test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

29 ก.พ. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 125 ของขวัญจากเอียฮัน


จากความทรงจำในวัยเด็กเฉินเฟยกล่าวขึ้นพร้อมหัวเราะว่า "ข้าจำได้ว่าหลานเร่อได้สัญญาเกี่ยวกับการแต่งงานกับท่านพี่เอียฮั่นเมื่อครั้นยังเล็ก จนในตอนนี้หลานเร่อยังไม่พบคนที่นางชอบหรือว่าบางทีนางจะ ...... "
เอียฮั่นหัวเราะและกล่าวว่า "เจ้ายังจำเรื่องเมื่อครั้งยังเด็กได้อีกรึ?"
กลุ่มของพวกเขาหัวเราะเสียงดัง เสียงสะท้อนภายในห้องโถงดังจนถึงแผนกต้อนรับส่วนหน้า
"อันที่จริงเรื่องวัยเด็กก็มิน่ายึดถือเป็นเรื่องจริงจัง."
ฮูเหยียนหลานเร่อขดริมฝีปากของเธอ คิ้วของเธอกระตุกขณะที่เธอจ้องมองมาที่เฉินเฟยและกล่าวว่า "นั่นคือเรื่องในอดีตที่ผ่านมาแล้ว แต่เจ้ายังคงขุดคุ้ยนำมันขึ้นมา เฉินเฟย, ข้ามิพอใจเจ้าในตอนนี้ หากเจ้าเห็นเรื่องข้าเป็นเรื่องสนุก ดูว่าเจ้ายังสนุกอยู่ไหมถ้าข้าระเบิดไข่ของเจ้าด้วยการเตะของข้า! "
อ้า...
เงียบเหมือนเป่าสาก (สงสัยจังเป่าสากมันเงียบจริงหยอ)
เฉินเฟยรู้สึกอึดอัดใจมาก ทำได้เพียงยิ้มอย่างหนาวเหน็บ
ความหนาวเย็นสุดพรรณาปรากฎขึ้นโดยรอบ
คำประกาศก้องของฮูเหยียนหลานเร่อไม่ได้เข้ากับการแต่งกายของนางแม้แต่น้อย ในตอนนี้ฮูเหยียนหลานเล่อเป็นเหมือนดั่งราชินี นางมองกวาดไปยังคนที่หัวเราะเยาะของเธอก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นสายตานางจ้องมองที่พวกเขาพวกก็หัวเราะไม่ออก.
ตายละ!!ฮูเหยียนหลานเร่อ นางเป็นดังนังเสือร้าย ใครก็ตามที่แต่งงานกับนางก็เหมือนการลงนามในหนังสือรับรองการตายของตัวเอง
ไม่มีใครในบริเวณนั้นกล้าที่เอ่ยเสียง เอียฮั่นกระแอมเบาๆและกล่าวว่า "เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป ปล่อยมันไปเถอะ"
เฉินเฟยยิ้มอย่างอึดอัดพร้อมหัวเราะ "ฮ่า ๆ ..."
"เฉินเฟย!! ข้าได้ยินมาว่า เจ้าไม่ได้มีความสัมพันที่ดีนักกับเนียหลี่ของข้า !" ฮูเหยียนหลานเล่อจ้องมองที่เฉินเฟยอย่างเย็นชา "ถ้าเจ้ากล้าที่จะสร้างปัญหาให้กับเนี่ยหลี่ของข้าอีกครั้งอย่าตำหนิข้าถ้าข้าจะมีที่กริยาไม่สุภาพ! "
เนี่ยหลี่ของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เนี่ยหลี่กลายเป็นของนาง?
คนรอบๆ ต่างมองหน้ากัน เมื่อเร็ว ๆ นี้ เนี่ยหลี่ได้ยืนอยู่บนความเจิศจรัสแห่งเมืองกลอลี่ พวกเขาไม่เคยได้ยินว่าฮูเหยียนหลานเล่อและเนี่ยหลี่ได้อยู่ร่วมกัน
"เนี่ยหลี่?" เอียฮั่นมึนงงเล็กน้อย มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้ นับตั้งแต่เขากลับมาเขาได้พบเฉพาะเอียเซิงและไม่ได้ยินเสียงเอียเซิงกล่าวขวัญถึงเนี่ยหลี่
เด็กหนุ่มคนนึงกระซิบเบา ๆข้างหูของเอียฮั่น "พี่ใหญ่เอียฮั่น เนี่ยหลี่เป็นอัจฉริยะที่ปรากฎตัวขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ .......... "
จากที่เอียฮั่นเข้าใจคร่าวๆก็คือเนี่ยหลี่เขาไปถึงระดับ 5 ดาวยศเงินเพียงด้วยอายุสิบสี่ปีความเร็วการบ่มเพาะนี้น่ากลัวเกินไป ถึงแม้ว่าเอียฮั่นอายุสิบหกเขาจะได้มาถึงแล้วซึ่ง1 ดาวยศทองแต่เมื่อเขาอายุสิบสี่เขาก็ยังคงอยู่ที่อันดับบรอนซ์เท่านั้น
จนกว่าอายุจะแก่เกินวัยที่สามารถบ่มเพาะ ช่วงอายุที่ดีที่สุดสำหรับการบ่มเพาะคือราว14-22 ปี ในช่วงเวลานี้การบ่มเพาะของบุคคลจะเพิ่มสูงที่สุด แต่เนี่ยหลี่สามารถถึงระดับ 5 ดาวยศเงินก่อนสิบสี่ปี นอกจากการมีความสามารถเป็นพิเศษ เขายังต้องมีสติปัญญาเหนือกว่าคนทั่วไปมากอย่างแน่นอน
"โอ้นี้ได้ทำให้ข้ามีความสนใจขึ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ" เอียฮั่นกล่าวเบา ๆ และยิ้ม
"หลานเร่อ เจ้าไม่สามารถตำหนิข้าได้ในเรื่องนี้ เจ้าต้องตำหนิเนี่ยลี่ สำหรับการเจ้าชู้ของมัน มันล่อลวงคู่หมั้นของข้า มันทำให้หนิงเอ๋อไม่ได้เข้าสู่ครอบครัวของข้า ใครกันเล่าจะสามารถที่จะทนได้กับสิ่งที่มันทำ? "
เฉินเฟยมีความแค้นฝังลึกบนใบหน้าของเขา
ฮูเหยียนหลานเร่อกล่าวอย่างเหยียดหยัน "ข้าไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระเหล่านี้ เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเนี่ยหลี่ล่อลวงคู่หมั้นของเจ้า ไม่ใช่คู่หมั้นของเจ้าคอยตามยอแยเขา ? "
ทุกคนมองไปที่ฮูเหยียนหลานเล่อด้วยความตกใจ จากการนินทาต่างๆนานา เกี่ยวกับเนี่ยหลี่และผู้หญิงทั้งหลายฮูเหยียนหลานเร่อมิได้เป็นอะไรกับเนี่ยหลี่ซ้ำยังนางยังออกรับแทนเขาอีกลูกสาวแห่งตระกูลฮูเหยียนช่างเป็นคนพิลึกนัก?
เฉินเฟยมองไปที่เอียฮั่น พลันก็เกิดแผนการที่ทำให้เกิดรอยยิ้มที่มุมปากของเขา กล่าวว่า "นอกเหนือจากหนิงเอ๋อข้ายังได้ยินมาว่าเนี่ยหลี่ยังได้ตามรบกวนเอียจื้ออวิ้นอีกด้วย เขาได้ตามรบเร้าจื้ออวิ้นหลายต่อหลายครั้งแล้ว และเมื่อเร็ว ๆ นี้เขาก็ยังได้ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของท่านเจ้าเมืองอีกด้วย. "
"แล้วทำไมละเฉินเฟย, ข้าไม่สนใจเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น ฉันไม่ได้สนใจเกี่ยวกับว่าเนี่ยหลี่จะมีผู้หญิงมากน้อยเท่าใด   ที่ข้าจะบอกเจ้าคือถ้าเจ้ากล้าที่จะสัมผัสแม้เส้นผมของเนี้ยหลี่ เจ้าพึงระรึกไว้เลยว่า เมื่อนั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะ "ฮูเหยียน หลานเร่อกล่าวด้วยความภูมิใจ พร้อมจ้องมองไปยังฉินเฟยด้วยแววตาที่เย็นชา
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่เฉินเฟยกล่าวคิ้วของเอียฮั่นกระตุก  ประกายความสงสัยเกิดขึ้นในดวงตาของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะต้องจับตาดูเนี่ยหลี่ว่าเขาเป็นคนอย่างไรซะแล้ว
จากการกระทำของฮูเหยียนหลานเร่อทำให้บรรยากาศข้างในเจ้าหนุ่มรู้สึกประหลาด
คนทั้งหลายยิ้มอย่างขมขื่น
"น้องสาม!!ลูกสาวของเจ้าคนนี้ดูเหมือนว่าจะมีความเอาแต่ใจเสียทีเดียว" เอียเซิงมองที่ฮูเหยียนเซียงหัวเราะและกล่าวว่า "นางเป็นเหมือนบิดาของนาง."
ฮูเหยียนเซียงรู้สึกอายขึ้นทันที  นางคล้ายกับบิดาของนางเห็นได้ชัดว่านางได้นิสัยของมารดาของนาง
เฉินฮองพ่นลมอย่างเย็นชาและกล่าวว่า "เป็นจริงที่นางเป็นดุจเดียวกับบิดาของนาง  ความเอาแต่ใจของนาง ที่นางพูดว่าจะฆ่าบุตรคนโตของฉัน. "
ฮูเหยียนเซียงจ้องอย่างเกรี้ยวกราดมายังเฉินฮอง "เฉินฮอง!!ไม่ต้องทำตัวประหลาดที่นี่ ถ้าหลานเร่อจะฆ่าเขาซะ ไอ้เด็กสารเลวของเจ้าที่ได้ล่อลวงบุตรสาวของตระกูลอื่น ๆ ที่เขาควรจะถูกฆ่ามานานแล้ว! ถ้าเจ้ามีความกล้าพอ มาประลองซักยกเป็นไง! "
(ตอนนี้ ขอให้เครดิตกับท่าน{ มินนี่ งิงิ }จ้า ติดอยู่นาน ร้องอ่อเลย)
เอียเซิงโบกมือและกล่าวว่า "หยุดเถิด!!!ท่านทั้งสอง."
หยางซิ่นรีดตาของนาง น้องเล็กเนี่ยหลี่จะรู้ว่าสาวตระกูลฮูเหยียนก่อความยุ่งยากให้เขาอยู่หรือไม่น้องเล็กเนี่ยหลี่อาจจะไม่พบความสงบสุขเลยในอนาคตถ้าเขายุ่งเกี่ยวกับฮูเหนียนหลานเร่อ
หยางซิ่นตัดสินใจที่จะเพิ่มน้ำมันมากขึ้นไปในกองไฟ นางเม้มริมฝีปากและกล่าวว่า "ท่านเจ้าเมือง  เด็กๆเหล่านี้ดูเหมือนอยากจะพบกับอัจฉริยะเนี่ยหลี่ เนี่ยหลี่ไปอยู่ที่ใดกัน? "
เอียเซิงกล่าวอย่างใจใจเย็นว่า "เนี่ยหลี่ได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้และยังคงไม่ได้สติ ข้าเกรงว่าเขาอาจจะไม่สามารถที่จะเข้าร่วมงานฉลองนี้".
เนียหลี่ยังคงไม่ได้สติมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ความอ่อนล้าแห่งจิตวิญญาณของเขาหรอกหรือ? หยางซิ่นขมวดคิ้วดวงตาของเธอประกายด้วยความเป็นกังวล
ถึงแม้เราจะมีพวกของเหล่าร่างทรงอสูรระดับทองคำดำแต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้กับอสูรโลกันต์ เธอสงสัยถึงวิธีการที่เนี่ยหลี่ใช้จัดการอสูรโลกันต์! เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเนี่ยหลี่จะสามารถจัดการล้มอสูรโลกันได้ แม้หยางซิ่นก็ยังประหลาดใจ
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงโกลาหล ในหมู่ของเด็กวัยรุ่น
เนี่ยหลี่ หนิงเอ๋อและจื้ออวิ้นเดินมาพร้อมกัน เนี่ยหลี่เดินเข้ามาพร้อมมองไปรอบ ๆ แบบสบายใจ
" นี้เป็นครั้งแรกที่ข้าเข้าร่วมการจัดเลี้ยงคฤหาสน์ของเจ้าเมือง"
นี่มันอะไรสิ่งที่เนี่ยหลี่อยากจะบอกก็คือว่าห้องจัดเลี้ยงนี้ ...... มันช่างดูยากจนเกินไป  เนี่ยหลี่ได้พบเจอหลายสถานที่ในชีวิตของเขาก่อนหน้านี้เขามีประสบการณ์ที่กว้างขวางยิ่ง
เหล่าคนทั้งหมดเงียบไม่ส่งเสียงได้แต่คิดอยู่ในใจ
"เจ้าหนูนี้คือเนี่ยหลี่ที่สังหารปีศาจโลกันต์เขาอายุเพียงสิบสี่ปีและก็สามารถที่จะไปถึงอันดับเงิน 5 ดาว เขาเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ. "
"ดูเสื้อผ้าที่เขาใส่นั่นซิ!" เด็กคนนึงพูดออกมาเผยให้เห็นความรังเกียจบนใบหน้าของเขา
เนี่ยหลี่ จื้ออวิ้น และหนิงเอ๋อดึงดูดความสนใจของหลาย ๆคน ทั้งสองสาวมีเสน่ห์ที่แตกต่างกัน ทำให้สายตาของหลายคนไม่สามารถที่จะเปลี่ยนจากพวกนาง ทั้งจื้ออวิ้น และ หนิงเอ๋อเป็นสาวในฝันของทุกหัวใจของหนุ่มๆ
มีพียงบางคนเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกด้อยไปกว่าพวกนาง ฮูเหนียนหลานเร่อเชิดหน้าอกของนางขึ้นสูงความภาคภูมิใจดังหงส์ของนาง ยากที่จะยอมรับความพ่ายแพ้
ฮูเหนียนหลานเร่อจ้องมองมาที่เนี่ยหลี่  แก้มที่มีเสน่ห์ของนางปรากฎเป็นสีแดงทั้งสองข้าง
เป็นเพราะ เนี่ยหลี่มาพร้อมกับ จื้ออวิ้นและหนิงเอ๋อทำให้ชายหนุ่มหลายคนรู้สึกอิจฉา ต่างรู้ดีว่าจื้ออวิ้นและหนิงเอ๋อเป็นดั่งเทพธิดาในหัวใจของชายนับไม่ถ้วน อย่างไรก็ตามพวกนางถูกครอบครองโดย เนี่ยหลี่ไม่มีความยุติธรรมใด ๆ ในชั้นฟ้าทั้งหลายช่างไม่ยุติธรรมและยิ่ง ฮูเหยียนหลานเร่อประกาศตัวก่อนหน้านี้ว่านางเป็นผู้หญิง ของเนี่ยหลี่ด้วยแล้ว คนจำนวนมากที่ได้ยินก็ต่างแทบจะอาเจียนเป็นเลือด
พวกนางคอยตามพยาบาลอัจฉริยะชายหนุ่มบางคนเกลียดตัวเองที่เวลาที่ผ่านมาขี้เกียจและไม่ได้ฝึกฝน ถ้าพวกเขามีความสามารถดังเช่นเนี่ยหลี่แล้วไซร้พวกเขาอาจจะสามารถที่จะชนะความโปรดปรานของหนึ่งในเทพธิดา
ขณะที่ฮุเยียนหลานเร่อที่แต่งตัวหรูหราเดินไปยังเนี่ยหลี่
"เนี่ยหลี่!!ไม่เจอกันนานเลยนะ" เสียงของฮุเหนียนหลานเร่ออ้อยอิ่งออดอ้อน
"อา!! ไม่เจอกันนาน แต่มันจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดถ้าเราจะไม่ต้องเจอกัน."
เนี้ยลี่รู้สึกเสียวซ่านหนังศีรษะของเขาในเวลานี้ เมื่อเห็นหลานเร่อเขาต้องการที่จะซ่อนตัว แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ผู้หญิงคนนี้จะตามรบกวนเขา ถ้านางได้เกาะติดอยู่กับเขาแล้ว เขาจะไม่สามารถสลัดนางออกอีกต่อไป ในทางที่ดีเขาคงต้องรักษาระยะห่างอย่างน้อยสองพันเมตรจากนางในอนาคต!
ถ้าคนทุกคนที่นี้ได้ล่วงรู้ความคิดในปัจจุบันของเนี่ยหลี่ พวกเขาจะทำเช่นไร?
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่  จื้ออวิ่นและ หนิงเอ๋อ ก็ไม่สามารถที่จะห้ามเสียงหัวเราะของพวกนาง สำหรับฮูเหยียนหลานเร่อ นางจ้องเขม็งมาที่เนี่ยหลี่ด้วยความโกรธ
คนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในรุ่นน้องเดินไปในทิศทางของเนี่ยหลี่
เอียฮั่นจ้องมองกวาดผ่านเนี่ยหลี่และหยุดที่ลงที่เอียจื้ออวิ้น แววสายตาของเขาสว่างวาบขึ้น แสดงรอยยิ้มที่แสนหวานบนใบหน้ากล่าวว่า "น้องเล็กจื้ออวิ้นเกือบสองปีแล้วซินะ ตั้งแต่ที่เราพบเจอกันครั้งสุดท้าย."
"เอิ่ออ!!พี่ใหญ่เอียฮั่น ข้าขอแสดงความยินดีในการเข้าถึงระดับ 3 ดาวยศทอง" เอียจื้ออวิ้นกล่าวด้วยความจริงใจ
ดวงตาของพวกเอียฮั่นประกายความโศกเศร้า มันดูเหมือนว่าเอียจื้ออวิ้น นางจะไม่ได้คิดอะไรกับเขา
เอี้ยจื้ออวิ้นเป็นบุตรสาวในสายเลือดของเอียเซิง แต่เป็นเพราะความสามารถและการบ่มเพาะของนางไม่ได้ใกล้เคียงกับบุตรชายบุญธรรมเอียฮั่นเลยแม้แต่น้อยอีกทั้งเอียเซิงยังได้เข้มงวดกับการเรียนการสอนให้แก่เอียฮั่นเมื่อครั้งยังเยาว์ นับตั้งแต่นางยังเด็ก นางเหมือนกับตกอยู่ในเงาของเอียฮั่น เอียจื้ออวิ้นใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อจะไล่ตามรอยเท้าของเอียฮั่น  แต่นางก็ไม่สามารถที่จะไล่ตามทันการบ่มเพาะเอียฮั่นได้ นางยังตามหลังเอียฮั่นต่อไป ซ้ำเอียจื้ออวิ้นไม่สามารถแม้ที่จะได้รับการชมซักคำเดียวจากเอียเซิง  ทำให้นางมักจะร้องไห้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในยามค่ำคืน
เอียจื้ออวิ้นได้รู้สึกว่าเอียเซิ่งรักเอียฮั่นมากกว่านาง
ความจริงก็คือเอียจื้ออวิ้นมีโดดเด่นในหมู่เพื่อนของนาง แต่เมื่อเทียบกับเอียฮั่นแล้วนางยังคงด้อยกว่า
จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้หลังจากที่นางได้รับเทคนิคการบ่มเพาะจากเนี่ยหลี่ ในที่สุดนางก็สามารถที่จะแก้ปมในใจของนาง เมื่อต้องเผชิญกับเอียฮั่น
 “น้องเล็กจื้ออวิ้น ข้านำของขวัญจากการเดินทางอันยาวนานของข้ามาฝาก ข้าหวังว่าเจ้าจะชอบมันเอียฮั่นดึงสร้อยข้อมือสีฟ้าที่เปล่งความมันวาวเยือกเย็นจากภายในแหวนห้วงมิติของเขา

แปลโดย Mono Asuji NaJa



เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง