test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

7 ก.พ. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 104 จับตัวไปสอบสวน

     “เจ้าทำให้ข้าไม่มีทางเลือก !” เสิ่นหมิงคำรามด้วยความโกรธ และรวมร่างกับวิญญาณอสูรหมีหิมะในขณะที่ร่างกายของเขากำลังเปลี่ยนแปลงไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ตูมมม
!! หมัดของลู่เพียวก็กระแทกเข้าที่ท้องของเสิ่นหมิงเต็ม ๆ ทำให้เสิ่นหมิงรู้สึกเจ็บไปถึงลำไส้

  
         ถึงแม้ว่าเสิ่นหมิงจะเป็นคนที่มีตำแหน่งฐานะสูงในตระกูลศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาก็เป็นเพียงแค่ผู้อาวุโส ที่คอยดูแลเรื่องการเงินของตระกูลเท่านั้น เขาไม่ได้มีความสามารถด้านการต่อสู้มากนัก เขาจึงเป็นเพียงแค่ระดับซิลเวอร์เท่านั้น ซึ่งเมื่อเขาโดนลู่เพียวต่อยเข้าที่ท้อง ทำให้เขากระเด็นไปตกอยู่บนพื้น

ในเวลาไม่นานนัก ฝ่ายเสิ่นหมิงทุกคนก็ลงไปนอนกองกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้

      หุ่นเชิดวิญญาณบินมาเกาะที่ไหล่ของเนียลี่ เหตุผลที่เนียลี่และพรรคพวกสามารถชนะได้อย่างง่ายดาย ก็เพราะเจ้าหุ่นเชิดวิญญาณที่ทำหน้าที่เบี่ยงเบนความสนใจจากยอดฝีมือระดับโกลด์ หากไม่แล้ว การต่อสู้คงจะกินเวลายืดเยื้อกว่านี้เป็นแน่

ลู่เพียวเหยียบเสิ่นหมิงเอาไว้ แล้วก็ถามเนี่ยลี่ว่า
เนียลี่ พวกเราจะจัดการกับคนพวกนี้อย่างไร?

     “ปล่อยข้าซะ ! ถ้าเจ้ากล้าฆ่าข้า ตระกูลศักดิ์สิทธิ์จะต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ !” เสิ่นหมิงยังคงดิ้นรนที่จะเอาตัวรอด เพราะตั้งแต่ที่เขามาเป็นผู้อาวุโสที่ดูแลคลังของตระกูลศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่เคยมีผู้ใดเคยดูถูกเขามาก่อน  แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากจบการต่อสู้ครั้งนี้ ตำแหน่งของเขาในตระกูลศักดิ์สิทธิ์จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

        “ไอ้ตาแก่ตดเหม็นเอ้ย ข้าได้ยินเรื่องราวสกปรกของตระกูลศักดิ์สิทธิ์มามาก ครั้งนี้เจ้ายังจะกล้าขู่พวกเราอีกหรือ ? พวกเราไม่กลัวเจ้าหรอก แล้วถ้าเจ้ายังไม่หุบปากของเจ้าเอาไว้ล่ะก็ ถ้าจะขุดหลุมสำหรับฝังศพเจ้าเลยแล้วกัน” ลู่เพียวตอบกลับด้วยความโกรธ ด้วยเดิมทีตัวเขาเองก็ไม่ชอบตระกูลศักดิ์สิทธิ์มานานแล้ว ดังนั้นการได้เหยียบคนของตระกูลศักดิ์สิทธิ์ด้วยเท้าจึงทำให้เขารู้สึกสะใจมาก

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลู่เพียวพูด เสิ่นหมิงก็เงียบในทันที และไม่พูดอะไรออกมาอีก
“ที่แท้ตาแก่นี่ก็กลัวตาย !” ลู่เพียวพูด พร้อมกับหัวเราะออกมา

       ตู่ซื่อมองเนียลี่แล้วถามด้วยความกังวลว่า “เนียลี่ พวกเราควรจะทำอย่างไรกับพวกมันดี เราต้องรีบแล้วนะ เพราะถ้าหากกำลังเสริมของตระกูลศักดิ์สิทธิ์มาถึงล่ะก็ ...”

“นำตัวเสิ่นหมิงและเจ้านั่นไป พวกที่เหลือก็ปล่อยไว้ตรงนี้แหละ !” เนียลี่พูด แล้วชี้ไปที่หยุนฮัวฉีชี่ที่อยู่ไกลออกไป

เหตุใดเจ้าถึงปล่อยเจ้าพวกนี้ไป ?” ลู่เพียวถาม เขารู้สึกไม่ดีนักที่จะปล่อยให้พวกนี้ไปง่าย ๆ เพราะเขาอุตส่าห์ตั้งใจทำให้พวกมันสลบ ถ้าปล่อยไปง่าย ๆ ก็เท่ากับว่าเขาเหนื่อยโดยเสียเปล่า

    “ข้าวางแผนเอาไว้แล้ว” เนียลี่ตอบ พร้อมกับรอยยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ “เพราะพวกเจ้าระดับโกลด์สามคนนั่น บาดเจ็บจากการต่อสู่กับหุ่นเชิดวิญญาณ พวกมันคงไม่สามารถรักษาตัวให้หายดีได้อีกหลายปี หรืออาจจะถึงสิบปี กว่าจะหายเป็นปกติ ส่วนพวกระดับซิลเวอร์ พวกมันไม่สามารถทำอะไรเราได้อยู่แล้ว ดังนั้นการปล่อยพวกมันไปจึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องกัวล”

“การจับตัวระดับผู้นำได้ถึงสองคนก็ถือว่าดีมากแล้ว ! แล้วเราจะไปไหนกันต่อล่ะ ? ตำหนักท่านเจ้าเมืองงั้นรึ ?” ตู่ซื่อถาม หลังจากที่เนียลี่บอกให้จับสองคนนั้นมาแล้ว แล้วจะจับไปไว้ที่ไหนล่ะ ?

       เนียลี่คิดสักครู่ แล้วจึงตอบว่า “ต่อให้เราส่งตัวพวกมันให้ท่านเจ้าเมือง ก็ไม่มีประโยชน์ หนำซ้ำจะเป็นการง่ายต่อตระกูลศักดิ์สิทธิ์ในการนำตัวพวกมันกลับไป ดังนั้นเราจะเอาพวกมันไปไว้ที่สมาคมปรุงยา”

เขาจะส่งพวกมันทั้งคู่ให้หยางซิ่น เพื่อให้อยู่ในการดูแลของสมาคมนักปรุงยา

      ทั้งเสิ่นหมิงและหยุนฮัวฉีชี่นั้น คนหนึ่งก็เป็นคนที่ได้รับความไว้วางใจจากท่านผู้นำตระกูลเสิ่นหง จากตระกูลศักดิ์สิทธิ์ ส่วนอีกคนก็เป็นคนสำคัญในสมาคมทมิฬ พวกเขาทั้งคู่น่าจะรู้ความลับอะไรบางอย่าง และพวกเขาอาจจะช่วยทำให้เาสามารถเปิดเผยว่าแท้จริงแล้วตระกูลศักดิ์สิทธิ์เป็นคนเช่นไร !

“เดินไป !

สหายทั้งสี่คนช่วยกันนำเสิ่นหมิงและหยุนฮัวฉีชี่ที่ถูกมัดอย่างแน่นหนา มุ่งหน้าตรงไปที่สมาคมปรุงยา

    เมื่อไปถึงสมาคมปรุงยาแล้ว เนียลี่และสหายได้ส่งตัวของเสิ่นหมิงและหยุนฮัวฉีชี่ให้กับหยางซิ่น เพื่อควบคุมตัวเอาไว้ และสอบปากคำ

ณ ตระกูลศักดิ์สิทธิ์

  “เจ้าพวกขยะ ไร้น้ำยา !! แค่เด็กไม่กี่คน พวกเจ้ายังจับมันมาไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่พวกเจ้ามีคนตั้งมากมาย” เสิ่นหงพูดด้วยความไม่พอใจมาก ตู้มมม !! ที่วางแขนของเก้าอี้ที่เขานั่งถูกป่นเป็นชิ้น ๆ แสดงให้เห็นถึงความโกรธที่เขามี

     “ให้อภัยพวกเราด้วยเถอะท่านผู้นำตระกูล พวกข้าไม่คิดว่าเจ้าเด็กพวกนั้นจะพัฒนาตนเองไปจนถึงระดับซิลเวอร์แล้ว ในกลุ่มพวกเรา ผู้ที่ระดับสูงที่สุดก็เพียงระดับโกลด์เท่านั้น แม้แต่หยุนฮัวฉีชี่ยังพ่ายแพ้แก่พวกมัน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีนกประหลาด ที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับโกลด์ก็ไม่สามารถต่อกรได้อยู่ด้วย !” ทหารผู้น้อยคุกเข่าต่อเสิ่นฮอง


        เสินฮองทำหน้าเครียดกว่าเดิม เขาไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ ใครจะคิดเล่าว่ายอดฝีมือระดับโกลด์สี่คน กับระดับซิลเวอร์อีก ยี่สิบสามคน จะไม่สามารถจับเด็กอายุสิบสี่ปีเพียง สี่ คนได้ ? ขนาดส่งคนไปมากถึงเพียงนี้ก็ยังล้มเหลว เห็นได้ชัดว่าคู่ต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

และสิ่งที่ทำให้เสิ่นงอยิ่งโกรธก็คือเสิ่นหมิงและหยุนฮัวฉีชี่นั้นถูกเนียลี่จับตัวไปด้วย

การที่จับสองคนนั้นได้ เปรียบเหมือนกับว่าพวกนั้นจับจุดตายของเสิ่นงได้เลยทีเดียว !

    เสิ่นหมิงนั้นอยู่ในตระกูลศักดิ์สิทธิ์มาหลายปี เขารู้อะไรหลาย ๆ อย่างในสิ่งที่ไม่ควรรู้ และสำหรับหยุนฮัวฉีชี่ ก็เป็นผู้ติดต่อระหว่างสมาคมทมิฬกับตระกูลศักดิ์สิทธิ์ เสิ่นงคิดว่าพวกมันน่าจะโดนเนียลี่ฆ่าเสียยังดีกว่าถูกจับไปแบบนี้ การพ่ายแพ้ต่อระดับซิลเวอร์ ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเสิ่นหมิง แต่พวกเนียลี่สามารถจับเป็นเสิ่นหมิงและหยุนฮัวฉีชี่ได้ !

       มันแสดงให้เห็นถึงว่า เจ้าเด็กนั่นจะต้องรู้อะไรบางอย่าง เนียลี่จะต้องเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ต่อเขาอย่างแน่นอน เขาจะต้องรีบกำจัดเนียลี่ซะ

     “เจ้ากำลังบังคับให้ข้าฆ่าเจ้าเองนะ! เจ้าคิดว่าการซ่อนตัวอยู่ในตำหนักของท่านเจ้าเมืองจะทำให้เจ้าปลอดภัยจากข้างั้นหรือ ? เจ้าประเมินความสามารถของตระกูลศักดิ์สิทธิ์ต่ำเกินไปเสียแล้ว” รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏอยู่ที่มุมปากของเสิ่นง แสดงให้เห็นถึงความเกลียดชังมาจากหัวใจ !


       “จงไปสืบมา ว่าเสิ่นหมิงและหยุนฮัวฉีชี่ถูกกักตัวไว้ที่ใด แล้วก็อย่าลืมสืบไปถึงว่าใครบ้างที่เกี่ยวข้องกับเนียลี่ ตระกูลบันทึกสวรรค์จะต้องชดใช้ ต่อให้มีสมาคมปรุงยาคุ้มครองอยู่ก็ตาม ส่งข้อความไปถึงสมาคมทมิฬ บอกให้สมาคมทมิฬฆ่าทุกคนที่มาจากตระกูลบันทึกสวรรค์ เมื่อพวกมันออกนอกอาณาเขต !” ดวงตาของเสิ่นงแสดงออกถึงความอาฆาตมาดร้าย

พวกทหารทุกคนคุกเข่าลงด้วยความกลัว พร้อมกับตอบรับคำสั่ง

เสิ่นงหยุดคิดบางอย่าง แล้วสั่งว่า “ไปพาตัวผู้อาวุโสเสิ่นซวี่ และผู้อาวุโสเสิ่นหยวน มาหาข้า !

“ครับท่าน”

     เสิ่นซวี่และเสิ่นหยวนนันเป็นนักสู้ระดับแบล็คโกลด์ เสิ่นงคิดถึงแผนการฆ่าเนียลี่อีกครั้ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้นักสู้ระดับโกลด์ต้องพ่ายแพ้ให้แก่เนียลี่ ครั้งนี้เขาจะไม่ประมาทเนียลี่อีกแล้ว

ณ ขณะนั้น ที่สมาคมปรุงยา

“น้องชายเนียลี่ ที่เจ้าพูดว่าหยุนฮัวฉีชี่นั้นเป็นผู้ติดต่อระหว่างสมาคมทมิฬและตระกูลศักดิ์สิทธิ์นั้น จริงหรือไม่”

“ถูกต้องแล้ว” เนียลี่พยักหน้ารับ

   “ถ้าอย่างนั้นข้าจะเปิดปากมันให้ได้ พวกเราจะได้รู้ว่าตระกูลศักดิ์สิทธิ์กำลังคิดวางแผนอะไรอยู่ !” หยางซิ่นกล่าว  เมืองกลอรี่เป็นที่ เดียวที่มีผู้รอดชีวิต หากเมืองกลอรี่ถูกทำลายลงไป นางก็ไม่รู้จะไปอยู่ทีไหน และหากใครกล้าที่จะทำลายเมืองกลอรี่ หรือทำลายความสงบสุขของเมืองกลอรี่ล่ะก็  

สมาคมปรุงยาจะทำทุกวิถึทางเพื่อฆ่ามันพวก !

 หยางซิ่นจ้องไปที่กระบี่เทพอัสนีดาวตกที่อยู่ด้านหลังเนี่ยหลี่ ยิ้มแล้วพูดว่า
“น้องชายเนี่ยลี่ ทำไมเจ้าถึงพกกระบี่สนิมเขรอะเอาไว้แบบนั้นล่ะ แถมเจ้ายังมีนกประหลาดเกาะอยู่บนไหล่เจ้าด้วย ถ้าเจ้าต้องการเงินเพื่อไปซื้อกระบี่ชั้นเลิศล่ะก็ บอกพี่สาวคนนี้ได้เลย ส่วนเจ้านกนั่น เจ้าเพียงโยนทิ้งไป แล้วข้าจะหาสัตว์เลี้ยงระดับโกลด์มาให้ !


ใช้เงินซื้อกระบี่เทพอัสนีดาวตก ? ต้องใช้เงินมากมายขนาดไหนกัน หากต้องการจะซื้อกระบี่เล่มนี้ ?
พลังที่แท้จริงของกระบี่เทพอัสนีดาวตกนั้น หากถูกใช้โดยร่างทรงอสูรระดับตำนานนั้น จะสามารถใช้วิชาลับต้องห้ามได้ !

ส่วนนกประหลาด ที่หยางซิ่นพูดถึงนั้น หากนางได้รู้ว่าวิญญาณที่อยู่ในนกแปลก ๆ นั่นคือหนึ่งในผู้ก่อตั้งเมืองกลอรี่ นางจะพูดอย่างไรกัน ?

       เจ้าเด็กบ้า ! นี่มันคือการแนะนำให้ฆ่าข้าทิ้งชัด ๆ” เอียเหยียนกล่าวด้วยความโกรธ แต่สิ่งที่เอียเหยียนพูดนั้น คนที่พลังวิญญาณที่แข็งแกร็งมาก ๆ จึงจะสามารถได้ยินได้ คนทั่วไปจะได้ยินเพียงเสียงจิ๊บ ๆ ของนกเท่านั้น

  “เนียลี่ ดูเหมือนสัตว์เลี้ยงของเจ้าจะพูดได้ด้วยนะ มันพูดว่าอะไรบ้างล่ะ ?” หยางซิ่นมองหุ่นเชิดวิญญาณด้วยความสนใจ พลางลูบไล้ไปด้วย เอียเหยียนรู้สึกทนไม่ได้ จึงบินออกไป หยางซิ่นรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะหนึ่ง นางไม่คิดว่าเจ้านกประหลาด นั่นจะทำมาจากเหล็ก และดูเหมือนกับว่าจะมีจิตวิญญาณเสียด้วย  อะไรที่ก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเนี่ยลี่ มักจะทำให้นางรู้สึกทึ่งได้เสมอ

       เนียลี่มองไปที่หยางซิ่น และพูดว่า “พี่สาวหยางซิ่น หนิงเอ๋อและเสหายของข้า รอข้าอยู่ด้านนอก ข้าคงต้องไปแล้ว หากมีความคืบหน้าจากการสืบสวนสองคนนั้น โปรดแจ้งให้ข้าทราบทันที”

  “ได้เลยน้องชาย” หยางซิ่นรับคำ นางไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่นอน เพราะมันเกี่ยวข้องถึงความเป็นอยู่ของเมืองกลอรี่

        ในตอนแรกนางตั้งใจว่าแกล้งเนียลี่สักเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทีเร่งรีบของเนียลี่แล้ว นางจึงล้มเลิกความตั้งใจนั้นเสีย แล้วพูดว่า “พวกเจ้าอยู่ข้างนอกมานานแล้ว เจ้าอาจจะกำลังถูกจับตามองอยู่ ข้าจะส่งนักสู้ระดับแบล็คโกลด์ไปคุ้มครองเจ้า เพื่อเดินทางกลับก็แล้วกัน”


     “คงต้องรบกวนพี่สาวแล้ว” เนียลี่พยักหน้า หากมีนักสู้ระดับแบล็คโกลด์จากสมาคมปรุงยาตามไปด้วยล่ะก็ ต่อให้เป็นเสิ่นง ก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้อย่างแน่นอน เพราะหากมีการต่อสู้ของระดับแบล็คโกลด์เกิดขึ้น ทั้งเมืองกลอรี่จะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน

        “โชคดีนะ น้องชาย” หยางซิ่นก้มลง และมองไปที่เนียลี่ เสื้อผ้าที่นางใส่อยู่นั้นรัดรูปร่างรัดส่วนของนางให้เห็นอย่างชัดเจน เนียลี่สามารถมองเห็นถึงร่องลึกอยู่ระหว่างภูเขานั้น (ร่องนมนั่นเอง !!)  เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับความขาว จนเกือบจะเห็นอะไรสีชมพู ๆ อยู่แล้ว กลิ่นของหญิงสาวนั้นช่างยั่วยวนเขายิ่งนัก
ผู้หญิงคนนี้ช่างมีสเน่ห์ และเย้ายวนยิ่นัก นี่นางไม่ใส่แม้กระทั่งเสื้อชั้นในด้วยซ้ำ !!
(อื้อหือ ขาว อึ๋ม ไม่ใส่ชั้นใน ก้มตัวลงมา อิจฉาครับ !!

    เนียลี่รู้สึกถึงความรุ่มร้อนที่อยู่ในใจเมื่อเห็นภาพแบบนี้ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเห็นฉากที่เร้าอารมณ์แบบนี้   หยางซิ่นไม่สนใจสายตาที่กำลังจ้องมองของเนี่ยลี่ นางก้มลงจูบหน้าผากเนียลี่แล้วพูดว่า “พี่สาวจะไปเยี่ยมเจ้าในเร็ว ๆ นี้”

   เนียลี่ยิ้มด้วยความเขินอาย นางอสูรแห่งความยั่วยวนคนนี้ จะต้องทำเพื่อหวังผลอะไรแน่นอน นี่เขาเป็นเพียงเด็กอายุสิบสี่ปี นางต้องการอะไรจากเขากันแน่ ?

       “ข้าต้องไปแล้ว” เนียลี่รีบหันหน้าหนีแล้วออกไป เพราะถ้าหากเขายังอยู่ที่นี่ต่อไป เขาอาจจะลำบากใจก็ได้
เมื่อเห็นท่าทีที่แปลกไปของเนียลี่ ทำให้หยางซิ่นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
(แหม่ .. เนียลี่มันไม่เอากระบองหงอคงฟาดให้ก็ดีแค่ไหนแล้วเนี่ย ยั่วกันขนาดนี้ =w=)[ละไว้ในฐานที่เข้าใจ]

       เมื่อเนียลี่ออกมาจากสมาคมปรุงยาได้ เขาจึงได้หายใจด้วยความโล่งใจ และเมื่อเขาเจอกับเซี่ยวหนิงเอ๋อและเหล่าสหาย เขาจึงกล่าวว่า 

“หนิงเอ๋อ ไปกันเถอะ กลับไปที่ตำหนักของท่านเจ้าเมืองกัน !

จ๊ะ ไปกันเถอะ” เซี่ยวหนิงเอ๋อพยักหน้ารับ



         เนียลี่รู้สึกได้ถึงรังสีอมหิตทั้งสองที่อยู่ด้านหลังพวกเขา พวกเขาจะต้องเป็นนักสู้ระดับแบล็คโกลด์จากสมาคมปรุงยา ที่หยางซิ่นส่งมาคุ้มครองพวกเขาแน่ ๆ เพียงเท่านี้เขาก็เดินทางกลับตำหนักท่านเจ้าเมืองได้อย่างปลอดภัยแล้ว

เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง