test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

29 ก.พ. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 124 งานเลี้ยง

จากการที่เอียฮั่นมีคุณสมบัติอันโดดเด่น เขาไม่มีข้อบกพร่องเลยแม้แต่น้อย ฮูเหยียนหลานเล่อได้รู้จักเอียฮันตั่งแต่นางอายุสิบสามปีและแอบชื่นชมเขา แต่สิ่งใดกันที่ทำให้ความคิดนางเปลี่ยนไป?
"หัวใจมักมีการเปลี่ยนแปลง!"
รูปคนๆหนึ่งปรากฎขึ้นภายในหัวใจนาง นับแต่วันนั้นหัวใจนางก็มิอาจลืมเขาลง แต่อย่างไรก็ตามเนี่ยหลี่ได้หลบหน้าจากนางตลอดเวลา มันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด และหลังจากนั้นนางก็ได้ข่าวว่าเนี่ยหลี่ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของเข้าเมือง
' จักต้องเป็นนังจิ้งจอกเอียจื่ออวิ่นแน่ๆที่กระชากหัวใจเขาไป ข้าไม่เชื่อว่าจะมีชายใดหนีรอดความงามของข้า!ฮูเหยียนหลานเล่อ พ้น!!’ นางคิดพร้อมกับเชิดหน้าอกของนางด้วยความภูมิใจ
ใช่แล้ว! คฤหาสน์ของเจ้าเมือง
เนี่ยหลี่ เขาจะเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้หรือไม่ ?’
'ลองไปดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่!!' ฮูเหยียนหลานเล่อคิด พลันนางหันหน้ากลับมาพูดกับฮูเหยียนเซียงว่า "เอาล่ะ!!ข้าจะไป แต่ไม่ว่าข้าจักทำสิ่งใดก็ตาม ท่านจักไม่ได้รับอนุญาตให้มาก้าวก่าย! "(นี่พ่อหรือลูกง้ะ)
ฮูเหยียนเซียงไม่คิดว่าฮูเหยียนหลานเอ่อจะเปลี่ยนความคิดได้รวดเร็วเช่นนี้  ดังนั้นเขารู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกๆ เขาจึงพูดแก่ลูกสาวของเขาว่า "หวังว่าเจ้าจะไม่ได้คิดจะไปทำลายงานเลี้ยงหรอกนะ อย่าใจร้อนไป!! เราไม่ไปงานเลี้ยงนี้ก็ได้ "
เขาตระหนักดีถึงอารมณ์ของฮูเหยียนหลานเล่อ เขารู้ว่านางมีความสามารถพิเศษที่จะทำงานเลี้ยงล่มได้
"ทำลายงานเลี้ยงของเจ้าเมืองท่านเห็นว่าลูกสาว ฮูเหยียนหลานเล่อ เป็นผู้หญิงเลวร้ายดังนั้นรึ? "
ฮูเหยียนหลานเล่อจ้องยังฮูเหยียนเซียง
ฮูเหยียนเซียงเกือบที่จะพยักหน้า แต่เขาก็ส่ายมันแทน  ฮูเหยียนหลานเล่อ นางเป็นเช่นเดียวกับแม่ของเธอ
ในเวลาเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ฮูเหยียนหลานเล่อเปลี่ยนจากการเป็นดั่ง สาวบริสุทธิ์ ร่าเริง เป็นทำตัวเหมือน เด็กเหลือขอและเอาแต่ใจ
"ท่านพ่อท่านพูดเยี่ยงนั้นได้อย่างไรข้าเป็นหญิงสาวที่น่ารักและสวยพร้อม ทุกคนต่างพากันหลงไหลยามพบเห็น! คืนนี้ข้าจะแต่งตัวเป็นอย่างดี ผู้คนในงานเลี้ยงจะไม่สามารถที่จะละสายตาเมื่อพบเห็นข้า! "
เมื่อพูดจบ นางก็เดินกลับไปที่ห้องของนางพร้อมกับร้องเพลง
ฮูเหยียนเซียงได้แต่ยืนงงชั่วครู่ เขามองไปที่ร่างของฮูเหยียนหลานเล่อและยิ้มอย่างขมขื่น เขาได้แต่หวังว่า เธอจะไม่ทำลายงานเลี้ยงของท่านเจ้าเมือง เนื่องจากเขาไม่มีความสามารถที่จะควบคุมลูกสาวของเขาได้
ฮูเหยียนเซียงเป็นเพื่อนกับเอียเซิ่งนับตั้งแต่พวกเขายังเด็ก พวกเขาเคยผ่านชีวิตและความตายด้วยกันและเขายังเป็นดังมือซ้ายของเอียเซิง ตระกูลฮูเหยียนยังเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนของตระกูลวายุเหมันต์ ดังนั้นฮูเหยียนเซียงจึงไม่ได้กังวลมากนักเกี่ยวกับเรื่องนี้
หลังจากที่ประสบการโจมตีก่อนหน้านี้ ทั้งเมืองกลอลี่ต่างเข้มงวด ในพื้นที่ที่สำคัญได้มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมากขึ้นกว่าปกติ หลังจากที่ชาวเมืองได้ยินเกี่ยวกับคฤหาสน์เจ้าเมืองถูกบุก พลเมืองในเมืองกลอลี่ทุกคนต่างตื่นตระหนก ก่อนหน้านี้สมาคมทมิฬไม่เคยกระทำเยี่ยงเช่นนี้มาก่อน สมาชิกในตระกูลต่าง ๆ ยังคงอยู่ในสถานะที่ตึงเครียด มีสองเหตุผลสำหรับการจัดเลี้ยงในครั้งนี้คือ หนึ่งคือเพื่อบรรเทาความกดดันของทุกคนในเมือง และการส่งผ่านข้อความลับบางอย่างไปยังแต่ละตระกูลต่างๆ
ดังนั้นในคืนนี้ บรรดาตระกูลต่างๆจึงส่งคนชั้นนำเข้าร่วมมันงานจัดเลี้ยง
คฤหาสน์ของเจ้าเมือง,ลานหน้าตำหนักเอียจื่ออวิ่น
เนี่ยหลี่ได้ตื่นขึ้น แม้ว่าเขาจะยังคงรู้สึกอ่อนแรง ก็ไม่ได้เป็นปัญหาใด ๆมากมายนัก  เนี่ยหลี่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของเขาได้เป็นอย่างดี แรงจิตวิญญาณของเขาได้รับการดูดกลืนไปจนแห้งสนิท ปกติแล้วเขาจะต้องใช้เวลาหลายสิบวันเพื่อจะเรียกพลังวิญญาณคืนกลับมา แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขาใช้เวลาเพียง 3-5 วันเท่านั้น
จากการตรวจพลังวิญญาณในร่างกายของเขาเอง เขาตระหนักว่าแม้พลังวิญญาณของเขาจะน้อยกว่าที่เคยเป็น แต่มันสามารถเพิ่มขึ้นได้มากกว่าเก่า ถ้าเขาทำการบ่มเพาะพลังต่อ
'บางทีมันอาจจะเป็นเพราะหนังสือจิตอสูรท่องเวลาเนี่ยหลี่ครุ่นคิดกับตัวเอง หนังสือจิตอสูรท่องเวลา มีอำนาจลึกลับมาก ดังนั้นเขาจึงได้เก็บหน้าที่เหลืออยู่กับเขาตลอดเวลา เมื่อเขากำลังต่อสู้กับอสูรโลกันต์ เขารู้สึกว่ามีพลังที่ปล่อยออกมาจากหน้าส่วนที่เหลือป้อนเข้าไปในดินแดนแห่งจิตของเขา
เมื่อเนี้ยหลี่ฝื้นขึ้นมา เขาได้เห็น เอียจื่ออวิ้นและ หนิงเอ๋อ คอยดูแลอยู่ข้างๆ ทำให้เนี่ยหลี่รู้สึกอายเล็กน้อย
"ฮ่า ๆ !!! อรุณสวัสดิ์! หลับสบายดีจัง! "เนี่ยหลี่หัวเราะ พร้อมกับโบกมือทักทายเอียจื้ออวิ้นและหนิงเอ๋อ
เอียจื้ออวิ้นรีดตามอง และกล่าวว่า "เช้านี่มันเกือบจะค่ำแล้วนะ!!!!!. "
อย่างไรก็ตามเมื่อนางเห็น เนี่ยหลี่ประปรี้กระเปร่า นางก็รู้สึกเบาใจลง
เมื่อเนี่ยหลี่ได้ตื่นขึ้นมา หนิงเอ๋อดูนางมีความสุขและจ้องมองไปยังเนี่ยหลี่ด้วยสายตาอ่อนหวาน
แม้ว่าเขาจะเป็นหมดสติ แต่เนี่ยหลี่ได้ตระหนักว่าเขาได้หมดสติมาเป็นเวลานาน บางทีอาจเป็นหนึ่งของความสามารถที่ติดมาจากชีวิตที่ผ่านมาของเขา การรับรู้ที่ไม่ธรรมดาของเขาไม่สามารถที่จะอธิบายได้ด้วยเหตุผล เนี่ยหลี่กระโดดลงจากเตียงและเหยียดตัว
เนี่ยหลี่คิดในใจ พลังของข้าโดนใช้ไปถึงประมาณร้อยละแปดสิบ แต่ตอนนี้พลังวิญญาณของข้ามีความเข้มข้นมากขึ้นกว่าที่เคยเป็น ต้องมีบางอย่างที่ผิดปรกติเป็นแน่!!’
เมื่อเห็นเนี่ยหลี่สบายดี หลังจากเงียบสักครู่เอียจื้ออวิ้นจึงได้เอ่ยขึ่นว่า "พี่ใหญ่ของข้าเอียฮั่นได้กลับมาในวันนี้  คืนนี้ข้าจะเข้าร่วมในงานเลี้ยงฉลองการกลับมาของเขา หนิงเอ๋อจะยังคงอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเจ้า. "
เมื่อนางพูดจบ จื้ออวิ้นหันมองไปรอบ ๆและเตรียมที่จะออกจากห้อง  แต่เมื่อคิดว่าเนี่ยหลี่และหนิงเอ๋อจะต้องอยู่ด้วยกันตามลำพังทำให้หัวใจของเธอก็รู้สึกปวดร้าว.
ทำไมข้าต้องไปเอียจื้ออวิ้นถามตัวเอง แต่เธอก็ไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเอง
เอียฮั่นเนี่ยหลี่นึกย้อนในชีวิตที่ผ่านมาของเขา เอียจื้ออวิ้นเล่าถึงเอียฮั่นน้อยมาก สิ่งที่เนี่ยหลี่รู้ก็คือเอียฮั่นเป็นบุตรชายอุปถัมภ์ของเอียเซิงและได้เติบโตขึ้นมาด้วยกันกับเอียจื้ออวิ้น สำหรับเรื่องอื่น ๆ เนี่ยหลี่ไม่ทราบเกี่ยวกับตัวเขา
เนี่ยหลี่ไม่เข้าใจว่าทำไม เอียจื้ออวิ้นจึงไม่ได้เล่าถึงเอียฮั่นในอดีตที่ผ่านมา
เขาจำได้ว่าการต่อสู้ครั้งสุดท้ายในชีวิตก่อนหน้า เนี่ยหลี่ไม่ได้มีความจำเกี่ยวกับเอียฮั่น มันเหมือนราวกับว่าคนๆนี้ไม่เคยมีตัวตนอยู่!
เขาเป็นชายหนุ่มลึกลับ!
"ทำไมเจ้า ไม่ให้เราร่วมงานเลี้ยงด้วยเลยละ? ข้าอาจจะทำให้งานเลี้ยงที่มีสีสันยิ่งขึ้นก็ได้นะ"  แขนซ้ายของเนี่ยหลี่คล้องลงบนคอหนิงเอ๋อ และแขนขวาของเขาก็คล้องลงบนคอของเอียจื้ออวิ้น "ฮี้ฮี้!! เราไปกันเถอะ!!~! "
แม้ว่าหนิงเอ๋อจะรู้สึกแปลกๆ เธอก็ยอมรับมัน ยอมแก่เนี่ยหลี่ผู้เดียวเท่านั้น!!
เอียจื้ออวิ้นกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ "เนี่ยหลี่เอามือของเจ้าออกไปจากข้า! มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้า "
"เฮ้!!มันเป็นแค่เรื่องขี้ประติ๋วน่า อย่าคิดไรมากซิ…..... อ้า กกกกก ก... .! "
เนี่ยหลี่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากเอวของเขาและกรีดร้อง
คฤหาสน์ท่านเจ้าเมือง,โถงต้อนรับ,งานจัดเลี้ยง
เอียเซิงและชนชั้นสูงของครอบครัวหลักและบรรดาขุนนางที่อยู่ชั้นบนของห้องโถงต่างพูดคุยกันเบาๆ ส่วนพวกคนรุ่นใหม่ที่อยู่ในช่วงกลางของห้องโถงต่างกำลังสนทนาหยอกล้อกันสนุกสนาน บรรดาหนุ่มสาวต่างทยอยพากันเข้างาน รวมๆแล้วหนุ่มสาวจากตระกูลต่างๆมีถึงประมาณ ห้าสิบถึงหกสิบ คน
ในหมู่คนรุ่นใหม่เอียฮั่นเป็นจุดดึงดูดความสนใจอย่างช่วยไม่ได้ โดยรอบตัวเขาต่างมีคนรุมล้อม
*เฉินหลิงเจี่ยนเอาแขนทั้งสองข้างกอดอกของเขา มองมาที่เอียฮั่นแล้วกล่าวว่า "เอียฮั่นมิได้พบกันเสียนาน!"
*หนุ่มที่พาเนี่ยหลี่ไปเจอลิงที่นครกล้วยไม้โบราณ
แม้ว่าเขาจะมีอายุน้อยกว่าเอียฮั่นเล็กน้อยแต่ก็มีเขาคนเดียวที่ไม่ได้แสดงความอ่อนน้อมต่อเอียฮั่น "อืม!!ใช่!!ประมาณสองปีเห็นจะได้!" เอียฮั่นยิ้มตอบอย่างสุภาพ
"ในสองปีนี้ท่านได้ก้าวผ่านจากอันดับ 1 ดาวยศทองเป็น 3 ดาวยศทอง มันเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาจริงๆ! "เสิ่นเฟยที่อยู่ข้างๆพูดประจบ
"เสิ่นเฟย เจ้ายกยอข้าเกินไปแล้ว."
แม้ว่าเขาจะล้อมรอบด้วยฝูงชน แต่เอียฮั่นยังรักษาท่าทีสงบและเยือกเย็น เขากวาดสายตาไปรอบๆฝูงชน ดูเหมือนมองหาใครบางคนด้วยท่าทางสงบและสุขุมของเขา เหล่าสาวๆจึงต่างให้ความสนใจ
เอียฮั่นเป็นชายในอุดมคติของหญิงสาวเหล่านี้ และเอียฮั่นยังคงป็นหนุ่มโสด แต่ก็มีบางส่วนของหญิงสาวที่พากันคิดว่าไม่เหมาะสมที่จะแต่งงานกับเขาเพียงเพราะแก่กว่าเอียฮั่นเพียงเล็กน้อย
ทันใดนั้นเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาจากฝูงชน หญิงสาวในชุดที่สวยสง่าเดินเข้ามาจากประตูหลัก ในขณะที่ความสนใจของทั้งฮอลล์ต่างจับจ้องไปยังผู้หญิงที่เดินเข้ามา
ความงดงามและท่วงท่าทำให้นางมีลักษณะเหมือนเทพธิดา การแต่งกายหรูหราลากบนพื้นดิน ไหล่ของเธอที่สัมผัสกับอากาศเป็นสีขาวผ่อง
ผู้ชายทั้งหลายจ้องมองนางด้วยความตะลึง
"มีข่าวลือว่าบุตตรีของตระกูลฮูเหยียนเป็นนางเสือ แต่นี่คือตัวจริงของนาง!"
แม้ว่าผู้คนต่างเรียกฮูเหยียนหลานเล่อว่านางเสือ แต่ในบางครั้งการปรากฎตัวของนางก็ทำให้ผู้คนตกตลึง!!!
"ถ้าข้าจะได้แต่งงานกับนางเสือแม้ว่าข้าจะต้องเป็นดังลูกไก่อย่างฮูเหยียนเซียง แต่มันก็คุ้มค่า!"
แววตาอันเฉยชาของเอียฮั่นสว่างขึ้น,เมื่อได้ยินคำชมเหล่านั้น
ฮุเหยียนหลานเล่อเดินกรีดกรายอย่างช้า ๆ ไปยังกลางห้องโถง คนโดยรอบเปิดทางให้แก่นาง ในบรรดาคนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่จะอยู่ใต้บัญชาของเอียฮั่น เฉินหลิงเจี่ยน เสิ่นเฟ่ย และฮูเหยียนหลานเล่อ พวกเขามาจากตระกูลต่างๆและใช้ความสามารถและความแข็งแกร่งของตนเองคอยรับใช้ และคอยเป็นตัวแทนในการทำสิ่งต่างๆเพื่อได้รับการสนับสนุนจากเจ้านายของตน*
(*คนรุ่นใหม่คอยรับใช้4คนนี้เพื่อจะได้มีแบ็คอัพ)
ฮุเหยียนหลานเล่อมองไปที่เอียฮั่น พยักหน้าน้อยๆและกล่าวว่า "ท่านพี่เอียฮั่น!!มิได้พบกันเสียนาน."
"ไม่เจอกันนาน!!. ข้ายังจำได้ว่าก่อนที่ข้าจะจากไป หลานเล่อเป็นเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและ ข้าไม่เคยคิดว่าเมื่อสองปีผ่านไปเจ้าจะน่ารักเพียงนี้. "เอียฮั่นกล่าวพลางหัวเราะ
หญิงสาวโดยรอบมองมายังฮุเหยียนหลานเล่อด้วยความอิจฉาอิจฉา  ด้วยตระกูลของพวกนางเป็นรองตระกูลฮูเหยียน
เมื่อนางอายุได้สิบสองหรือสิบสาม ฮูเหยียนสารภาพรักกับเอียฮั่น แต่เด็กสาวคนนั้นก็ได้หายไปอย่างรวดเร็ว.(เปลี่ยนใจ)
"ท่านพี่เอียฮั่นช่างปากหวานนัก."
ในระหว่างที่ฮูเหยียนหลานเล่อได้พูดคุยอยู่กับเอียฮั่น นางดูเหมือนวอกแวกเล็กน้อยและเหม่อลอย นางมองไปรอบๆบ่อยๆ  ดูเหมือนกำลังมองหาใครคนหนึ่ง
เมื่อรู้ว่าฮูเหยียนหลานเล่อเปลี่ยนใจไม่ชอบเขา เอียฮั่นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เมื่อพวกเขายังเป็นเด็ก ฮุเหยียนหลานเล่อครั้งหนึ่งเคยสารภาพรักกับเขา แม้ว่าเอียฮั่นจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับฮูเหยียนหลานเล่อ แต่การที่ฮูเหยียนหลานเล่อเปลี่ยนใจก็ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย.
ผู้ชายก็ต่างอยากที่จะตกเป็นจุดสนใจของหญิงสาว และมีความสุขที่มีหญิงสาวมาตกหลุมรักใช่หรือไม่.
*ขออภัยค้ะ งานรัดตัวอาจจะแปลดิบๆไม่สละสลวยไปนิด  แต่ก็อยากให้ผู้อ่านมีความสุขนะค้ะ


เจอกันหลังBogoจ้า <3



แปลโดย Mono Asuji NaJa

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง