ้นความขัดแย้งระหว่างตระกูลศักดิ์สิทธิ์และตระกูลวายุเหมันต์
       

     แม้ว่าตั้งแต่เขากลับมา ระดับการบ่มเพาะพลังจะยังไปไม่ถึงจุดที่สามารถทำทุกสิ่งได้ เรื่องนี้ไม่อาจปล่อยไว้นานได้ ควรจะต้องรีบสะสางให้เรียบร้อย
       

       "ไม่สงสัยเลยว่าทำไมที่นี่มีกลิ่นเหม็น เป็นเพราะนายน้อยเสิ่นอยู่ที่นี่สินะ เมื่อกี้อะไรนะ? บทเรียนที่ข้ามอบให้ครั้งก่อนยังไม่พองั้นรึ? เจ้าต้องการอีกสินะ" เนี่ยหลีกระตุกคิ้ว สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกล้า ดาบเทพอัสนีดาวตกปรากฏที่มือด้านขวาของเขาพร้อมทั้งทำการเหวี่ยงลงเพื่อแยกโต๊ะออกจากกัน
       

"มาสิ ถ้าเจ้ากล้าเผชิญหน้ากับดาบเทพอัสนีดาวตกของข้า!"
      

  ท่าทีของเนี่ยหลีเปลี่ยนไปราวกับพลิกผ่ามือ เขาได้ปล่อยรัศมีพลังที่น่าหวาดหวั่นและลึกลับยิ่ง
       

      "เจ้า..." มองไปยังสายตาอันเย็นยะเยือกของเนี่ยหลี เสิ่นเฟยกลายเป็นเต่าหัวหด ล้อกันเล่นใช่ไหม? สู้กับเนี่ยหลีตอนนี้เนี่ยนะ? แค่นี้เขาก็เจ็บช้ำมากพอแล้ว เขาไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยอีกครั้งหรอก
       

      ไม่เพียงแค่เสิ่นเฟย เหล่าลูกหลานของตระกูลอื่นต่างก็เกรงกลัวต่อรัศมีพลังนั่น พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเนี่ยหลีจะกล้าแสดงกริยาไม่เกรงกลัวสิ่งใดเช่นนี้ในงานเลี้ยงที่คฤหาสน์เจ้าเมือง
       

เอียจืออวิ้นถึงกับตื่นตกใจ
       

       เซี่ยวหนิงเอ๋อเคลื่อนกายเพื่อไปดูเนี่ยหลี ความขัดแย้งระหว่างเนี่ยหลีและเสิ่นเฟยนั้นเป็นเพราะเธอ เหตุผลที่เขาแสดงกริยาเช่นนี้ที่นี่ก็เป็นเพราะเธอ
       

       ที่พวกเขาไม่อาจทราบคือนี่เป็นความตั้งใจของเนี่ยหลี แมลงวันตัวจ้อยเช่นเสิ่นเฟยนั้นไม่คู่ควรที่จะให้เนี่ยหลีแสดงกริยาเช่นนี้ด้วยซ้ำ เป้าหมายของเนี่ยหลีแท้จริงแล้วคือตระกูลศักดิ์สิทธิ์!
      

        "เสิ่นเฟย ข้าจะบอกเจ้าว่า ถ้าเจ้ายังคงตามตอแยหนิงเอ๋อ ข้าจะผ่าร่างเจ้าด้วยดาบเทพอัสนีดาวตก!" เนี่ยหลีประกาศก้องและจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่เสิ่นเฟยด้วยความโกรธ เขาตระหนักดีถึงการกระทำต่อเสิ่นเฟย หญิงสาวจำนวนมากจากตระกูลน้อยใหญ่ต่างโดนล่อลวงโดยเนี่ยหลี
       

         คิ้วของเอียฮั่นขมวดเป็นปม แม้ว่าถ้าเนี่ยหลีมีปัญหากับเสิ่นเฟย แต่ว่าที่นี่คือโถงรับรองของคฤหาสน์เจ้าเมือง การกระทำของเขานั้นแทบไม่มีความเกรงใจแม้แต่นิด
       

        "เนี่ยหลี อย่าลืมว่าที่นี่คือโถงรับรองของคฤหาสน์เจ้าเมือง ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าจะเพิกเฉยแสดงกริยาไร้ความเกรงใจเช่นนี้ได้!" เอียฮั่นพูดอย่างเคร่งขรึม
       

        เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมมองไปยังเอียเซิ่งที่อยู่ห่างออกไป ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นแค่บุตรบุญธรรมของเอียเซิ่ง ในสถานการณ์เช่นนี้เขาไม่สามารถที่จะรับมือกับเนี่ยหลีได้ นอกจากนี้เอียฮั่นยังไม่ต้องการให้เอียจืออวิ้นมองเขาในภาพลักษ์ที่แย่ลง เพราะงั้นโยนปัญหาให้เอียเซิ่งเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
       

       ดูเหมือนว่าเอียเซิ่งที่อยู่ไกลออกไปจะไม่ได้รับรู้ถึงสถานการณ์ทางฟากนี้เลยแม้แต่น้อย
       

        "แล้วยังไง ถ้าข้าจะแสดงความถือดีในห้องโถงรับรอง ณ คฤหาสน์เจ้าเมืองแห่งนี้? ท่านเจ้าเมืองยังไม่ได้พูดอะไรด้วยซ้ำ เจ้าจะอ้างอะไร? จงรับรู้ถึงสถานะอันแท้จริงของเจ้า ณ ตอนนี้ด้วย เวลานี้คฤหาสน์เจ้าเมืองแห่งนี้ไม่ใช่ของเจ้า!" เสียงของเนี่ยหลีดังจนแทบจะได้ยินกันทั่วทั้งโถงรับรอง
       

     เมื่อได้ยินคำของเนี่ยหลี ผู้คนรอบข้างถึงกับแสดงสีหน้าแปลกประหลาดพิกลออกมา
       

       หน้าของเอียฮั่นแทบเปลี่ยนสี คำพูดของเนี่ยหลีนั้นแทงเข้าไปถึงจิตใจของเขาเลยทีเดียว เขากวาดสายตามองไปยังเอียจืออวิ้นและขบคิดภายในใจ น้องจืออวิ้นให้เนี่ยหลีพูดสิ่งนี้? ไม่ น้องเอียจืออวิ้นไม่ใช่คนเช่นนั้น เนี่ยหลีมันจะต้องพูดด้วยความตั้งใจของตัวเองเป็นแน่
       

    เอียจืออวิ้นถึงกับต้องดึงเนี่ยหลี มีอะไรบ้างเนี่ยที่เนี่ยหลีไม่กล้าพูด
       

     "ข้า..." เมื่อเอียจืออวิ้นพยายามที่จะพูด เธอก็ถึงกับจนคำพูด
       

      "ข้าจะถอนคำพูดของข้า เจ้าไม่ได้เป็นแม้กระทั่งผู้สืบทอดของตระกูลวายุเหมันต์ อย่าฝันเลยว่าตำแหน่งเจ้าเมืองจะไปอยู่กับคนนอกตระกูล ด้วยตำแหน่งของเจ้าเมือง ถ้าจืออวิ้นไม่ต้องการ ที่นี่ยังมีข้า! หลังจากข้าถึงจะเป็นเจ้า! ถ้าเจ้าได้เป็นเจ้าเมือง ข้าจะพลิกคฤหาสน์เจ้าเมืองซะ ข้าจะทำตามที่ข้าพูดแน่!" ทุกผู้คนได้ยินคำของเนี่ยหลี กระทั่งเริ่มมีเสียงกระซิบวิพากษ์วิจารณ์เกิดขึ้น
       

เนี่ยหลีจะสู้เพื่อชิงตำแหน่งเจ้าเมือง?
       

     แต่ว่านามสกุลของเนี่ยหลี คือ เนี่ย เขาไม่อาจจะมีแม้สัมพันธ์เส้นเล็กๆไปยังตระกูลวายุเหมันต์ได้เลย เมื่อกี้เนี่ยหลีพูดพล่อยๆ?
      

     "โอหัง! เจ้ากล้าพูดเช่นนี้จะต้องได้รับบทเรียน!" ผู้นำตระกูลศักดิ์สิทธิ์ เสิ่นฮองแค่นเสียงอย่างโกรธแค้น ทันใดนั้นพลังวิญญาณของเขาก็ได้ปลดปล่อยออกมาจากร่าง
       

         เอียเซิ่งทราบดีว่าเสิ่นฮองจะฉวยโอกาสนี้ฆ่าเนี่ยหลี ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเนี่ยหลีตอนนี้นั้นสำคัญกับเมืองกลอรี่ยิ่งนัก ถ้าเสิ่นฮองต้องการที่จะฆ่าเนี่ยหลี สมาคมนักปรุงยาจะต้องไม่ยอมแน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้อาวุโสที่หนุนหลังเนี่ยหลีก็ต้องไม่ยอม
       

      ไม่ว่าเนี่ยหลีจะทำอะไร เอียเซิ่งก็ต้องปกป้องเนี่ยหลี แม้ว่าเขาจะไม่เคยคาดหวังให้เนี่ยหลีทำอะไรเช่นนี้ เอียเซิ่งก็ยังคงมีการเตรียมการรับมืออยู่ก่อนแล้ว เนี่ยหลีอาจจะดูเหมือนคนเลินเล่อที่ทำตัวตามสบาย แต่ว่านั่นเป็นมุมมองของคนอื่น เชื่อได้เลยว่าเนี่ยหลีคือคนที่คิดอย่างรอบคอบก่อนที่จะลงมือกระทำสิ่งใด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจมาถึงจุดนี้ได้ มันจะต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เนี่ยหลีแสดงกริยาโอหังเช่นนี้เพื่อที่จะยั่วความโกรธจากฝ่ายตรงข้าม
       

      พลังวิญญาณของเสิ่นฮองมุ่งไปยังเนี่ยหลี พยายามที่จะฆ่าเขาโดยซึ่งหน้า ทันใดนั้นเอียเซิ่งก็ปล่อยพลังวิญญาณออกมาเช่นกัน
       ตู้ม!
       

    สองพลังวิญญาณเข้าปะทะกันทำให้เกิดการระเบิด จนโต๊ะและเก้าอี้รอบข้างถึงกับกระจัดกระจาย
       

        "นี่เป็นเรื่องของเด็กๆ ถ้าผู้อาวุโสเช่นเราจะทำอะไรนั้นก็เปรียบได้ดั่งการกลั่นแกล้ง มันคงดูไม่ดีเท่าไหร่" เอียเซิ่งยิ้มอย่างใจเย็นและส่งคำพูดไปยังเสิ่นฮอง
       

       หน้าของเสิ่นฮองซีดเซียวลง เมื่อเขาได้รับการตอบโต้โดยการชนกันของพลังวิญญาณ เขาชำเลืองมองเอียเซิ่งและพบว่าท่าทางจะยังคงใจเย็นอยู่ เขาถึงกับตื่นตะลึง ตัวเขานั้นไปถึงระดับเหล็กดำ เสิ่นฮองไม่เคยคาดคิดว่าเอียเซิ่งจะมีการบ่มเพาะพลังที่สูงจนเกินกว่าตัวเขา
       


     "ท่านเจ้าเมือง ข้าแค่รู้สึกว่าไม่อาจปล่อยให้เด็กที่หยิ่งยโสโอหังเช่นนี้อยู่ในคฤหาสน์ของท่านเจ้าเมืองได้ มันเปรียบดั่งการดูหมิ่นเกียรติ์ของท่านเจ้าเมือง อย่างไรก็ตามหากท่านเจ้าเมืองไม่ถือสามัน ข้าก็ไม่มีสิ่งใดที่จะพูดอีก" เสิ่นฮองกล่าวออกมาเสียงค่อย พร้อมทั้งพยายามที่จะสงบพลังของเขา
       

     "ถ้าผู้อาวุโสเสิ่นฮองมีความประสงค์จะทำร้ายเนี่ยหลี ไม่ต้องกล่าวถึงท่านเจ้าเมืองหรอก สมาคมนักปรุงยาของข้าก็ไม่อาจยอมรับได้" เสียงดังออกมาจากอีกฝั่ง เป็นหยางซินนั่นเอง
       

  หน้าของเสิ่นฮองแทบเปลี่ยนสีพร้อมแค่นเสียง เอียเซิ่งห้ามข้าก็แย่แล้ว ตอนนี้เจ้าก็อีกคนที่ต้องการห้ามข้า?
       

     แม้ว่าเสิ่นฮองจะไม่ได้แสดงความไม่พอใจใดๆ ไม่ว่ายังไงหยางซินก็เป็นผู้อำนวยการของสมาคมนักปรุงยา ณ ตอนนี้สมาคมนักปรุงยานั้นช่างมีสถานะต่างจากแต่ก่อนยิ่งนัก ตอนนี้มันเป็นตัวตนที่ทุกผู้คนต้องเกรงใจ
       

    "เมื่อผู้อำนวยการหยางกล่าวเช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจหาญที่จะยุ่งกับเรื่องนี้อีก" เสิ่นฮองกล่าวเสียงเยือกเย็นออกมา


แปลโดย Esthe



เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง