test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

8 ก.พ. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 109 ไม่มีทาง!


เนี่ยลี่ได้ผ่านพรมแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์มาแล้ว!


 มันอาจจะเป็นไปได้ว่าในเวลานั้น เนี่ยลี่ได้นำบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนออกมาจากพรมแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนนั้นอยู่ในรูปลักษณ์ของวิญญาณ วิญญาณของเขาจะไม่มีวันแตกสลายไป ตราบเท่าที่เค้ายังอยู่ในพรมแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์


 อย่างไรก็ตาม การที่เนี่ยลี่สร้างหุ่นเชิดวิญญาณ และผนึกวิญญาณบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนไว้ภายในนั้น เป็นการกระทำความผิดที่ร้ายแรงมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนกล่าวว่า เขาเต็มใจที่จะถูกผนึกไว้ในหุ่นเชิดวิญญาณ


    เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ?


 แม้ว่าบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียน จะถูกผนึกไว้ในหุ่นเชิดวิญญาณ แต่ในใจเอียเซิ่งนั้น  สำหรับเขาเอียเหยียนเป็นคนที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถมาแทนที่ได้


“ลูกหลานเอียเซิ่ง ขอคารวะ ท่านบรรพชน” เอียเซิ่งโค้งคำนับเล็กน้อย


  “ลูกหลานเอียซิ่ว ขอคารวะ ท่านบรรพชน” เอียซิว ก็เคารพตามมารยาทเช่นกัน



           หากไม่ได้ท่านบรรพชนเอียเหยียน ให้ความแนะนำต่อลูกหลานรุ่นต่อไป เมืองกลอรี่คงถดถอยเป็นแน่แท้ ไม่เพียงเป็นบรรพชน แต่เอียเหยียนยังเป็นอาจารย์ของเขา ทำให้เขาไม่กล้าที่จะไม่เคารพนับถือได้


 “ท่านบรรพชนผู้ก่อตั้ง หากเนี่ยลี่บังคับท่าน  เราจะฆ่าเจ้าเด็กเหลือขอนี่ทันที และจะช่วยปกป้องวิญญาณของท่าน” เอียเซิ่งมองไปที่เนี่ยลี่่ร่างกายของเขา แผ่ความกดดันออกมาอย่างรุนแรง


   อย่างไรก็ตามในขณะนี้ การบ่มเพาะพลังของเนี่ยลี่ ได้เพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ นอกจากนี้เขายังมีกระบี่เทพอัสนีดาวตก แต่เดิมเขาก็รู้สึกไม่ค่อยชอบอยู่แล้ว เขาได้รับการกดดันเล็กน้อยจากเอียเซิ่ง


   
   บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนกล่าวอย่างใจเย็น “ข้าเต็มใจที่จะให้วิญญาณของข้า ถูกผนึกไว้ในหุ่นเชิดวิญญาณ  หากเจ้าทั้งสองยังคง นับถือข้าเป็นบรรพชนของพวกเจ้า นับจากวันนี้ไป ให้ปฏิบัติกับเนี่ยลี่ ดั่งที่ปฏิบัติต่อข้า!



เอียเหยียนไม่รู้ความสัมพันธ์ของเนี่ยลี่กับเอียเซิ่ง แต่ด้วยความรู้อันยิ่งใหญ่ของเนี่ยลี่ และพลังวิญญาณอันน่าพิศวงของเขา ทำให้เขารู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก ในสายตาของเขา เนี่ยลี่ไม่ได้เป็นเพียงแค่เด็ก แต่เขาคือผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์ลึกลับ ดังนั้นในตอนนี้  เอียเหยียนจึงได้พูดออกไปเช่นนั้น


ปฏิบัติกับเนี่ยลี่ ดั่งที่ปฏิบัติต่อบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียน เช่นนั้นหรือ?



หลังจากที่ได้ยินดังนั้น เอียเซิ่งรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังกินแมลงวัน ที่น่าเกลียด ตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว อย่างหนึ่งที่เขารู้ คือเจ้าเด็กเหลือขอที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา เป็นคนที่พรากความบริสุทธิ์ของลูกสาวของเขาไป นอกจากนี้เขายังต้องการที่จะเข้าไปอยู่ร่วมกับเอียจื่ออวิ๋น  แค่เขาไม่ฉีกเนี่ยลี่ออกเป็นชิ้น ๆ  มันก็ดีแค่ไหนแล้ว แถมยังจะต้องปฏิบัติกับเนี้ยหลี่ราวกับแขกคนสำคัญอีกเช่นนั้นหรือ?


ไม่มีทาง!


อย่างไรก็ตาม คนที่ให้การหนุนหลังเนี่ยลี่ก็คือ ท่านบรรพชนผู้ก่อตั้ง!  หากพูดถึงต้นกำเนิดของตะกูลวายุเหมันต์ ล้วนเป็นลูกหลานของบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียน แม้ว่าจะมีการเพิ่มขึ้นหรือลดลง แต่การเชื่อมโยงทางสายเลือดนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้  เพราะในความเป็นจริงเอียเหยียน เป็นบรรพบุรุษของของพวกเขา  ถ้าหากเขาไม่เชื่อฟังบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียน ก็เท่ากับว่าเป็นการต่อต้านบรรพชนของตนเอง!



เพียงแค่มองสภาพอันมอมแมมของเนี่ยลี่แล้ว เอียเซิ่งก็แทบจะอกแตกตาย แต่ก็ไม่สามารถที่จะปล่อยให้มันระเบิดออกมาได้ แต่เดิม เอียเซิ่งตั้งใจที่จะมาดุด่าเนี่ยลี่  แต่เมื่อบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนปรากฏตัว เขาจะยังไปดุด่าเนี่ยลี่ได้อย่างไร?



   “ท่านบรรพชนผู้ก่อตั้ง ข้ายังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ ข้าคงต้องขอตัวก่อน! ” เอียเซิ่งพยายามใจเย็นแล้วชำเลืองมองเนี่ยลี่ เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังเดินจากไป


จะยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปเพื่ออะไร ในเมื่อทำอะไรเนี่ยลี่ไม่ได้ หรือจะยืนรอให้เนี่ยลี่หัวเราะใส่หน้าเขา?


 พอเห็นเอียเซิ่งเดินหันกลับไป เนี่ยลี่จึงยิ้มและพูดว่า “ท่านพ่อตา เหตุใดรีบเดินออกไปเช่นนั้น  ได้โปรดค่อย ๆ เดินไปเถิด จะได้ไม่หกล้ม”




            ขณะที่เอียเซิ่งกำลังก้าวขาข้ามธรนีประตู เขาก็ได้ยินเสียงที่เนี่ยลี่พูด เท้าของเขาแทบจะสะดุดธรนีประตู เขารีบก้าวออกไป หน้าอกของเค้าพองจนแทบจะระเบิด เค้าแทบจะเป็นโรคประสาท ถ้าหากเขารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เค้าคงจะตบให้เนี่ยลี่ตายคากำแพงไปก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม ความเศร้าใจไม่มียาใด ๆ ในโลกที่จะรักษาได้


เอียเซิ่ง ถอนหายใจและเดินออกไป




        หลังจากที่มองเนี่ยลี่ และเอียเซิ่งที่กำลังเดินจากไป เอียซิวไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ปกติแล้วเอียเซิ่งจะไม่โมโหกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่มันเป็นเพราะเนี่ยลี่ยุแหย่เขามากเกินไป แต่ถึงอย่างนั้นเอียเซิ่งก็ทำอะไรเนี่ยลี่ไม่ได้




ด้วยอารมณ์ของเอียเซิ่งแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใคร ในตำหนักท่านเจ้าเมือง หรือแม้แต่ในเมืองกลอรี่ คำสั่งของเค้าคือสิ่งที่เด็ดขาด ไม่มีผู้ใดที่กล้าขัดแย้งกับเขา นอกเหนือจากท่านเอียมัวแล้ว ก็ไม่มีใครที่สามารถหยุดเขาได้ แต่ถึงกระนั้น เพียงแค่เนี่ยลี่โผล่ออกมา ก็สามารถกำหราบเอียเซิ่งได้ราบคาบ

มันคือเรื่องจริง  ที่เนี่ยลี่กำหราบเอียเซิ่งได้



แม้ว่าเอียซิวจะแอบคิดว่าเป็นเรื่องที่ขบขัน ในขณะเดียวกัน ความคิดที่ปรากฏขึ้นมาในใจของเขา เนี่ยลี่เหมือนจะเกินวัยไปเล็กน้อย  แต่ถึงอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นสติปัญญา หรือความสามารถของเขา เขาก็ไม่เป็นสองรองใครในเมืองกลอรี่




อย่างไรก็ตาม การแต่งงานของลูกสาว เป็นสิ่งที่โหดร้ายมากสำหรับบิดาที่จะต้องพูดออกไป ปฏิกิริยาที่เอียเซิ่ง แสดงออกมานับเป็นเรื่องปกติ นอกจากนี้เนี่ยลี่ยังทำให้เอียเซิ่ง มีความประทับใจที่ไม่ดีมาตั้งแต่ต้น



จริง ๆ แล้ว เนี่ยลี่ ต้องการที่จะแกล้งเอียเซิ่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  แม้ว่าเขาจะตัดสินใจที่จะให้เอียจื่ออวิ๋น มาเป็นภรรยาของเขา เค้ายังคงตัดสินใจที่จะเติบโตเคียงข้างกันไปอย่างช้า ๆ กับเอียจื่ออวิ๋น


สำหรับเอียเซิ่ง...



ในอดีตชาติของเขา เนี่ยลี่เคยเห็นเอียเซิ่งจากระยะไกล ในตอนนั้นเขารู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก และขาทั้งสองข้างของเขาก็สั่นด้วยความเกรงกลัว แต่ในชีวิตนี้ มีความเคารพบางอย่างที่ขาดหายไปจากใจของเขา แม้ว่าเอียเซิ่งจะทำผลงานนับไม่ถ้วนให้กับเมืองกลอรี่ จนกระทั่งเสียชีวิตจากการสู้รบ แต่เขาก็ไม่ได้เป็นพ่อที่ดีต่อเอียจื่ออวิ๋น ดังนั้นการล้อเล่นกับเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เป็นสิ่งที่สมควร



“เนี่ยลี่....”จวบจนเวลาหนึ่งที่เอียซิวพร้อมจะพูด




เนี่ยลี่ ทำหน้าเคร่งขรึม แล้วพูดว่า “สิ่งที่ข้าต้องการพูด มีเพียงเท่านั้น  ถ้าหากว่าเขายอมรับมันไม่ได้ ก็ลืมมันไปซะ ข้าจะไม่ยอมให้ต่อรองอะไรทั้งนั้น ถ้าท่านเอียซิว นั้นต้องการที่จะหว่านล้อมข้า ก็ลองคุยกับ
บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนดู



   “ท่านบรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียน เกี่ยวกับเรื่อง ค่ายกลหมื่นอสูร...”เอียซิว มองไปที่หุ่นเชิดวิญญาณ ด้วยความลำบากใจ โดยพยายามที่จะให้บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียน เกลี้ยกล่อมเนี่ยลี่ให้


    บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้วิธีวางค่ายกลหมื่นอสูร เจ้าต้องการปรับทุกข์อะไรกับข้าหรือเปล่า?




          เอียซิวรู้สึกอยู่ในจุดที่หนาวเหน็บ เขายิ้มอย่างขมขื่น เขาพยามยามจะมองหา และเดินตามเอียเซิ่ง ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เขาจะต้องเกลี้ยกล่อมเอียเซิ่งให้ได้ เพราะว่า ค่ายกลหมื่นอสูรนั้นมีความจำเป็นอย่างมากสำหรับเมืองกลอรี่




          เอียเซิ่งโกรธมาก พลังวิญญาณอันแข่งแกร่งของเขากระจายออกไปทั่ว ทำให้ต้นไม้สองเส้นทาง รอบข้างเหี่ยวแห้งจากแรงกดดัน


เอียซิวไม่เคยเห็นเอียเซิ่งโกรธขนาดนี้มาก่อน  ทันทีที่เขาเดินเข้าไปหา


“ท่านเอียเซิ่ง.....”

“อย่ามากวนข้า!” เอียเซิ่งตวาดด้วยเสียงอันดุดัน

“ข้าจะต้องฆ่าไอ้เด็กนั่นให้ได้ ภายในวันนี้ ข้าจะฉีกร่างกายมันออกมาเป็นชิ้น ๆ อย่ามาห้ามข้า!



        เอียซิวบ่นพึมพำในใจ ถ้าหากว่าท่านต้องการจะฆ่าเนี่ยลี่ ท่านคงจะทำไปแล้ว จะรอจนถึงตอนนี้ทำไม? และเขายังมี
บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนคอยออกหน้า ท่านยังจะทำอะไรได้อีก?



       เอียเซิ่งมองที่หน้าเอียซิว แล้วตวาดว่า “เอียซิว เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าที่จะฆ่าไอ้เด็กนั่นใช่หรือไม่? ถึงแม้
บรรพชนผู้ก่อตั้งเอียเหยียนจะออกหน้า เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเขาเช่นนั้นหรือ”




เอียซิวรีบกล่าวว่า

“ท่านเอียเซิ่ง ได้โปรดใจเย็นลงก่อน ด้วยความแข็งแกร่งของท่าน การฆ่าเนี่ยลี่ก็เป็นแค่เรื่องง่าย ๆ  เว้นเสียแต่ว่า ท่านจะมีหัวใจอันยิ่งใหญ่ ที่จะไม่ใส่ใจ เรื่องของเขา”



“ฮึ่ม” เอียเซิ่งสบถ
“เจ้าเด็กกำแหงนั่น กล้าที่จะคิดมิดีมิร้ายต่อลูกสาวข้า มันเป็นแค่คางคกแต่คิดจะกินเนื้อหงส์ ไม่มีวัน! ถ้าข้ายังเห็น ความคิดบ้า ๆ  ที่มันมีต่อลูกสาวข้าอีก ข้าจะทำให้มันเสียใจ ที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้!


แม้ว่าเอียซิวจะยิ้มอย่างขมขื่นในใจ เขาก็ไม่ได้แสดงออกมาทางใบหน้า เขากลอกตาไปมาแล้วพูดขึ้นมาว่า

“ท่านเอียเซิ่ง ทำไมเราไม่ยอมแพ้ไปเล่า  เราไม่จำเป็นต้องใช้ค่ายกลหมื่นอสูรก็ได้!



ได้ยินคำพูดของเอียซิว เอียเซิ่งก็รู้สึกตกใจ ถ้าค่ายกลหมื่นอสูร มีผลกระทบอันยิ่งใหญ่ มันสามารถปกป้องเมืองกลอรี่ในช่วงเวลาที่สำคัญ ถ้าหากจะไม่ได้ใช้งานมัน ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายไม่น้อย แม้ว่าเนี่ยลี่จะคิดไม่ซื่อกับเอียจื่ออวิ๋น  ที่ทำให้เอียเซิ่งโกรธ แต่คำพูดของเขายังคงมีความน่าเชื่อถือสูง


เอียซิว ถอนหายใจแล้วพูดว่า “มันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่ข้ามีเพียงลูกชาย ถ้าหากว่าข้ามีลูกสาวสักคน  ข้าคงช่วยคลายกังวลให้กับท่านได้!


เอียเซิ่งเปลี่ยนสีหน้า แล้วพูดออกมาว่า “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าจะไม่มีวันยกลูกสาวของข้าให้กับมัน ด้วยมือของข้าเองแน่ ”


“จริง ๆ แล้ว ท่านเอียเซิ่งไม่ต้องเป็นกังวล ข้ามีทางออกสำหรับเรื่องนี้” เอียซิวพูดขึ้นมา

“โอ้? เจ้าหมายความว่าไง?


เอียซิว กระซิบที่ข้างหูของเอียเซิ่งทันที เอียเซิ่งคลายคิ้วที่ขวดอยู่ออกมาช้า ๆ เขาพยักหน้าเบาแล้วพูดออกมาว่า

“นั่นเป็นความคิดที่ดี เราจะดำเนินการตามนั้น”


เอียซิวยิ้มและเดินไปหาเนี่ยลี่ที่สวนทันที
เนี่ยลี่มองไปที่เอียซิว ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า


“ท่านเจ้าเมืองยอมตกลงแล้วใช่หรือไม่?


เอียซิว ตกใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเนี่ยลี่จะคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะกลับมา และเอียเซิ่งจะต้องยอมเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาร้องขอ เขาหัวเราะแล้วพูดว่า

“ท่านเอียเซิ่ง ได้ยอมรับข้อตกลงนั้นอย่างแน่นอนแล้ว”

เนี่ยลี่ พยักหน้า และบอกกับเนี่ยหยู่

 “เสี่ยวหยู่ ไปกันเถอะ เรากำลังจะย้ายไปอยู่กับ พี่สะใภ้ของเจ้า”

 “ตกลงจ๊ะ” เนี่ยหยู่ พยักหน้าแล้วไปแบกกระเป๋าใบใหญ่ออกมา

เนี่ยลี่เตรียมพร้อมไว้แล้วงั้นเหรอ?


เอียซิวได้แต่ตกใจ เขารู้ดีว่าจะต้องเกิดปัญหาขึ้นเป็นแน่ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป มองไปที่เนี่ยลี่ และเนี่ยหยู่ กำลังเดินไปทางสวนของเอียจื่ออวิ๋น เร่งให้เขาต้องรีบเดินตามพวกเขาไป


สวนของเอียจื่ออวิ๋น


ขณะนี้ ผมอันยาวสลวยของเอียจื่ออวิ๋น นางกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่ ริมสระน้ำ เครื่องแต่งกายผ้าไหมของนาง ยิ่งทำให้นางมีเสน่ห์มากขึ้น  ดวงตาอันสดใสของนาง มีความโศกเศร้าอยู่ภายใน มองไปที่สระน้ำแล้วนางก็ถอนหายใจ ในความคิดของนางมีแต่ความยุ่งเหยิง




ในความคิดของนาง เนี่ยลี่ มักจะล้อเล่นเมื่ออยู่ต่อหน้านาง และมักจะทำให้นางโกรธ  แต่เขาก็ทำให้นางคิดถึงเขา เขายังชอบทำให้คนอื่นเกลียดเขา แต่เมื่อเขาไม่อยู่หัวใจของนางรู้สึกราวกับว่าบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป
 
ทุกครั้งเมื่อนางอยู่ร่วมกับเนี่ยลี่  มันมีความสุขมาก


จากนั้นนางก็นึกถึงเรื่องบิดาของนาง บิดาของนางยังโมโหจากเรื่องในวันนั้น? หากเนี่ยลี่ยังคงยั่วยุบิดาของนางต่อไป นางเป็นกังวลว่าบิดาของนางจะทำเรื่องโหดร้ายกับเนี่ยลี่....



            นางไม่กล้าคิดเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น และถอนหายใจอย่างเศร้าใจ นางตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไม่พบเจอเนี่ยลี่อีกครั้ง  บางทีนางก็คิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่จะไม่มีเพื่อนอีกต่อไปในชีวิตของนาง เพื่อนที่จะคอยอยู่เคียงข้างนางตลอดเวลา สักคนหนึ่ง


             ขณะที่นางกำลังคิดอะไรอยู่ สระน้ำก็ได้สะท้อนให้เห็น หน้าตาที่น่าขบขันของเขากำลังจ้องมองนางอยู่


"เอียจื้ออวิ้น รู้สึกตกใจและส่ายศีรษะ “คงจะเป็นเพราะข้าไม่ได้นอนมาทั้งคืน ข้าถึงได้เห็นภาพหลอนเช่นนี้”...จบตอน...








เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง