test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

27 ม.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 92 ท่านเจ้าเมืองมาเยือน



 เอียจืออวิ้นตระหนักถึงบางอย่าง และร้องโวยวาย



   เนี้ยหลี่ !! เจ้าหันไปเดี๋ยวนี้นะเอียจืออวิ้นหน้าแดง พร้อมกับกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ

    

     ข้าทำอะไรผิดรึ ?” เนี้ยหลี่ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ แล้วก็แอบดูเอียจืออวิ้นอีกสักหน่อย ของแบบนี้ใช่ว่าจะมีโอกาสดูกันได้บ่อย ๆ ถ้าเขาหันไปง่าย ๆ ก็น่าเสียดายแย่

        

     เนี้ยหลี่ ทำไมเจ้าเป็นคนอย่างนี้ !! ข้า …” จืออวิ้นรู้สึกโมโห แล้วนางก็รีบใส่เสื้อผ้าที่เอาออกมาจากแหวนห้วงมิติ ในตอนนี้ ในใจของนางรู้ว้าวุ่นเป็นอย่างมาก เพราะนับตั้งแต่นางเกิด นี้เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเห็นนางในสภาพแบบนี้



     ทำอย่างกับข้าไม่เคยเห็นงั้นแหละ ..เนี้ยหลี่บ่นอุบ แล้วก็ยอมหันไปช้า ๆ  เาหัวเราะเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า
       

ใส่เสื้อซะ ข้าจะไม่มองเจ้าก็แล้วกัน

    

      “เจ้าห้ามหันหน้ามาทางนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีก!!จื้อจวิ้นไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นางคงทำได้เพียงขู่เขาไปแบบนี้เท่านั้นมีเสียงของอะไรนุ่ม ๆ ชนกัน ดังมาจากด้านหลังของเนี้ยหลี่ ทำให้าอดจินตนาการไม่ได้
    
        

   แต่อย่างไรก็ตาม เนี้ยหลี่ก็ไม่ได้หันไปมอง เขาไม่อยากจะทำให้จื้ออวิ้นหงุดหงิดไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้ก็คุ้มมากแล้ว



     “เอาหล่ะ เจ้าหันมาได้แล้ว !

           

      เมื่อได้ยินดังนั้น เนี้ยหลี่จึงหันกลับมา แล้วเขาก็เพิ่งจะเห็นว่า จื้ออวิ้นนั้นใส่ชุดสีขาว รวมกับผมสีม่วงที่กำลังเปียกอยู่บนหัวไหล่นั่น ผิวขาวราวกับหยวกกล้วย รวมกับดวงตากลมโตที่เหมือนจะสื่ออะไรบางอย่างของนาง ยิ่งทำให้นางดูสง่างามยิ่งขึ้นไปอีก แล้วยังมีแก้มที่อมชมพูนั่นอีก ทำให้เนี่ยหลี่กตะลึงในความสวยของนางไปชั่วขณะ

        

     “เนี้ยหลี่ ข้าจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เอาไว้ แล้วข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ !!จื้อจวิ้นจ้องเนี้ยหลี่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยท่าทางแบบนี้ ก็ยังไม่สามารถปกปิดความงดงามของนางไปได้เลย นางเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด การที่โดนเนี้ยหลี่จ้องนางนั้น กลับทำให้นางเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจขึ้นมา



   “ข้าเกือบจะลืมไปแล้ว เจ้าติดหนี้บุญคุณข้าอยู่ครั้งหนึ่งนี่ !เนี้ยหลี่พูด ยิ้ม แล้วก็มองไปที่เอียจื้ออวิ้น



  “ในเมื่อข้าดูเจ้า ... ไปแล้ว งั้นเราก็หายกันเนี้ยหลี่พูดต่อ

        

     “ไม่ได้ นี่มันไม่เหมือนกัน ข้ายังติดหนี้บุญคุณเจ้าอยู่ ส่วนเหตุการณ์ในครั้งนี้ ข้าจะไม่ลืมง่าย ๆ แน่นอนเอียจืออวิ้นพูดในทำนองไม่พอใจ เพราะนางรู้สึกว่านางเสียหาย ที่ถูกเนี้ยหลี่เห็นหมดทุกอย่าง ..


(ชาติที่แล้วนี่ทำยิ่งกว่าเห็นอีกจ้า)

  

 “งั้นเอาแบบนี้ไหม ข้าจะให้เจ้าดูข้าบ้าง จะได้หายกันเนี้ยหลี่พูด แล้วก็เริ่มแก้ผ้า (// = =’)


       
ใครจะไปอยากมองเจ้ากันล่ะ ?”
       


     เอียจืออวิ้นกระทืบเท้า แล้วก็รีบเอามือปิดตาเอาไว้ นางรู้สึกพูดไม่ออก ทำไมเนี้ยหลี่ถึงเป็นคนเช่นนี้ ? ไอ้คนโรคจิต ! แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม นางถึงไม่ได้รู้สึกเกลียดเขา ด้วยความที่นางเป็นถึงลูกสาวของท่านเจ้าเมือง โดยปกติแล้วนางจึงไม่ได้มีเพื่อนมากนัก ไม่ต้องพูดถึงคนที่จะกล้าแกล้งนาง แต่เมื่อเนี้ยหลี่ปรากฏตัว เขาเป็นคนทำให้ชีวิตของนางมีสีสันมากขึ้น

         

      “ถ้าเจ้าไม่อยากดู งั้นก็ไม่เป็นไรเนี้ยหลี่ยักไหล่พร้อมทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม ทำไมเอียจืออวิ้นถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ แค่เพียงมองก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปถึงในหัวใจแล้ว การที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แล้วเจอเอียจื้ออวิน ช่างเป็นอะไรที่วิเศษมากสำหรับเขา เขาจะไม่ทำให้พระเจ้าผิดหวัง ที่ให้เขากลับมามีชีวิต !


เนี้ยหลี่มองไปรอบ ๆ บ้านของเอียจืออวิ้น

   

  “เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร ?” เอียจื่ออวิ้นรีบถาม เมื่อเห็นท่าทางของเนี้ยหลี่

  

     “ก็ข้าเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ ใจคอเจ้าไม่คิดจะพาข้าไปเดินสำรวจห้องเจ้าหน่อยล่ะ ? มันจะไม่ดูเสียมารยาทไปหน่อยหรอ ?”



   เนี้ยหลี่ถือวิสาสะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน

        

      เสียมารยาทงั้นหรอ ? เอียจืออวิ้นอยากจะบ้าตาย ใครกันแน่ที่เสียมารยาท ไอ้บ้าที่บุกเข้ามาในบ้านของผู้หญิงโดยไม่มีแม้แต่จะเคาะประตู แล้วตอนนี้เขายังกล้าจะมาขอดูห้องของเด็กผู้หญิงอีกงั้นหรือ ?



      “หยุดเดี๋ยวนี้นะ เนี้ยหลี่ !เอียจืออวิ้นรีบตะโกนห้ามทันที ห้องของนางไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าไปก็ได้




     “ชู่ !!..เนี้ยหลี่ทำตัวเยี่ยงปลาหมู (whattt อะไรคือปลาหมู .. ?) รีบเข้าไปในบ้านของเอียจืออวิน เพราะในชีวิตที่แล้ว เขาไม่เคยเห็นห้องของเอียจืออวิ้นมาก่อน ดังนั้นตอนนี้หัวใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความสงสัยว่าห้องของเอียจืออวิ้นจะมีลักษณะเป็นเช่นไร

         


      เมื่อเข้าไปในตัวบ้านได้แล้ว เขาก็เดินตรงเข้าไปที่ห้องของเอียจื่ออวิ้นทันที ห้องของเอียจื่ออวิ้นนั้นถูกตกแต่งอย่างหรูรา มีดอกไม้ และพู่สีชมพูประดับตกแต่ง ทำให้ดูสวยงาม

     

       เนี้ยหลี่มองไปรอบ ๆ อย่างกระตือรือร้น เขามองผ่านฉากกั้นออกไป ก็เห็นอ่างอาบน้ำที่ยังมีไอน้ำลอยปกคลุมอยู่ เอียจืออวิ้นพึ่งจะอาบน้ำเสร็จสินะ เมื่อคิดถึงภาพที่เอียจืออวิ้นกำลังอาบน้ำในอ่างนี้ เนี้ยหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นในหัวใจ (อื้อหือ .. ของขึ้นสินะพ่อหนุ่ม)



เอียจืออวิ้นรีบวิ่งเข้ามา

              

      “เนี้ยหลี่ เจ้ากล้าบุกเข้ามาในห้องของผู้หญิงได้ยังไง? ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!เอียจืออวิ้นรู้สึกหงุดหงิดและอายยิ่งนัก แต่เมื่อต้องมาเจอกับคนที่ไร้ยางอายแบบเนี้ยหลี่ นางเองก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไร

           

      “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ซักหน่อย ข้าแค่ดูรอบ ๆ ห้องเอง มันไม่ได้ทำให้เจ้าท้องหรอกน่าเนี้ยหลี่หายใจเข้าลึก ๆ สูดกลิ่นของเอียจื่ออวิ้นที่ยังหลงเหลืออยู่ให้เต็มปอด (หื่นระดับ 10 แล้วจ่ะ = =’)

  

      “ท้องหรอ ?” เอียจืออวิ้นเบิกตากว้าง นางรู้สึกเหมือนพูดไม่ออก ในหัวของเนี้ยหลี่คิดอะไรบ้าง ? นางรู้สึกอยากจะทุบหัวของเนี้ยหลี แล้วเปิดดูว่าข้างในหัวของเขานั้นเป็นอย่างไร

      

        “แม้แต่น้ำร้อนก็ถูกเตรียมไว้แล้วนี่ ถ้าเช่นนั้นเจ้าออกจากห้องไปก่อนนะ ข้าจะอาบน้ำ !เนี้ยหลี่รีบแก้ผ้าออก แล้วโดดลงไปอ่างน้ำทันที เขารู้สึกสบายยยยยยมาก ช่างสบายเสียจริง

     


       “อ๊ากกกกกกกกกกกเอียจืออวิ้นอยากจะบ้าตาย ตั้งแต่ที่เนี้ยหลี่เข้ามา เขาก็ทำเหมือนที่นีเป็นบ้านของตัวเอง แค่นางพึ่งอาบน้ำเสร็จ แล้วยังไม่ได้ปล่อยน้ำทิ้ง แล้วเนี้ยหลี่ก็ลงไปอาบน้ำต่อเนี่ยนะ ?ยิ่งกว่านั้น เนี้ยหลี่ยังกล้าแก้ผ้าแบบไร้ยางอาย ต่อหน้านางอีก !

   

   เอียจืออวิ้นรู้สึกจนปัญญา ถ้านางยังอยู่ตรงนี้ต่อไป นางไม่ต้องทนดูเนี้ยหลี่อาบน้ำหรอ ? นางจึงเดินออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
   
    

      ที่ลานหน้าบ้าน เอียจืออวิ้นกำลังสับสนอย่างมาก นิ้วเรียวยาวของนางไล้ไปตามใบหญ้า ถึงแม้ว่านางจะโดนเนี้ยหลี่แกล้งขนาดนี้ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ใจอะไร ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในหัวใจมันอธิบายไม่ถูก



เจ้าคนบ้า !!เอียจืออวิ้นคิดด้วยความโมโห

         

     ปกตินางเองก็ไม่ได้มีเพื่อนที่โรงเรียนมากนัก หลังจากที่แม่นางจากไป พ่อและปู่ของนางก็ยุ่งอยู่กับธุระและงานต่าง ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงมาเยี่ยมนางนาน ๆ ครั้ง นี่อาจจะทำให้นางรู้สึกเหงา ถ้ามีใครสักเข้ามาเล่นกับนางบ้าง นางคงจะมีความสุขไม่น้อย และถึงแม้ว่าเนี้ยหลี่จะชอบแกล้งนาง แต่นางก็ไม่รู้สึกเกลียดเนี้ยหลี่เลย

      

    เนี้ยหลี่นั้นเข้าใจความคิดของเอียจืออวิ้นเป็นอย่างดี ว่าทำไมนางจึงแสดงออกมาแบบนั้น เขาจะไม่ยอมให้เอียจืออวิ้นอยู่ห่างจากเขาไปได้

        

     กลิ่นของเอียจืออวิ้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในน้ำร้อนนั้น ทำให้เนี้ยหลิ่คิดว่า มันคงจะดีไม่น้อยถ้าได้อาบน้ำกับเอียจืออวิ้นในอ่างนี้ แต่เนี้ยหลี่ก็รู้ว่า หนทางยังอีกยาวไกลที่จะไปถึงสิ่งนั้น เขาจะต้องพยายามอีกมาก



ณ ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากหน้าบ้าน

    

   เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หน้าของเอียจืออวิ้นก็ซีดลงทันที เสียงเคาะประตูนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้ นอกจากพ่อของนาง



  แล้วเนี้ยหลี่ก็ยังอยู่ในห้อง !! เขาจักต้องตายแน่ ๆ !!
      


     เนี้ยหลี่เองก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเช่นกัน เขาก็รู้สึกได้ว่า สิ่งที่เขาทำอยู่มันออกจะเกินไปหน่อย เมื่อคิดถึงใบหน้าที่เข้มงวดของพ่อของเอียจืออวิ้น เนี้ยหลี่ก็รู้สึกปวดหัวแล้ว....จบตอน
(คิดว่าบุกห้องลูกสาวเค้าแล้วเค้าจะทำยังไงกับเอ็งห้ะ ไอ้เนี้ยหลี่ !)


แปลโดย [มินนี่ งิงิ]




เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง