test

เมนู นิยาย บน

เมนูมังงะ

20 ม.ค. 2559

Tales of Demons & Gods บทที่ 61 การยั่วเย้า


       



        
          เมื่อได้เห็นเนี่ยลี่ออกไปกับหยางซิ่นทั้งเนี่ยเหว่ย เนี่ยเอิน และคนที่เหลือทั้งหมด พวกเขาทุกคนรู้ว่านับแต่นี้เป็นต้นไป ฐานะของเนี่ยลี่ในตระกูลบันทึกสวรรค์ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

              
     
          สำหรับ เนี่ยเสี่ยวเฟิง และ เนี่ยเสี่ยวยื่อ พวกเขามองซึ่งกันและกันด้วยความตะลึง พวกเขารู้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกเขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับความอัปยศอดสู



ด้านในตำหนักที่พักของหยางซิ่น

              

      หยางซิ่นได้ถอดเสื้อชั้นนอกของนางเผยให้เห็นเสื้อผ้าไหมที่กระชับแน่นกับเรือนร่างของนางอย่างเชื่องช้า นางได้ยืดเอวของนางออกอวดร่างเรือนอันสมส่วนและสะโพกก็เข้ารูปสวยงาม โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเนี่ยลี่นั้นได้อยู่ในที่แห่งนี้ด้วย ในขณะที่นางกำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกนี้ นางคิดในใจว่าเนี่ยลี่นั้นก็เป็นเพียงเด็กอายุสิบสามปีเท่านั้น

              

     แต่นางนั้นหารู้ไม่ว่าภายใต้เปลือกนอกของเด็กอายุสิบสามปีของเนี่ยลี่นั้น ได้ซ่อนจิตใจของความเป็นผู้ใหญ่เอาไว้  เนี่ยลี่มองไปที่หยางซิ่นและต้องการพูดบางอย่าง 



      ณ ช่วงเวลาเช่นนี้ นางนั้นชวนมองเป็นอย่างมาก เสื้อผ้าไหมแสนบางเป็นเหตุให้ผิวขาว ๆ  ภายใต้เสื้อของนางมองเห็นได้เลือนลาง และผ้าบนหน้าอกของนางก็ไม่อาจปกปิดของอวบอั๋นขนาดใหญ่เช่นนั้นได้ และร่องอกลึกที่สามารถเห็นได้เป็นทางสีขาวขนาดใหญ่อยู่ระหว่างกลาง

              

         อย่างไรก็ตาม เนี่ยลี่มองด้วยความชื่นชมเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจซึ่งความคิดเกี่ยวกับเรื่องเพศเลย

              

เป้าหมายของสมาคมทมิฬ คือเจ้าเช่นนั้นหรือ”  หยางซิ่นถามขณะก้มลงมองที่เนี่ยลี่

              

       ขณะที่เนี่ยลี่เงยหน้าขึ้นเขาเห็นหน้าอกสีขาวของหยางซิ่น ที่มีรูปทรงกลมได้รูปอย่างสมบูรณ์ ขนาดของมันนั้นไม่สามารถอยู่ภายใต้ฝ่ามือเพียงอันเดียวได้หมด และกลิ่นหอมเฉพาะตัวของหยางซิ่น ได้ลอยมาหาเขา  ทำให้เนี่ยลี่มีอาการอึดอัดใจเล็กน้อย

              

"ใช่!" เนี่ยลี่กล่าวพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย

              

     หยางซิ่นดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นสายตาที่จ้องมองตัวเองของเนี่ยลี่ นางขมวดคิ้วและพูดว่า 



เมื่อถูกคนจากสมาคมทมิฬหมายตาเอาไว้ ตระกูลบันทึกสวรรค์แห่งนี้ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่ย้ายไปอยู่ที่สมาคมปรุงยากันเล่า? ”

               

   หยางซิ่นไม่รู้ว่าทำไมเนี่ยลี่ จึงถูกสมาคมทมิฬตามล่าอาจจะเป็นเพราะข่าวของเขาที่ให้สูตรยาทิพย์แก่สมาคมปรุงยานั้นรั่วไหลออกไป ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้ก็มีเพียงนางและท่านประธานเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

             
   เนี่ยลี่ส่ายหัวและพูดว่าจริง ๆ แล้วถ้าพวกมันรู้ว่าข้าให้สูตรยาแก่สมาคมปรุงยา พวกมันจะส่งแค่คนที่มีฝีมือระดับซิลเวอร์สามดาว มาฆ่าตัวข้าเช่นนั้นหรือ พวกมันน่าจะส่งคนมาเพื่อจับตัวข้ามากกว่า

              

     หยางซิ่นพยักหน้าเมื่อได้ฟังเหตุผลที่เนี่ยลี่ กล่าวมา นางคิดชื่นชมเนี่ยลีว่า ความคิดอ่านของเขานั้นไม่ได้ทำให้เขาดูเหมือนเด็กอายุสิบสามปี เลย  เมื่อคิดถึงความไม่ธรรมดาและพรสวรรค์ที่น่ากลัวนั้น หยางซิ่นรู้สึกโล่งใจ(ก่อนหน้านี้ใจหายเมื่อใด้ยินข้อสรุปของเนี่ยลี่ เพราะคิดอยู่ว่าเนี่ยลี่อาจไม่ใช่เด็ก)ต้องไม่ลืมว่าสิ่งแปลกประหลาดต่าง ๆ มักเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเนี่ยลี่เป็นปกติ

              

  “เจ้ามีความแค้นอะไรกับพวกมันกันหรือ?”  หยาง ซิ่นได้ยืดเอวของนางขึ้นอีก แล้วนั่งไปบนเก้าอี้และถามเช่นนั้น ถ้ามันเป็นเพียงความแค้นปกติ นางก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป เพราะในสถานการณ์ปกติสมาคมทมิฬจะไม่เสี่ยงที่จะส่งยอดฝีมือระดับโกลด์เข้ามาในเมืองกลอรี่หรอก  ซึ่งถ้ามันส่งแค่ระดับซิลเวอร์มาจับตัวเนี่ยลี่  การใช้ร่างทรงอสูรระดับโกลด์หนึ่งหรือสองคน ก็สามารถปกป้องเนี่ยลี่ได้ไม่ยากนัก

              

       "ข้านั้นไม่ได้มีความแค้นใด ๆ กับสมาคมทมิฬ" เนี่ยลี่พูด  ในเหตุการณ์ที่เมืองกล้วยไม้โบราณเนี่ยลี่ก็ไม่ได้เห็นหน้าของ หยุนหัว ฉีชี่ ซึ่งมันไม่รู้จักเนี่ยลี่ด้วยซ้ำ ดังนั้นหยุนหัว ฉีชี่ คงจะไม่เสี่ยงมาฆ่าเนี่ยลี่ เองถึงในตระกลูบันทึกสวรรค์ มีความเป็นไปได้อย่างเดียวคือ การโจมตีครั้งนี้มีสาเหตุมาจากตระกลูศักดิ์สิทธิ์  เนี่ยลี่ จึงพูดขึ้นว่า 


หากมีใครที่คิดจะฆ่าข้าก็คงจะเป็นตระกลูศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น” 

              

      เมื่อได้ยินคำของเนี่ยลี่เช่นนั้น รอยของแสงเย็นเฉียบปรากฏฉับพลันในดวงตาแสนสวยคู่นั้นของหยางซิ่น หากเป็นเช่นนั้นหมายความว่าตระกูลศักดิ์สิทธิ์ร่วมมือกับสมาคมทมิฬเช่นนั้นรึ สมาคมทมิฬเป็นศัตรูของเมืองกลอรี่หากสมรู้ร่วมคิดกับมันแล้วถือเป็นความผิดร้ายแรงยิ่ง

              

      "ข้าจะเป็นผู้ที่ทำการสืบสวนเรื่องนี้ ถ้าสมาคมทมิฬได้เข้าร่วมกับตระกูลศักดิ์สิทธิ์จริง เมื่อนั้นท่านเจ้าเมืองจักต้องไม่ปล่อยพวกมันไปง่าย ๆ เป็นแน่!" หยางซิ่น พูดด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ คำพูดของนางปรากฏน้ำเสียงเยือกเย็น การทรยศต่อเมืองกลอรี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้เลย


     “ครั้งนี้หนึ่งในพวกมันสามารถหนีไปได้ สมาชิกนักฆ่าของมันคนหนึ่งเรียกเขาว่าหยุนหัว ฉีชี่ ข้าจะวาดภาพเหมือนของเขาให้”  เนี่ยลี่พูดพร้อมหยิบกระดาษจากชั้นหนังสือมาวาด ภายในการตวัดปลายพู่กันไม่กี่ครั้งก็มีรูปภาพบุคคลผู้หนึ่งปรากฏขึ้น ซึ่งบุคคลในรูปภาพนั้นมีลักษณะเหมือนกับ หยุนหัว ฉีชี่

              
       แม้แต่ทักษะการวาดรูปของเขาก็เทียบได้กับผู้เชี่ยวชาญ  นี่เขาเป็นแค่เด็กจริง ๆ หรือ หยางซิ่น รู้สึกประหลาดใจ  ทักษะการวาดภาพเหมือน ที่จะวาดภาพเช่นนี้ออกมาได้ถ้ามิได้ฝึกฝนซึ่งเวลาหลาย ปีแล้ว เป็นไปไม่ได้เลย ที่จะบรรลุไปถึงระดับนี้

              

    ภาพวาดนั้นช่วยให้จิตใจสงบได้ซึ่งมันจำเป็นต่อการบ่มเพาะพลัง เนี่ยลี่นั้นได้ใช้เวลาหลายทศวรรษในภพที่แล้วของเขาในการวาดภาพ ซึ่งทักษะการวาดภาพของเขานั้นเรียกว่าได้อยู่ในจุดสูงสุดแล้ว
                            

ข้าวาดเสร็จแล้ว" เนี่ยลี่ส่งภาพที่เสร็จสมบูรณ์ไปให้ หยางซิ่น

              

   "อืม"  หยางซิ่นได้มองไปยังภาพวาด และก้มหัวนางลงต่ำเพื่อมองมัน นางอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ กับในลายพู่กันที่ช่ำชองของเนี่ยลี่ นางเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับความลับอื่นที่อาจมีอยู่ภายในตัวของเนี่ยลี่ และสงสัยว่ามีอะไรอีกหรือไม่ที่นางไม่ได้ระวังตัวเกี่ยวกับเด็กรุ่นเยาว์ผู้นี้

              
        เมื่อหยางซิ่นก้มมองดูรูปวาด เมื่อมองผ่านผ้าไหมของนางไปนั้น ลูกบอลขนาดย่อม ๆ  สอง ลูกที่แสนเข้ารูปก็ได้ปรากฏออกมา สามารถเห็นได้ เมื่อเนี่ยลี่เห็นเช่นนั้น เขาช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกหน้าแดง ผู้ใดก็ตามต้องยอมรับเรือนร่างของหยาง ซิ่นนั้นช่างยั่วยวน(**) เป็นอย่างมาก  ถ้าชายอื่นได้มองเช่นนี้แล้ว เกรงว่าพวกเขาคงจะไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของพวกเขาไว้ได้

             
**ต้นฉบับจีนเว้นว่างไว้แต่ eng แปลว่ายั่วยวน

              

    ดังผู้ที่ได้ประสบมาแล้วถึงสองภพ ความแน่วแน่ของเนี่ยลี่นั้นช่างน่าตกใจยิ่ง

               

      เมื่อนางดูภาพนั้นแล้วก็เงยหน้ามองดู เนี่ยลี่ ก็สังเกตเห็นว่า ใบหน้าของหนุ่มน้อยนั้นได้แดงขึ้นเล็กน้อย  ทันใดนั้นนางก็ฉุกคิดขึ้นซึ่งบางสิ่งและอดรู้สึกขบขันไม่ได้ เนี่ยลี่ นั้นเป็นอัจฉริยะที่ไม่ธรรมดา เป็นไปได้หรือไม่ว่าความรู้ของเขาต่อเรื่อง..เหล่านี้ก็เรียนรู้ได้เร็วกว่าผู้อื่นเช่นกัน ? เด็กที่ถึงความเป็นผู้ใหญ่ก่อนกำหนดนี้ ได้เรียนรู้ซึ่งเรื่องราวของผู้ใหญ่ไปเรียบร้อยแล้วหรือ?


              
      มีข่าวลือมาว่า หยางซิ่นนั้นเจ้าชู้และได้ใช้เรือนร่างของนางเพื่อให้ได้มาซึ่งตำแหน่ง  แต่ความจริงแล้วถึงแม้ว่านางจะชอบการแต่งตัวยั่วยวน แต่นางก็ยังโสดและไม่มีผู้ใดมีโอกาสที่จะผ่านกำแพงกั้นของนางเข้ามาได้ 



      นั้นเป็นเพราะว่านางนั้นไม่ได้มองผู้ใดอยู่ในสายตานาง ซึ่งสถานะของนางนั้นสูงยิ่ง ผู้ชายส่วนมากที่เข้ามาหวังจะได้รับการตอบรับจากนางต่างถูกทำให้ต้องถอยห่างออกไป แม้กระนั้น หยางซิ่นมักจะทำการผ่อนคลาย(แบบนั้นแหละ)ตัวนางเองในเวลาค่ำคืนที่ล่วงเลยไปแล้วแต่เพียงผู้เดียว สิ่งนี้นั้นดีกว่าการปล่อยให้พวกหมูสกปรกเหล่านั้นทำให้นางไปถึงบนยอดเขา(ต้องแฝงนิด)** 


               
       แต่ความจริงคือหยางซิ่นนั้นเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก แม้ว่าเนี่ยลี่จะเห็นเรือนร่างของนางว่าน่าหลงใหลเพียงใด แต่นางเองก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะในมุมมองของนางแล้ว เนี่ยลี่นั้นก็เป็นแค่เด็กที่ถึงวัยอันควรก่อนกำหนดตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ดังนั้นมันจะเสียหายอะไร? การได้เย้าแหย่เนี่ยลี่เป็นความตื่นเต้นอย่างหนึ่งในสถานการณ์เช่นนี้

               

นี่น้องชายเจ้าอยากลองจับมันดูไหม?” หยางซิ่น ยิ้มและพูดแบบยั่วเย้า

              

       เนี่ยลี่ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นของหยางซิ่น เนี่ยลี่ถึงกับชะงักไปชั่วครู่  เขารู้สึกอายเล็กน้อยและถอนสายตาเขากลับมา หยางซิ่นจะกล้าเกินไปหน่อยแล้ว นางได้พูดแบบนี้ออกมาจริง ๆ กับเนี่ยลี่ ท่าทางของนางที่ชวนให้ลุ่มหลงและคำพูดที่กำกวมเหล่านี้ ผู้ชายปกติจะต้องเผชิญกับเวลาที่ยากลำบากเป็นแน่ในการควบคุมตัวของพวกเขา
                              


         ถึงแม้ภายนอกเนี่ยลี่จะอายุสิบสามปี แต่ความจริงแล้วภายในจิตใจของเขานั้นไม่ใช่เลย เขายิ้มแบบเฝื่อน ๆ พี่สาวอย่าล้อเล่นกับข้าเช่นนี้” 

             

     “พี่สาวไม่ได้ล้อเล่นนะแค่จับเพียงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ข้าเสียหายอะไร ถ้าเป็นอัจฉริยะตัวน้อยของเรา พี่สาวจะไม่ว่าอะไรเลย"  หยางซิ่นได้ดึงมือของเนี่ยลี่มาวางมือลงบนหน้าอกของนาง นางพบว่ามันเป็นเรื่องน่าสนุกเล็กน้อย ที่เด็กน้อยเช่นนี้ได้มีความคิดเช่นนั้นกับนาง นางยิ้มและพูดว่าน้องชายเจ้ารู้สึกเช่นใดบ้าง” 

              

      มือขวาของเนี่ยลี่นั้นได้สัมผัสกับความกลมกลึงของเนื้อเนินที่นุ่มนวล และที่ยอดปทุมถันนั้น เขารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก คิดภายในใจว่าสิ่งนั้นของผู้หญิงคนนี้ได้ขยายขึ้นถึงเช่นนี้แล้วจริง ๆ เมื่อเห็นการแสดงออกที่สนุกสนานของหยางซิ่น เนี่ยลี่รู้ได้ว่าหยางซิ่นนั้นมีจุดประสงค์ที่จะเย้าแหย่ตัวเขา ผู้หญิงคนนี้คิดจริง ๆ ว่าเขาเป็นเพียงแค่เด็กอายุ สิบสาม ปี

              

       เมื่อได้เห็นท่าทีของหยางซิ่น คิ้วของเนี่ยลี่ได้ขมวดเข้าหากัน การดูถูกเขานั้นเป็นความผิดอย่างแท้จริง ในชีวิตที่แล้วของเขานั้น เอียจื้ออวิ้นเป็นคนที่เขารักมากที่สุด แต่เขาที่มีชีวิตโดยผ่านซึ่งเวลาหลายร้อยปี เนี่ยลี่จึงเคยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้หญิงจำนวนหนึ่งมาบ้าง

              

      มันชัดเจนแล้วว่าการแสดงออกของหยางซิ่นนั้นทำเพื่อเย้าแหย่เขาเท่านั้น ! เนี่ยลี่จึงบีบไปเนินอกอันกลมกลึงของหยางซิ่น เขานั้นรู้สึกตกใจในความอ่อนนุ่มของมันและปล่อยให้รูปทรงของมันเปลี่ยนไปภายในมือของเขา จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างจริงจังว่า  



พี่สาวหยางซิ่น ข้าว่าท่านควรจะปรุงหญ้าทะเลหมอกม่วง และ หญ้าสาบเสือ และใช้มันนะ มันจะทำให้เนินอกทั้งสองของพี่สาวเต่งตึงยิ่งกว่านี้” 

              

       หยางซิ่นรู้สึกตะลึงงง นางไม่เคยคิดว่าเนี่ยลี่จะไม่มีความรู้สึกแม้เพียงเล็กน้อยซึ่งความลำบากใจหรือความอับอาย และยังจะบีบพวกมันอีก  และหลังจากได้ยินคำของเนี่ยลี่  



    ใบหน้าของหยางซิ่นก็กลายสีแดงสด นางไม่เคยให้ใครสัมผัสตัวนางมาก่อน เหตุผลเดียวที่นางให้เนี่ยลี่จับมันนั่นเพราะนางปฏิบัติกับเนี่ยลี่เหมือนเด็กอายุสิบสามปีเท่านั้น นางเลยลดการป้องกันตัวของนางลงเมื่ออยู่กับเขา

              

     ณ ตอนนั้น หยางซิ่นได้ลืมไปแล้วซึ่งอายุของเนี่ยลี่ และคิดกับเขาว่าเป็นเหมือนดังผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในรุ่นเดียวกันกับนาง

              

    อย่างไรก็ตาม เมื่อนางมองไปที่เนี่ยลี่อย่างจริงจังอีกครั้งและเสียงที่อ่อนนุ่มของเขา หยางซิ่นก็รู้สึกว่าเนี่ยลี่เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง

              

ความรู้สึกแปลกประหลาดยากจะบรรยาย(ที่โดนจับ)นี้เป็นเหตุให้จิตใจของนางเลื่อนลอย

              

  เมื่อเห็นท่าทางที่ดูสับสนของหยางซิ่น เนี่ยลี่แกล้งบีบไปที่สองคู่มหึมาของนางอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ดึงมือเขากลับมา (?????)

              

    "อ้าาา!" หยางซิ่นอดไม่ได้เลยที่จะร้องครางอย่างมีความสุขออกมา เมื่อตอนที่เนี่ยลี่ได้บีบตรงจุดนั้นของนาง ทั่วทั้งร่างของนางนั้นรู้สึกราวกับว่ามีกระแสไฟได้ไหลผ่านไป มันเป็นเหตุให้ทั้งร่างของนางสั่นสะท้าน

              

        หยางซิ่นทันใดรู้ตัวว่านางนั้นมีท่าทีที่ไม่สมควรปรากฏออก ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยสีแดงราวกับว่านางได้ผ่านการดื่มมา นางรีบยืนขึ้นโดยเร็วเพื่อกลบเกลื่อนอาการตอบสนองของความรู้สึกแปลก ๆ ที่ได้เกิดกับร่างกายนางเมื่อครู่นี้ น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยในขณะที่นางพูดว่า "น้องชาย เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน พวกเราจะมาคุยกันอีกในวันพรุ่งนี้"

              

       "ตกลง พี่สาวหยางซิ่นนอนหลับให้สบายเถิด" เนี่ยลี่พูดอย่างเด็กน้อยคนหนึ่ง และเขาได้แสดงรอยยิ้มใสซื่ออย่างเด็กทั่วไปและเดินออกไปจากห้องของหยางซิ่น ผู้หญิงคนนี้กล้าทำกับเขาเหมือนเด็กอายุสิบสามและได้เย้าแหย่เขา ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่านางได้ถูกหยอกเย้าเสียเอง ในตอนนี้เนี่ยลี่ต้องยอมรับเลยว่าความรู้สึกที่ค้างอยู่บนมือของเขานี้ไม่เลวเลยทีเดียว

              

     ในขณะที่นางมองเนี่ยลี่จากไป หยางซิ่นได้ติดอยู่ในความงงงวยเป็นระยะเวลานาน จิตใจของนางได้กระเจิดกระเจิงไปไกล

              

เจ้าหนูนั่นมีอายุเพียงแค่สิบสามปีเท่านั้นจริงหรือ ? หยางซิ่นขยี้ศีรษะของนางหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่

              

       บนหน้าอกของนางนั้นมีความรู้สึกเจ็บเบา ๆ เหลืออยู่ อย่างไรก็ตามทำไมเรื่องเหล่านั้นมันยังคงทิ้งไว้อยู่บนหัวใจของนาง มันมีทั้งสัมผัสของความตื่นเต้นและการปลุกเร้าอารมณ์ ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้หยางซิ่นรู้สึกราวกับหัวใจนางนั้นกำลังถูกขีดข่วนอยู่โดยแมวตัวหนึ่ง

              

    หลังจาก เวลานานมากได้ผ่านไป หยางซิ่นได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา หลังจากนางไม่สามารถหาคำตอบของเรื่องราวยุ่งเหยิงเช่นนั้นได้

              

"ข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า!"


              

        ผ้าไหมสีขาวได้ร่วงหล่นช้า ๆ ขณะหยางซิ่นก้าวไปยังอ่างอาบ น้ำ เท้าที่เรียบเนียนขาวกระจ่างราวคริสตัลค่อย ๆ บรรจงก้าวไปยังอ่างอาบน้ำไม้ ร่างไร้ตำหนิของนาง นางได้จมลงสู่น้ำอุ่นในอ่าง ในตอนนี้มือของนางทั้งสองนั้น ได้เคลื่อนไปสัมผัสซึ่งหน้าอกที่แสนเย้ายวนอย่างเลื่อนลอย ณ ตอนนี้ รูปร่างหนึ่งได้ปรากฏขึ้นทันใดในใจของนาง ซึ่งร่างนั้นคือเนี่ยลี่นั่นเอง

              

      "ข้ากำลังคิดอะไรอยู่กันนะ? เขานั้นยังเด็กมาก! ข้านั้นแก่กว่าเขาเป็นสิบปี!" หยางซิ่นส่ายศีรษะของนาง โดยพยายามไล่ความคิดที่กวนใจนางออกไป อย่างไรก็ตาม ร่างของเนี่ยลี่ก็ปรากฏขึ้นมาอีกอย่างไม่สามารถควบคุมได้ และตรงจุดนั้นที่ถูกสัมผัสโดยเนี่ยลี่เหมือนจะปรากฏความร้อนที่ได้ถูกทิ้งไว้โดยเขาขึ้นมา

              

       หยางซิ่นซึ่งสติตอนนี้เลื่อนลอย นางได้เคลื่อนมือขวาของนางลงต่ำอย่างช้า ๆ ไปสู่หว่างขาของนาง

              

     "โอ้ว!" เสียงครางยาว ๆ เสียงหนึ่งปรากฏขึ้น โดยน้ำเสียงนั้นมีความยั่วยวนเป็นที่สุด  หยางซิ่นนั้นได้แช่ตัวในอ่างอาบน้ำเป็นเวลาเนิ่นนาน และที่ผิวหนังบนเรือนร่างนางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง  

จบตอน...



By Kimaera

         ขอขอบคุณ Patinya Kongaron ที่ได้ทำการแปลบทนี้มาช่วยแอดอีกแรง คราวหลังไม่ต้องกลัวแปลส่วนหวาบหวิวมาด้วยเลย นักแปลแค่ถ่ายทอดเรื่องราวเท่านั้น อิอิ



เมนู นิยาย ล่าง

เมนู มังงะ ล่าง