Jawa

test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

27 ม.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 92 ท่านเจ้าเมืองมาเยือน



 เอียจืออวินตระหนักถึงบางอย่าง และร้องโวยวาย



   เนียลี่ !! เจ้าหันไปเดี๋ยวนี้นะ”  เอียจืออวิหน้าแดง พร้อมกับกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ

    

     ข้าทำอะไรผิดรึ ?” เนียลี่ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ แล้วก็แอบดูเอียจืออวิอีกสักหน่อย ของแบบนี้ใช่ว่าจะมีโอกาสดูกันได้บ่อย ๆ ถ้าเขาหันไปง่าย ๆ ก็น่าเสียดายแย่

        

     "เนียลี่ ทำไมเจ้าเป็นคนอย่างนี้ !! ข้า "เอียจืออวิรู้สึกโมโห แล้วนางก็รีบใส่เสื้อผ้าที่เอาออกมาจากแหวนห้วงมิติ ในตอนนี้ ในใจของนางรู้ว้าวุ่นเป็นอย่างมาก เพราะนับตั้งแต่นางเกิด นี้เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเห็นนางในสภาพแบบนี้



     "เจ้าทำราวกับข้าไม่เคยเห็นมาก่อน.." เนียลี่บ่นอุบ แล้วก็ยอมหันไปช้า ๆ  เาหัวเราะเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า
       

ใส่เสื้อซะ ข้าจะไม่มองเจ้าก็แล้วกัน

    

      “เจ้าห้ามหันหน้ามาทางนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีก!!เอียจืออวิไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นางคงทำได้เพียงขู่เขาไปแบบนี้เท่านั้นมีเสียงของอะไรนุ่ม ๆ ชนกัน ดังมาจากด้านหลังของเนียลี่ ทำให้เขาอดจินตนาการไม่ได้
    
        

   แต่อย่างไรก็ตาม เนียลี่ก็ไม่ได้หันไปมอง เขาไม่อยากจะทำให้เอียจืออวิหงุดหงิดไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้ก็คุ้มมากแล้ว



     “เอาหล่ะ เจ้าหันมาได้แล้ว !

           

      เมื่อได้ยินดังนั้น เนียลี่จึงหันกลับมา แล้วเขาก็เพิ่งจะเห็นว่า เอียจืออวินั้นใส่ชุดสีขาว รวมกับผมสีม่วงที่กำลังเปียกอยู่บนหัวไหล่นั่น ผิวขาวราวกับหยวกกล้วย รวมกับดวงตากลมโตที่เหมือนจะสื่ออะไรบางอย่างของนาง ยิ่งทำให้นางดูสง่างามยิ่งขึ้นไปอีก แล้วยังมีแก้มที่อมชมพูนั่นอีก ทำให้เนี่ยลี่กตะลึงในความสวยของนางไปชั่วขณะ

        

     “เนียลี่ ข้าจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เอาไว้ แล้วข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ !!เอียจืออวิจ้องเนียลี่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยท่าทางแบบนี้ ก็ยังไม่สามารถปกปิดความงดงามของนางไปได้เลย นางเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด การที่โดนเนียลี่จ้องนางนั้น กลับทำให้นางเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจขึ้นมา



   “ข้าเกือบจะลืมไปแล้ว เจ้าติดหนี้บุญคุณข้าอยู่ครั้งหนึ่งนี่ !เนียลี่พูด จากนั้นก็ยิ้มแลมองไปที่เอียจืออวิ



  “ในเมื่อข้าดูเจ้า ... ไปแล้ว งั้นเราก็หายกันเนียลี่พูดต่อ

        

     “ไม่ได้ นี่มันไม่เหมือนกัน ข้ายังติดหนี้บุญคุณเจ้าอยู่ ส่วนเหตุการณ์ในครั้งนี้ ข้าจะไม่ลืมง่าย ๆ เป็นแน่เอียจืออวิพูดในทำนองไม่พอใจ เพราะนางรู้สึกว่านางเสียหาย ที่ถูกเนียลี่เห็นหมดทุกอย่าง ..


(ชาติที่แล้วนี่ทำยิ่งกว่าเห็นอีกจ้า)

  

 “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้เจ้าดูข้าบ้าง จะได้หายกันเนียลี่พูด แล้วก็เริ่มแก้ผ้า (// = =’)


       
ใครจะไปอยากมองเจ้ากันล่ะ ?”
       


    เอียจืออวิกระทืบเท้า แล้วก็รีบเอามือปิดตาเอาไว้ นางรู้สึกพูดไม่ออก ทำไมเนียลี่ถึงเป็นคนเช่นนี้ ? ไอ้คนโรคจิต ! แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม นางถึงไม่ได้รู้สึกเกลียดเขา ด้วยความที่นางเป็นถึงลูกสาวของท่านเจ้าเมือง โดยปกติแล้วนางจึงไม่ได้มีเพื่อนมากนัก ไม่ต้องพูดถึงคนที่จะกล้าแกล้งนาง แต่เมื่อเนียลี่ปรากฏตัว เขาเป็นคนทำให้ชีวิตของนางมีสีสันมากขึ้น

         

      “ถ้าเจ้าไม่อยากดู งั้นก็ไม่เป็นไรเนียลี่ยักไหล่พร้อมทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม ทำไมเอียจืออวิ้นถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ แค่เพียงมองก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปถึงในหัวใจแล้ว การที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แล้วเจอเอียจืออวิ ช่างเป็นอะไรที่วิเศษมากสำหรับเขา เขาจะไม่ทำให้พระเจ้าผิดหวัง ที่ให้เขากลับมามีชีวิต !


เนียลี่มองไปรอบ ๆ บ้านของเอียจืออวิ

   

  “เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร ?” เอียจืออวิรีบถาม เมื่อเห็นท่าทางของเนียลี่

  

     “ก็ข้าเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ ใจคอเจ้าไม่คิดจะพาข้าไปเดินสำรวจห้องเจ้าหน่อยล่ะ ? มันจะไม่ดูเสียมารยาทไปหน่อยหรือ ?”



   เนียลี่ถือวิสาสะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน

        

      'เสียมารยาทงั้นหร?' เอียจืออวิอยากจะบ้าตาย ใครกันแน่ที่เสียมารยาท ไอ้บ้าที่บุกเข้ามาในบ้านของผู้หญิงโดยไม่มีแม้แต่จะเคาะประตู แล้วตอนนี้เขายังกล้าจะมาขอดูห้องของเด็กผู้หญิงอีกงั้นหรือ ?



      “หยุดเดี๋ยวนี้นะ เนียลี่ !เอียจืออวิรีบ ตะโกนห้ามทันที ห้องของนางไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าไปก็ได้




     “ชู่ !!..เนียลี่ทำตัวเยี่ยงปลาหมู (whattt อะไรคือปลาหมู .. ?) รีบเข้าไปในบ้านของเอียจืออวิ เพราะในชีวิตที่แล้ว เขาไม่เคยเห็นห้องของเอียจืออวิมาก่อน ดังนั้นตอนนี้หัวใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความสงสัยว่าห้องของเอียจืออวิจะมีลักษณะเป็นเช่นไร

         


      เมื่อเข้าไปในตัวบ้านได้แล้ว เขาก็เดินตรงเข้าไปที่ห้องของเอียจืออวิทันที ห้องของเอียจืออวินั้นถูกตกแต่งอย่างหรูรา มีดอกไม้ และพู่สีชมพูประดับตกแต่ง ทำให้ดูสวยงาม

     

       เนียลี่มองไปรอบ ๆ อย่างกระตือรือร้น เขามองผ่านฉากกั้นออกไป ก็เห็นอ่างอาบน้ำที่ยังมีไอน้ำลอยปกคลุมอยู่ เอียจืออวิพึ่งจะอาบน้ำเสร็จสินะ เมื่อคิดถึงภาพที่เอียจืออวิกำลังอาบน้ำในอ่างนี้ เนียลี่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นในหัวใจ (อื้อหือ .. ของขึ้นสินะพ่อหนุ่ม)



เอียจืออวิรีบวิ่งเข้ามา

              

      “เนียลี่ เจ้ากล้าบุกเข้ามาในห้องของผู้หญิงได้ยังไง? ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!เอียจืออวิรู้สึกหงุดหงิดและอายยิ่งนัก แต่เมื่อต้องมาเจอกับคนที่ไร้ยางอายแบบเนียลี่ นางเองก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไร

           

      “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ซักหน่อย ข้าแค่ดูรอบ ๆ ห้องเอง มันไม่ได้ทำให้เจ้าท้องหรอกน่าเนียลี่หายใจเข้าลึก ๆ สูดกลิ่นของเอียจืออวิที่ยังหลงเหลืออยู่ให้เต็มปอด (หื่นระดับสิบ แล้วจ่ะ = =’)

  

      “ท้องหรอ ?” เอียจืออวิเบิกตากว้าง นางรู้สึกเหมือนพูดไม่ออก ในหัวของเนียลี่คิดอะไรบ้าง ? นางรู้สึกอยากจะทุบหัวของเนียลี่ แล้วเปิดดูว่าข้างในหัวของเขานั้นเป็นอย่างไร

      

        “แม้แต่น้ำร้อนก็ถูกเตรียมไว้แล้วนี่ ถ้าเช่นนั้นเจ้าออกจากห้องไปก่อนนะ ข้าจะอาบน้ำ !เนียลี่รีบแก้ผ้าออก แล้วโดดลงไปอ่างน้ำทันที เขารู้สึกสบายยยยยยมาก ช่างสบายเสียจริง

     


       “อ๊ากกกกกกกกกกกเอียจืออวิอยากจะบ้าตาย ตั้งแต่ที่เนียลี่เข้ามา เขาก็ทำเหมือนที่นีเป็นบ้านของตัวเอง แค่นางพึ่งอาบน้ำเสร็จ แล้วยังไม่ได้ปล่อยน้ำทิ้ง แล้วเนียลี่ก็ลงไปอาบน้ำต่อเนี่ยนะ ?ยิ่งกว่านั้น เนียลี่ยังกล้าแก้ผ้าแบบไร้ยางอาย ต่อหน้านางอีก !

   

   เอียจืออวิรู้สึกจนปัญญา ถ้านางยังอยู่ตรงนี้ต่อไป นางไม่ต้องทนดูเนียลี่อาบน้ำหรอ ? นางจึงเดินออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
   
    

      ที่ลานหน้าบ้าน เอียจืออวิกำลังสับสนอย่างมาก นิ้วเรียวยาวของนางไล้ไปตามใบหญ้า ถึงแม้ว่านางจะโดนเนียลี่แกล้งขนาดนี้ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ใจอะไร ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในหัวใจมันอธิบายไม่ถูก



เจ้าคนบ้า !!เอียจืออวิคิดด้วยความโมโห

         

     ปกตินางเองก็ไม่ได้มีเพื่อนที่โรงเรียนมากนัก หลังจากที่แม่นางจากไป พ่อและปู่ของนางก็ยุ่งอยู่กับธุระและงานต่าง ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงมาเยี่ยมนางนาน ๆ ครั้ง นี่อาจจะทำให้นางรู้สึกเหงา ถ้ามีใครสักเข้ามาเล่นกับนางบ้าง นางคงจะมีความสุขไม่น้อย และถึงแม้ว่าเนียลี่จะชอบแกล้งนาง แต่นางก็ไม่รู้สึกเกลียดเนียลี่เลย

      

    เนียลี่นั้นเข้าใจความคิดของเอียจืออวิเป็นอย่างดี ว่าทำไมนางจึงแสดงออกมาแบบนั้น เขาจะไม่ยอมให้เอียจืออวิอยู่ห่างจากเขาไปได้

        

     กลิ่นของเอียจืออวิที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในน้ำร้อนนั้น ทำให้เนีลี่คิดว่า มันคงจะดีไม่น้อยถ้าได้อาบน้ำกับเอียจืออวิในอ่างนี้ แต่เนียลี่ก็รู้ว่า หนทางยังอีกยาวไกลที่จะไปถึงสิ่งนั้น เขาจะต้องพยายามอีกมาก



ณ ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากหน้าบ้าน

    

   เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หน้าของเอียจืออวิก็ซีดลงทันที เสียงเคาะประตูนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้ นอกจากบิดาของนาง



  แล้วเนียลี่ก็ยังอยู่ในห้อง !! เขาจักต้องตายแน่ ๆ !!
      


     เนียลี่เองก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเช่นกัน เขาก็รู้สึกได้ว่า สิ่งที่เขาทำอยู่มันออกจะเกินไปหน่อย เมื่อคิดถึงใบหน้าที่เข้มงวดของพ่อของเอียจืออวิ เนียลี่ก็รู้สึกปวดหัวแล้ว....จบตอน
(คิดว่าบุกห้องลูกสาวเค้าแล้วเค้าจะทำยังไงกับเอ็งห้ะ ไอ้เนียลี่ !)






เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง